10-01-07

Bilaterale mastectomie (9-01-07)

Ik weet niet wanneer precies het idee voor het eerst de kop opstak. Het kan niet langer dan enkele dagen geleden zijn. Het idee moet nog wat rijpen, maar het wint meer en meer veld.

In ieder geval : toen ik gisteren bij de plastisch chirurg zat voor meer informatie in verband met de reconstructie, hoorde ik mezelf de vraag stellen of het mogelijk was ook mijn tweede borst preventief te amputeren en te reconstrueren, in één moeite.

Dat kon. Hij keek wel wat bedenkelijk. Of ik daar wel zo zeker van was? Nog niet, nee. Ik vuurde een hoop vragen af om mij een beeld te vormen van de voor- en nadelen van deze zware beslissing.

Duurt de revalidatie langer? Neen.

Moet ik 2x geopereerd worden? Neen.

Is er meer risico? Neen.

Is het resultaat minder mooi dan met 1 borst? Neen.

Kan ik nog ooit een nieuwe primaire borstkanker krijgen na bilaterale amputatie? Neen.

Als ik toch maar één borst laat reconstrueren, kan dan later, bij eventueel herval, mijn 2e borst nog gereconstrueerd worden met buikvet? Neen.

(Is het duurder? Ja!)

 

Is er eigenlijk een reden waarom ik het NIET zou doen??? Was uiteindelijk mijn laconieke vraag. ‘Ja’, was zijn antwoord, ‘je hebt je echte borst niet meer’.

En dan? Ik kon alleen mijn schouders ophalen.

Wat heb ik nu aan één borst? Eén is geen.

Herval in de andere borst is niet meteen het grootste gevaar. Het grootste gevaar is uitzaaïngen natuurlijk. Maar toch, als ik al niet meer zou kunnen hervallen in de andere borst, ’t zou al een geruststelling zijn. Medisch is er geen reden om mij bilaterale amputatie aan te bevelen, verzekerde de chirurg mij. Maar hij voegde er meteen aan toe dat hij mijn redenering wel kon volgen en begrijpen. Mijn kanker heeft namelijk ‘lobulaire kenmerken’, wat betekent dat ik meer kans heb dan gemiddeld om te hervallen in de andere borst. Nog een prettig detail dat ik onlangs vernam.

 

Weer stof om over na te denken : snijden we de hele zooi eraf om wat geruster te zijn of houden we nostalgisch vast aan onze enige overblijvende tietemie?

Ik weet al langer dat ik niet meer gehecht ben aan mijn resterende borst. Eigenlijk is het sukkeltje zwaar verwaarloosd. Ik bekijk haar met argusogen. Bang dat ook zij een tijdbom herbergt. Ik heb al lang geleden afstand genomen, mentaal afscheid genomen, bang dat ze me straks ook bedriegt. Ik vertrouw haar niet meer. Ik koester haar niet meer, ze is een verstotene geworden, hangt er maar wat bij. Waarom zou ik nog het risico nemen haar te houden?

 

Ook op deze consultatie kregen we bovendien weer een figuurlijke draai rond onze oren door de directheid van de chirurg. Of ik niet beter wat zou wachten met de reconstructie… of toch zeker tot na de eerste grote controle… gezien de ernst van mijn geval… het is niet leuk om te horen maar ik weet toch wel dat mijn risico reëel is en dat de grootste kans op herval zich in de eerste twee jaar situeert… dat is geen prettige boodschap maar dat begrijp ik toch?

Slik. Ik heb een dubbel gevoel bij zijn opmerking. Aan de ene kant apprecieer ik zijn eerlijkheid en openheid die mij moet helpen de beste beslissing te nemen, aan de andere kant merk ik dat de Neanderthaler in mij rechtveert, hem bij zijn kraag vat en hem ongegeneerd begint uit te schelden : ‘Wat bedoel je? Zonde van jouw inspanning en de kosten voor de gemeenschap als ik dan toch dood ga binnenkort of wat????!!!! Risico op tijd- en geldverspilling te groot of wat? Hu?? Hu??!!!!’

Maar ik kalmeer de Neanderthaler, hou hem binnenskamers en vervolg heel rustig en zakelijk de conversatie met de chirurg. Ach, het went.

 

Overigens ben ik heel blij dat de feestdagen voorbij zijn. Niet dat het niet leuk was, dat was het zeker wel, maar ’t zijn ook lastige dagen. Lastige dagen voor kanker- en andere patienten, zoals voor iedereen die één of ander zwaar verlies geleden heeft, vermoed ik. Dagen van reflectie en herinnering, vaak te confronterend. Hoe banaal ik oudjaar sinds jaren ook vind : al dat geforceerd gedoe waar ik op voorhand al misselijk van word… Dit jaar was het anders. Mooi, intens, en terzelfdertijd bijzonder pijnlijk : ‘Is dit de laatste keer?’.

Ik beloof plechtig dat ik nooit meer denigrerend zal doen over oudjaarsfeestjes als ik het nog vele vele jaren mag meemaken!

Do I have a deal, mister God?

 

 

00:06 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: borstreconstructie, bilaterale mastectomie |  Facebook |

Commentaren

Dat zijn zware beslissingen.
Ik heb de reconstructie onmiddelijk laten doen. Dit alles nu 7 mnd geleden.
Groetjes en sterkte

Gepost door: Katy | 10-01-07

??? Na de behandeling komen de vraagtekens. Ik heb zelf dan geen mastectomie gehad en "mag" mijn 2 borsten houden, maar de vragen zijn dezelfde. Wat doen we er nu mee? Ik heb zelfs met de gedachte rondgelopen om ze er allebij maar "af te laten halen". De dokters vinden het in mijn "geval" niet nodig, het resultaat blijft hetzelfde, en wat de toekomst brengt, daar kunnen ze niks over vertellen natuurlijk.
Hopelijk kom jij er voor jezelf een beetje uit.
Veel liefs en sterkte met je beslissing.

