27-12-06

Canarische kerstsfeer (27-12-06)

Kerstmis onder de palmbomen… ’t is weer eens wat anders. Een beetje onwerkelijk, toch wel. Je ligt daar aan het zwembad te bakken in de zon terwijl op de achtergrond kerstliedjes door de luidspreker schallen. Er klopt iets niet in het plaatje. Ik neurie ‘Venite Adoremus’ mee terwijl ik me insmeer met zonnecrème. De kinderen duiken in het water op de tonen van ‘Oh Dennenboom’.  De jongens van de hotelanimatie lopen rond in zwembroek mét kerstmuts op. Op het snikhete vliegveld loopt de crew met rode-Rudolf- flikkerneus en rendierhoedje rond. (‘Ik-wil-een-ren-dier-hoed-je!’) Het past allemaal als een tang op een varken.

De hardnekkigheid waarmee we Kerstmis associeren met koude, sneeuw, warme wijn, mutsen en sjaals zit blijkbaar diep verankerd. Mijn kerstgevoel wil niet zo goed vlotten dit jaar, mijn hersenen zijn compleet in de war, alsof de kerstsoftware bulkt van de bugs dit jaar.

 

Maar plezierig was het wel! Mijn koters en ik hebben enkele dagen genoten van vakantie : lekker lang ontbijten in het waterige ochtendzonnetje, zwemmen, wandelen en kuieren, steentjes keilen op de zee, schaken met het reuzeschaakbord op het strand, veel te veel eten… En voor het slapengaan lekker ouderwets kaarten en lachen met de onbeholpen reacties van onze ingewanden op het veel te rijke en geraffineerde eten… Niks bijzonders en dus geweldig plezant.

 

Met kerstavond waren we terug om samen kerstmis te vieren. De kadokeuze van de kinderen was duidelijk met een kankerknipoog dit jaar. Van Karlien kreeg ik het laatste nieuwe nummer van ‘Haar en haar’, een glossy over kapsels, kapsels en kapsels : van ‘640 kapselideeën’ over ‘favoriete coupes’ tot ‘waanzinnige krullen en gewaagde kleuren’ als onderwerpen. ‘Dat zal je binnenkort wel kunnen gebruiken hé mama, dan kan je alvast beginnen watertanden’, was haar droge commentaar.

Van Lukas kreeg ik het boek :’Brein in balans, hersengymnastiek voor beide hersenhelften’. ‘Er zit ook een uitgebreide bijlage met oefeningen bij’, glunderde hij bemoedigend.

Als dat geen fantastische kinderen zijn… altijd even bekommerd om het welzijn van hun mama. In ieder geval : als dit een weerspiegeling is van de manier waarop zij met de ziekte omgaan, dan voel ik me gerustgesteld.

Zo is het goed.

 

Zalig kerstmis en gelukkig nieuwjaar!

 

 

16:47 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20-12-06

Ready for take off (20-12-06)

Wij vliegen er even tussenuit : ik vertrek straks met mijn twee kuikens naar zonniger oorden voor vijf dagen. Last minute naar Tenerife. Na acht maanden ziek zitten wezen tussen mijn vier muren een verademing, op z'n zachtst gezegd. De nood was zééééééééééééééééér hoog.

Hugo moet nog werken en verzorgt de thuiswacht.

Alvast een prettige kerst gewenst en tot volgende week!

10:33 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18-12-06

Kort lontje (17-12-06)

Door de bijwerkingen van de menopauze en de invloed daarvan op mijn gedrag de laatste tijd was ik ertoe genoopt vandaag te biecht te gaan bij de rest van het gezin.

Dat ze misschien al gemerkt hadden dat ik de laatste weken euh… nogal heftig kon reageren op futiliteiten?

Hun reactie was pijnlijk direct.

‘Ooooooooooooh jààààààààààààààààààààààà!!!’ gilden de kinderen in koor in mijn oor.

‘Hoezo? Is dat dan anders dan de laatste 15 jaar?’ opperde Hugo droogweg.

(Oh wat waren we weer grappig vandaag.)

