15-01-07

Anneke (15-01-07)

Anneke is dood.

Cyberspace is in rouw, een weblog wordt abrupt afgesloten.

Ik heb haar niet persoonlijk gekend, maar haar voorgeschiedenis is jammer genoeg een vertrouwd verhaal onder lotgenoten. Vijf jaar geleden begon het met een klein knobbeltje in haar borst en een 'borstsparende' operatie. Vandaag is ze er niet meer.

Ze was amper 40 en moeder van 3 kinderen. Hoe onrechtvaardig kan een ziekte zijn?

Het plaatst me even aan de andere kant van de lijn. Ik voel de verslagenheid, de machteloosheid, de onbeholpenheid van supporters aan de zijlijn. Wat is het ook moeilijk dit als toeschouwer te moeten meemaken.

Het 'grote bakkes' in mij staat met z'n mond vol tanden in de confrontatie met zoveel manifest onrecht. En aangezien er dus niet veel zinnigs zal uitkomen, laat ik graag Anneke zelf even aan het woord, in een ode aan een sterke vrouw :

 

But life's too short (haha), dus moeten we nu aan de praktische lijstjes beginnen.  Ik moet mijn brain dumpen, alle dingen eruitspuwen die mijn lieve huisgenoten misschien nog van  nut kunnen zijn. Mijn wirwar van papieren in orde brengen en instructies geven voor het huishouden. Schuiven uitrommelen en alle negatieve herinneringen aan mijn leven naar de vuilnisbelt verbannen, want met mijn vroegere verdriet daar moeten mijn schatten niet mee inzitten. Ik heb liever dat ze goeie herinneringen bewaren. Begrafenissen regelen, adressen verzamelen, naar de bank, enz. enz.  Ondertussen zijn ook de eerste stappen gezet om de thuishulptroepen in te schakelen die ervoor zullen zorgen dat alles hier zo vlot en pijnloos mogelijk verloopt, zodat ik zo lang mogelijk thuis kan blijven, where my heart is.. Praktische dingen allemaal, maar dan begint het pas, het maken en verzamelen van herinneringen voor de mijn lieve kinderen. Het verscheurt mijn hart als ik er aan denk dat ik er op belangrijke en minder belangrijke momenten van hun leven niet bij zal zijn. Ik zal ze vroeg moeten loslaten en allemaal in één keer. Als ik daaraan denk, word ik gek en razend. Het is nog veel te vroeg.

Ik weet het als ik dood ben is het voor mij voorbij, hoe je het ook bekijkt, maar langs de andere kant, terwijl zij enkel rouwen om mij, moet ik nu in sneltempo rouwen om het leven dat niet meer zal zijn, afscheid nemen van mijn dierbaarste bezit, hopen dat ze goed terecht komen, afscheid nemen van familie en vrienden en dat is verdomd hard.

(...)

Ondertussen zit ik ook lijstjes te maken van dingen die ik nog zou willen doen, willen eten en bij elk gerecht dat ik eet denk ik, of dit nu de laatste keer was. Foto's maken, herinneringsdozen maken, de kinderen wijze lessen geven, voor zover ze daar naar luisteren. Mensen troosten en geruststellen en ondertussen zelf rouwen. Tja, doodgaan is nooit simpel.

(...)

Moeilijker zijn telefoontjes en onverwachte bezoekjes van mensen die wel iets gehoord hebben en die hoop en medeleven komen betuigen, waarbij het meestal ik ben die me sterk houd en hen troost en hen zachtjes probeer aan het verstand te brengen hoe de vork aan de steel zit. Maar struisvogels zitten overal.

(...)

Het voelt wel heel vreemd om alles "waarschijnlijk voor de laatste keer" te doen en tegelijkertijd hopen dat het niet zo is en dat je de boel aan het belazeren bent. Het geeft een volledig ander perspectief aan het leven. Compleet surrrealistisch. Grappig vind ik trouwens dat niemand nog een cadeau kan bedenken om me te schenken. Net of het zijn kosten op het sterfhuis. Ik weet er nochtans wel een paar. Gewoon dingen waar ik nu van kan genieten en zolang het niet voor het huishouden is, is het ok. Ik ben niet moeilijk hoor, gewoon een beetje  lastig.

