22-01-07

Tussenstand (22-01-07)

 

Hoe het inmiddels eigenlijk met mij gaat? Goed.

 

Fysiek nog steeds in stijgende lijn en blij verrast door de veerkracht van het menselijk lichaam. Als ik al mijn wisselstukken in overweging neem en een top 5 zou maken van die onderdelen die het snelst recupereren dan hebben we met stip op de 1e en de 2e plaats zonder twijfel Hart en Longen. Op 3 en 4 volgen de Zintuigen en de Spieren op de hielen en een eindje verder op de 5e plaats sukkelen de Grijze Hersencellen met enige moeite in hun zog.

Jammer genoeg zijn er achterblijvers die de vaste tred van het peloton niet kunnen bijhouden en met de rode lantaarn zwaar achterop raken : de gewrichten, de maag, het gewicht, de stressbestendigheid en, jawel, nog steeds : de waterhuishouding.

 

De gewrichten kraken langs alle kanten. Ik heb vooral last van ‘startpijnen’ : elke keer ik in beweging kom na een moment van rust doet alles pijn. Gelukkig gaat het snel over, na een halve minuut loopt het zaakje terug gesmeerd. Je zou het zo kunnen stellen : de eerste seconden nadat ik in beweging gekomen ben voel ik me 95, dat zakt dan gelukkig binnen de 30 seconden naar 75, 65, 55, 45. Tot op het niveau van vroeger geraak ik voorlopig niet. Volgens de oncoloog is de kans groot dat ik hiermee zal moeten leren leven : het houdt verband met de menopauze en de Nolvadex. Ik vreesde al zoiets, aangezien het fenomeen in de afgelopen maand eigenlijk alleen erger geworden is... Het lijkt wel alsof ik reuma heb, in heel mijn lichaam en van mijn oorlelletjes tot in mijn teenkootjes.

 

Ik houd ook nog steeds vocht op. Af en toe neem ik nog een plaspil, niet dat dat veel helpt want het loopt toch gewoon terug vol, maar dan heb ik toch eens een paar dagen dat ik me vrij ‘normaal’ voel, en niet als een opgeblazen ballon. Bovendien is er blijkbaar een wisselwerking met de gewrichtspijnen : hoe meer vocht, hoe meer gewrichtspijn. Af en toe eens leeglopen betekent dus ook af en toe minder pijn. Ik bewaar mijn plaspillen voor als ik iets speciaals moet doen, vooral als ik ‘onder de mensen moet komen’. Dan neem ik ze daags voordien en dan kan ik er beter tegen, én ik zie er beter uit.

 

Wat mijn gewicht betreft : voor het innemen van de plaspillen weeg ik nog steeds 8 kg teveel, na de plaspillen nog 6 kilo, en zo schommelt dat op en neer. We komen van 13, dus dat begint er toch weer een beetje op te lijken.

Een paar keer per dag word ik ook overvallen door een overweldigende misselijkheid, soms midden in de nacht, die even snel verdwijnt als ze gekomen was. Ook hier zou er een oorzakelijk verband zijn met het slikken van Nolvadex.

 

Mijn stressbestendigheid laat nog sterk te wensen over. Die was kort na de operatie al helemaal tot onder het vriespunt gezakt. Ik had het vooral heel moeilijk met ‘multi-tasking’, nochthans normaal gezien iets waar vrouwen kampioen in zijn. Bij de meest banale gecombineerde taken raakte ik al helemaal het noorden kwijt. Ervoor zorgen dat het vlees en de patatjes op hetzelfde moment klaar waren, bijvoorbeeld, gaf me 10 keer meer stress dan ik vroeger had als ik voor een tot de nok gevulde zaal een presentatie moest geven. Twee mensen die tergelijkertijd tegen me praten deden mijn hersenen knetteren, dan kon ik alleen mijn handen voor mijn oren slaan en luid ‘STOP! Eén voor één aub’ roepen. Het gaat al wat beter nu, maar nog niet spectaculair. Koken doe ik nog steeds met het zweet tussen mijn billen… maar misschien heb ik hier gewoon het verkeerde voorbeeld gekozen : ik was vroeger al geen keukenprinses en eigenlijk kwamen er toen ook al geregeld dierlijke geluiden uit de keuken die er niet thuishoorden, als ik achter het fornuis stond te knoeien. 't Is gewoon mijn ding niet. Dat zal het wel zijn : ik heb gewoon last met mijn nieuwe 'rollen' : ze liggen me niet. Ja, dat moet het zijn. Niet?