Het is een feit dat ik sinds een aantal weken voor relatieve onbenulligheden behoorlijk over de rooie kan gaan. Ik schrik er zelf van. Toch niks voor een kankerpatient die heeft leren relativeren, zou je dan denken. Maar hier is een heel ander mechanisme aan het werk.

Ik leg uit dat het één van de vele totaal overbodige en compleet ridicule bijwerkingen is van de menopauze, die op haar beurt versterkt wordt door de Nolvadex pillen die ik nu dagelijks moet slikken… dat ik er weinig kan tegen beginnen en dat ze het vooral niet persoonlijk moeten nemen, er niet te zwaar aan tillen…

‘Aah, dàt is de reden! ’t Ben jij niet, ’t zijn de pillen! Dàn is het goed hoor mama’ repliceert Lukas gedecideerd. Ze hebben duidelijk een aha-erlebnis van hier tot in Tokio. Ik was niks te vroeg met mijn uitleg.

Ik beken Lukas dat ik het wel degelijk ben, maar wel onder invloed van de pillen. Hij wuift het zonder meer weg, ’t is allang goed, hij heeft een zondebok gevonden en ’t is niet zijn mama. Ik ben weerloos tegen zoveel vergevensgezindheid en staak mijn betoog.

 

Het is een heel bizar en verrassend fenomeen. Het ene moment fluiten de vogeltjes nog in mijn hoofd, is het al pijs en vree en dan, in minder dan een fractie van een seconde slaat het helemaal om : iemand zegt of doet iets onbenulligs en plots raast een niet te overziene kudde bisons in een wilde stampede door mijn hoofd. In geen tijd wordt het hamerende gedreun en getrappel van hun hoeven onhoudbaar. Het opwaaiende stof creëert chaos in mijn hoofd. De zenuwverbindingen in mijn hersenen beginnen te knetteren, er volgt kortsluiting en de schokgolf bulkt uit mijn mond onder vorm van een scheldtirade. Pas daarna volgt het ontnuchterende besef : ‘Oeps, was ik dat?’

 

Het mechanisme van het fenomeen is vergelijkbaar met dat van de reflex. Het typische aan een reflex is dat het signaal alleen via het ruggemerg passeert en pas achteraf naar de hersenen gaat. Dat is de reden waarom we in een reflex eerst handelen, bijvoorbeeld door onze hand weg te trekken van een hete stoof, en pas daarna beseffen dat we gehandeld hebben. De natuur heeft dat prima geregeld : moest het signaal eerst een omweg moeten maken om via de hersenen een bewust proces te doorlopen (‘O, dat lijkt warm, misschien een goed idee om mijn hand terug te trekken’ waarop de hersenen bevel geven aan de hand om zich terug te trekken) dan zou onze reactiesnelheid veel te traag worden en de schade aan onze vingers al niet meer te overzien zijn. Daarom verloopt het proces in eerste instantie uitsluitend via het ruggemerg in een onwillekeurige maar bliksemsnelle reactie. Onze hersenen nemen dus pas achteraf kennis van onze reactie via de zintuigen : het besef van wat er precies gebeurd is volgt dus ook pas nadien. Geniaal bedacht en het voordeel van het principe is duidelijk.

 

Wat het voordeel is van mijn ‘kort lontje’ in deze, is minder duidelijk. Ik vermoed dat het gewoon een foutje van de natuur is. Menopauzale vrouwen behoren allicht tot de minderbedeelden van de natuur wegens strictu sensu niet meer bruikbaar in functie van voortplanting. Ballast of zoiets, neem ik aan. Niet belangrijk genoeg om nog in te investeren. Vallen systematisch uit de boot in het professionele time-management en de planning ‘curatief onderhoud’ van de Techniekers der Menschelijke Natuur onder de noemer : niet dringend en niet belangrijk in functie van voortbestaan van de soort. En wie prioriteit 0 krijgt, wordt niet meer geholpen.

