17-01-07

Eerste controle (17-01-07)

Vandaag was ik bij de oncoloog voor mijn eerste controlebezoek. Hold your horses, er is niks te melden, ’t stelt allemaal nog minder voor dan ik dacht. Een klopke hier, een knijpke daar, even diep in- en uitademen en hupsakee, we zijn weer goedgekeurd voor de volgende rit. That’s all folks.

 

Ik vroeg wanneer ik nu mijn eerste ‘grote’ controle krijg. Oh, dat doen ze niet meer, was zijn antwoord. Nee, ze zijn daar van terug gekomen. Het bleek vooral een dure grap te zijn die verder geen zoden aan de dijk bracht. Afgeschaft dus. Om de drie maanden is er een klinische controle (klop, knijp, alles goed met u mevrouw?) en een bloedname, en daar zal ik het mee moeten doen. En na een jaar een mammografie, gewoon zoals ik vroeger al deed. Niks geen bot-, lever en longscan meer.

Jamaar, hoe gaan ze dan vaststellen of er metastasen zijn? Sommige waarheden zijn zo moeilijk te vatten dat ze ze je een paar keer moeten herhalen vooraleer ze echt doordringen. Dat is nog zo’n ingenieus systeem van onze grijze hersencellen : we begrijpen alleen die dingen waar we mentaal klaar voor zijn. De rest verdwijnt in een soort ‘wachtbekken’ tot de tijd rijp is voor doorsijpeling. Mijn wachtbekken heeft in de afgelopen maanden een paar flinke vernieuwbouwwerken gekregen.

En daar kwam ze nu ook weer, de harde waarheid : als er uitzaaïngen komen dan zal ik daar snel genoeg ernstige klachten van ondervinden. Ze kunnen toch pas ingrijpen als het zover is. De fameuze ‘grote controle’ had vanuit medisch standpunt geen enkele toegevoegde waarde.

‘Dat is best wel griezelig’ mompel ik nog voorzichtig… Hij zwijgt, maar zijn stilte spreekt boekdelen. Zijn gedachten klinken oorverdovend in mijn oren. Ik wend mijn blik af en vraag niet verder door, ik wil het niet meer weten.

 

Ik vroeg zijn mening over de kwestie van de bilaterale mastectomie. Tot mijn opluchting zei hij niet meteen ‘niet doen’ maar nam hij mijn vraag au sérieux en dacht na. Ja, ik had een licht verhoogd risico, maar ik moest er mij van bewust zijn dat de kans dat ik uitzaaïngen kreeg veel groter was dan de kans dat ik zou hervallen in mijn andere borst.

Jaja, ’t is al goed. Mijn wachtbekken zit vol. Give me a break…

 

14:05 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: borstkanker |  Facebook |

Commentaren

Onderzoek Ik heb vrijdag ook mijn eerste onderzoek gehad na mijn operatie in juni, was ook heel eenvoudig en kort, toch was ik er wel gerust in , want het is ook de oncologe van ons Elly en die heeft al enkele goede beslissingen genomen IVB met HAAR!

Gepost door: Ma Elly | 17-01-07

Controle Ik ga 1 jaar na de operatie(dat zal dan in mei-juni zijn) wel een controle
onderzoek moeten ondergaan mammo maar ook van long lever en botten enz.
Raar dat men niet overal hetzelfde doet. Griezelig blijft het zeker en steeds denk ik.
Groetjes

Gepost door: Katy | 17-01-07

Tof ! Ook ik sta nu mee in de statistieken, oléé. Hopelijk vervalsen ze ze niet teveel... Op 24/01 ben ik in de helft met de chemo. Mijn leftboobie heeft ervoor gezorgd dat ik op jouw site terechtkwam en ik vind het héérlijk om je anekdotes te lezen. Zo eerlijk, zo herkenbaar en zo grappig... Ik lach met mijn ziekte, dit lelijke beestje denkt toch niet dat het op mijn kop kan sch... zeker?! Het lef daarvoor!!! Dat komt binnen zonder bellen en denkt dat het alles overhoop mag halen zonder toestemming en/of bevrijding ? No WAY !! Het is waarschijnlijk mijn karakter nog niet tegengekomen, anders had het komen piepen en maken dat het weg was. Ga vooral door met je blog, ik geniet er echt van ! Groetjes van leftboobie, Kim.

Gepost door: Kim | 17-01-07

Geniet van ieder onverdiend geschenk Eind vorig jaar ben ik ook even wat ernstiger ziek geweest. Veel mensen kwamen toen af van “Ochotamai wat erg, zo jong, ocharme”. Ik moest daar altijd mee lachen. Want jij hebt borstkanker en dat is een veel erger. Wat zou ik mij dan druk maken over een mislukte operatie aan een in wezen overbodig lichaamsdeel?

Een vriend van me is in het leger. Heel lang geleden vertelde hij me dit verhaal.
Hij was op missie geweest in Afrika, in Somalië geloof ik. Op een dag vroegen ze aan een jonge moeder in een dorp: “Waar is je man?”. Ze haalde haar schouders op en antwoordde: “Hij is drie dagen geleden naar de markt vertrokken. Hij is niet teruggekomen. Wellicht is hij dood.” Ze zei dat, zoals iemand hier zou zeggen: “Hij is laat, hij zal zijn trein gemist hebben.”
Dat verhaal heeft me sterk aangegrepen. Geen tijd om te rouwen. Zelfs geen tijd om uit te zoeken wat er gebeurt is. Dat is ook een leven. Die vrouw klaagde niet. Zo was het leven daar nu eenmaal. Op een dag vertrek je naar de markt en je komt niet terug omdat je dood bent.

’t Kan dus allemaal nog veel erger in het leven. Ik las net in een geschiedenisboek (tja, ik zit drie dagen thuis met buikgriep) dat de levensverwachting in Etrurië in de 2e eeuw voor onze jaartelling 43 jaar was. En rond 1900 was de levensverwachting in Toscane ook 43 jaar. Wat zouden wij ons dan zorgen maken? Is niet iedere dag dat we langer leven een onverdiend geschenk?

Geniet van alle onverdiende geschenken die je nog te beurt vallen. Zo doe ik.

Gepost door: Herman | 18-01-07

lieve Kristien ik kreeg ongeveer dezelfde boodschap in UZ Gent: onderzoeken zijn te duur en redden niet méér levens....of we nu vroeg, door foto's, of laat, door klachten, merken dat er uitzaaiingen zijn: de uitslag blijft gelijk, dan valt er niet meer te doen dan het leven te rekken.
Dat vergaarbekken van je....zeer herkenbaar! Zou daar ook, onder felle zon bijvoorbeeld, nieuws kunnen uit verdwijnen zonder dat het doorsijpelt? Zo een nevelke en pffffft wég is de onwelkome kennis. Foetsie.
Dat wens ik jou (en mezelf ook)!
dikke kus

Gepost door: Freya Van den Bossche | 19-01-07

De commentaren zijn gesloten.