Gepost door: Ann D | 10-01-07

ja... zwaar denkwerk hé. Bij mij was er sprake om beide borsten te amputeren en plots zijn ze teruggekomen op hun beslissing en bleek het enkel nodig dat eentje eraf te halen (met onmiddellijke reconstr. zoals je wel weet)... Nu loop ik al een jaar rond met grote onzekerheid over mijn andere tietemie (zoals jij het zo leuk noemt)... In februari heb ik m'n eerste check-up en wil dit nogmaals bespreken. Bij ook maar de minste twijfel zal ik niet meer twijfelen en gaan voor amputatie. Heb zo een beetje hetzelfde denkwerk als jij verricht maar jammer genoeg krijg je niet altijd bijval van de artsen. Die eeuwige angst zal er bij mij toch ook blijven inzitten...
Liefs en groetjes

Gepost door: lucretia | 10-01-07

Moeilijke beslissing die alleen jij kan nemen. De chirurg kan je wel in een bepaalde richting leiden, maar het gaat uiteindelijk toch om jouw lichaam. Ik hoop dat je er voor jezelf snel uitraakt.
Bye

Gepost door: Elly | 10-01-07

Lastigaard Persoonlijk heb ik bij mezelf nog geen gemis ervaren bij het ontbreken van borsten. 't Is dus lastig om daar iets over uit te kramen. Maar zwijgen vind ik helemaal niets, dus toch maar mijn gedacht - ik stel me gerust met de wetenschap dat je me toch niet au sérieux neemt.

Er is maar één goed argument om het niet te doen: ‘je hebt je echte borst niet meer’. Wat neerkomt op een wijze regel uit de informatica: Werkt het? Blijf er dan met je fikken af! Je kan het alleen maar verprutsen. Ik huiver van preventieve ingrepen.

Maar ik zie toch wel een sterk tegenargument. "Als ik toch maar één borst laat reconstrueren, kan dan later, bij eventueel herval, mijn 2e borst nog gereconstrueerd worden met buikvet? Neen."
Dat vind ik ook wel griezelig, ook als informaticus: geen backup, geen workaround meer mogelijk, geen noodoplossing meer voorhanden.

Je kan wel knap lastige vragen stellen: lastig mens!
Geef toe, ik doe ook mijn best om eerlijk en open te reageren - vanop veilige afstand. Nee ik kom niet naar de nieuwjaarsreceptie van het werk morgen; ik vertrouw die Neanderthalers toch niet helemaal.

Gepost door: Herman | 11-01-07

Zoals ik reeds eerder schreef, zware beslissingen. 7 mnd geleden kreeg ook ik mastectomie met onmiddellijke reconstructie vanuit de rug. Ik merk dat je daar niets van zegt. Misschien kun je het eens navragen bij je chirug of het bij jouw mogelijk is. Je mag me gerust contacteren als je meer info wenst.

Gepost door: Katy | 14-01-07

Ik was juist 35 toen ze borstkanker ontdekte. Ik heb wel mijn andere borst moeten laten amputeren omdat ik genitisch belast ben. Ben wel blij dat ik die beslissing genomen heb, maar dat neemt niet weg dat ik mijn echte borsten mis. Het is toch niet meer hetzelfde als je prothesen hebt.
Ik wens je heel veel moet en sterkte bij je beslissing.

Gepost door: chris | 17-01-07

Ik ben momenteel 29 jaar en 2 jaar terug kreeg ik het nieuws te horen dat ik borstkanker had. De oncoloog kwam de dag later op mijn kamer met de boodschap dat na onderzoek er verschillende kwaardaardige gezwelletjes in borst zaten en dat de rest van de borst het best geruimd zou worden. Hij stelde me onmiddellijk voor, gezien mijn jonge leeftijd een bilaterale borstreconstructie te doen. Aangezien mijn mama ook op jonge leeftijd hetzelde had meegemaakt, zat de kans er wel dik in dat het erfelijk was. Ik heb eigenlijk niet meer op het resultaat gewacht en heb zo vlug mogelijk na de chemotherapie een bilaterale borstreconstructie laten doen met eigen buikweefsel. De goede keuze, want ondertussen is het inderdaad bewezen dat het erfelijk is (BRCA1). Ik ben enorm content dat ik dan heb doorgebeten en de bilaterale constructie heb laten doen, anders zou ik geen moment gerust meer geweest zijn. De operatie was zwaar, maar het herstel ging heel vlug.
Ik ben ook blij met het resultaat van de operatie, maar zoals ik hier toch ook lees van andere reacties, ik mis toch nog steeds mijn borsten van vroeger, het is niet meer hetzelfde. Maar toch mag ik niet klagen, want het is heel goed gedaan.
Heb je ondertussen de operatie laten doen of een beslissing genomen?
In ieder geval, wens ik je veel sterkte, groetjes

Gepost door: Leen | 12-05-07

BP robots be dressed fixed devoted to a mint, tighter-fitting cap on stymie of the Loch of Mexico lubricate spectacularly, raising hopes it can in place of all fully steadfast the flexibility of rustic for the primary one day in nearly three months.

Manolo Blahnik something blue moncler gamme bleu [url=http://www.euroshoesbox.com/manolo-blahnik-pumps-c-3.html]manolo blahnik blue satin pump[/url] issa dresses sale

Gepost door: allenlisakings | 13-07-10

heel veel sterkte gewenst

Gepost door: energie vergelijken zakelijk | 06-01-15

De commentaren zijn gesloten.