 

Globaal genomen denk ik dat ik nu, anderhalve maand na de laatste bestraling, op zo’n 60% van mijn kunnen zit. Er wordt gezegd dat je lichaam evenveel tijd nodig heeft om te recupereren als de duur van de behandeling. Dat zou betekenen dat ik in mei terug min of meer normaal kan functioneren, dat is na precies één jaar.

 

Mentaal gaat het opperbest. Er zijn de laatste weken wel vaker momenten dat ik bang ben, maar het blijven momenten. De medaille van die keerzijde is dat ik ook regelmatig verrast word door een gevoel van geluk. Gewoon : omdat ik leef, omdat ik voel, ruik, proef, beweeg. Als die geluksgolven mij overspoelen doen ze dat met een ongekende intensiteit. Nee, ik maakte me vroeger niet zo vaak vrolijk over het dood(!)eenvoudige feit dat ik leefde. Dat vond ik maar normaal. Vandaag is dat wel heel anders…

Mentaal zit ik al aan 100%, of zelfs erover. Ik voel me heel gezond in het koppeke. Ik ben er zeker van dat dat ook een voordeel is van de kanker, en een gevolg van de loutering.

10:30 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Toen ik jullie zondag ontmoette op de Nieuwjaarsreceptie op de Grote Markt, wou ik graag wat blijven babbelen, maar mijn kinderen wilden verder... Grote mensen die staan te babbelen? Ik had er vroeger als kind óók een hekel aan.
Alleszins blij jullie nog eens gezien te hebben. En hou die 100 % qua mentaliteit op peil, hé.
Groetjes aan allemaal,
Koen

Gepost door: Koen De Vos | 22-01-07

Nog niet zo slecht ... Hoi,

Dit klinkt alles bijeen nog niet zo slecht. Ik heb soms de indruk dat er een directe link bestaat tussen het fysieke en het mentale. Het éne beïnvloedt het andere en vice versa. Keep the spirit high.

L.

Gepost door: Luc | 22-01-07

Ja hoor, alweer herkenbaar. Stressbestendigheid en het multitasking probleem vind ik heel storend, vooral als ik eraan denk hoe ik net als jij vroeger bij wijze van spreken tien dingen tegelijkertijd kon doen zonder verpinken.
Heb je al eens gedacht aan lymfedrainage voor het vocht? Ik heb al gehoord dat het goed kan helpen.
Enne... hou ze vast die geluksgolven, het is heerlijk als ze je overspoelen!
Groetjes

Gepost door: Elly | 22-01-07

Wauw Ik ben toevallig op deze site beland, toen ik op zoek was naar informatie over werken als hotelentertainer op de canarische eilanden. Ik las over je vakantie met de kinderen tijdens de kerst en ik klikte daarna snel door om te kijken hoe het nu met je gaat. Ik ben mijn vader aan kanker verloren toen ik vijftien was, dat is nu bijna twee jaar geleden, en ik wil je zeggen dat jouw verhaal me raakt. En dat ik het ontzettend knap vind hoe jij ermee omgaat, hoe jij in het leven staat. Ik ken je niet, weet niet eens hoe je heet, maar ik krijg je indruk dat jij een heel bijzonder persoon bent. Ik wens je alle goeds en sterkte toe.

Gepost door: Laura | 24-01-07

De commentaren zijn gesloten.