(...)

Wees lief voor elkaar, LEEF en tot gauw !

Dikke kus

Anneke

http://mirrormind.skynetblogs.be/

 

11:14 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Hallo ! Hé, kom je ook mijn nieuw blogje bezoeken ?

En tot een volgende keer.

Gepost door: Oberon | 15-01-07

Helemaal akkoord ... Hoi Chick-lit,

Ik was ook helemaal ondersteboven van Anneke en haar blog. Het maakt ons klein en nietig.
Nooit had ik gedacht dat ik ooit nog eens blogs over borstkanker ging bezoeken. Ik heb zelfs even nagedacht over je "bilaterale mastectomie". Spijtig genoeg kan ik je i.v.m. dit onderwerp geen raad geven wegens "not my piece of cake". Alles is goed voor mij.
Groetjes en zorg dat je je groot bakkes behoud.

Gepost door: Luc | 15-01-07

Dag Kristien, inderdaad... stil wordt je daarvan - stil, klein, nietig, boos... op de kl*teziekte. Je hoort velen zeggen: vechten moet je tegen die ziekte... maar wat haalt het uit. Je kan hooguit hopen en positief proberen blijven.
Ik zou hier positieve dingen willen schrijven. Ook jou willen opbeuren maar soms lukt me dat niet... ze hadden me gewaarschuwd voor het 'zwarte gat' en ik wuifde dat weg. Maar geloof me: de laatste dagen probeer ik allerlei leuke dingen te doen om dat 'zwarte gat' te ontvluchten. Het is moeilijk maar het moet...
Groetjes en liefs

Gepost door: lucretia | 15-01-07

ANNEKE Jij brengt Anneke zo voor ons een beetje terug!

Gepost door: Ma Elly | 16-01-07

stilmakend deze posting...

Gepost door: sweet-appeltje | 17-01-07

Bomen sterven staande Doodgaan is nooit simpel, gelukkig hebben we een leven lang de tijd om het te leren. Wel lastig dat we niet weten hoe lang we zullen leven; we zitten in een zwaar examen en we zijn ons uurwerk vergeten. Wanneer gaat voor ons de bel?
’t Is niet rechtvaardig. Welke leugenaar heeft ons ooit wijsgemaakt dat we recht hebben op een lang en gelukkig leven? Ieder gelukkig ogenblik zie ik als een geschenkje bovenop; dat heb ik niet verdiend, maar ik ben er toch blij mee.
Anneke heeft het examen met grote onderscheiding gehaald; je hebt echt heel mooie stukjes eruit gelicht. Uiteraard is het droevig dat zo iemand weggaat. Maar ze laat een gevoel van bewondering achter. Een voorbeeld om na te volgen.
“…Ondertussen zit ik ook lijstjes te maken van dingen die ik nog zou willen doen, willen eten en bij elk gerecht dat ik eet denk ik, of dit nu de laatste keer was. Foto's maken, herinneringsdozen maken, de kinderen wijze lessen geven, voor zover ze daar naar luisteren. Mensen troosten en geruststellen en ondertussen zelf rouwen. Tja, doodgaan is nooit simpel…”
Zouden we niet best meteen beginnen met zo’n lijstjes maken? Niet paniekerig uit wanhoop dat de tijd om is. Maar gewoon om de kostbare tijd die ons gegeven is, zo goed mogelijk te gebruiken. Tijdverspilling is doodzonde.
Ik zal al blij zijn als ik met voldoening eindig. Anneke heeft in ieder geval bewezen dat het wel haalbaar is: waardig sterven.

Gepost door: Herman | 18-01-07

De commentaren zijn gesloten.