 

Door het blitse karakter van het fenomeen is het bijzonder moeilijk het te voelen aankomen, laat staan te voorkomen. De snelheid waarmee de stemming omslaat is vergelijkbaar met het aan en uit doen van het licht door middel van de schakelaar. Mijn cockpitmeters gaan van heldergroen meteen diep in ’t rood. Niks geen oranje waarschuwingsknipperlicht. Het overvalt me telkens out of the blue, ik kan alleen maar achteraf vaststellen ‘Daar waren de bisons weer’ en ik heb geen antwoord op de vraag hoe ik hun verrassingsaanvallen kan verschalken.

 

Wat ze dan moesten doen als het nog eens gebeurde, wilden de kinderen wel heel graag weten. Tja, daar had ik niet zo meteen een antwoord op. Voorzichtig zijn, zeker? Best zonder meer laten overwaaien denk ik, en dan eens polsen of het de bisons waren.

Het gezin heeft een beetje mee borstkanker : ze moeten er jammer genoeg mee door.

In ieder geval, ik kon ze wel geruststellen : het gaat over als ik die pillen niet meer moet nemen, binnen een jaar of vijf.

Weer iets om naar uit te kijken, vooral voor de kinderen : die zijn tegen dan toch bijna het huis uit.

 

 

00:07 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: tamoxifen, nolvadex |  Facebook |

15-12-06

Voordelen van kanker (15-12-06)

Ik heb het al eerder gezegd : als ik mezelf maar vaak genoeg blijf herhalen dat er voordelen zijn aan kanker hebben, ga ik het nog geloven ook. Dat maakt dan ook onlosmakelijk deel uit van mijn ‘auto-therapie’. Het was sinds het prille begin van de diagnose een sport die ik samen met de kinderen beoefende : voordelen zoeken van kanker. Het klinkt surrealistisch en eigenlijk is het dat ook, maar daar laat ik me niet door verstoren. Het is een aanrader voor iedereen die met het kankerspook te maken krijgt. Het is het fenomeen van de ‘self fulfilling prophesy’ maximaal uitbuiten.

 

Wat zijn dan die fameuse voordelen?

Wel, ’t is nog eens een goede oefening voor mij, dus hier gaan we :

 

-          ik moet niet meer elke dag in de file. Als ik op de radio de berichten hoor over de dagelijkse hutsepot op de Brusselse en Antwerpse ring, draai ik me nog eens lekker om in bed;

-          ik heb meer tijd voor mezelf dan ik ooit gehad heb : tijd om mezelf te pamperen, te verzorgen, te sporten, te shoppen, tv te kijken, te lezen, af te spreken met vrienden…

-          ik heb meer tijd voor de kinderen dan ooit tevoren : ik ben thuis als ze van school komen, hoor hun verhalen, weet veel beter waar ze mee bezig zijn en wat hen bezig houdt;

-          ik geniet meer van de tijd die ik met de kinderen spendeer omdat ik meer ontspannen ben. Vroeger was ik vaak afgepeigerd en opgedraaid tegen de tijd dat ik dan eindelijk de kinderen zag, en had ik weinig geduld…;

-          ik hoef ’s avonds niet meer te denken : ik moet dringend gaan slapen want morgen is het weer vroeg dag en dan kan ik niet uit bed. Ik kan elke avond gaan slapen op het moment dat ik er klaar voor ben en er zin in heb, welk uur het ook is;

-          ik kan uitslapen als ik dat wil, geen haan die ernaar kraait;

-          ik onderga een soort verplichte ‘onthaasting’ en geniet daar met volle teugen van. Ik heb de formidabele luxe van tijd, tijd en nog eens tijd en aangezien ik voorheen elke dag, al vele jaren lang, als een gek mezelf achterna holde in mijn verwoede pogingen bij te blijven in de ‘ratrace’, weet ik dat geschenk wel te pruimen, voor de verandering;

-          ik moet mijn haar nooit kammen, ’t ligt altijd goed;

-          als ik op reis ga moet ik niet sleuren aan haarborstel of shampoo ;

-          ik moest lange tijd mijn benen en oksels niet meer ontharen;

-          douchen gaat bijzonder snel zonder haar en dat tijdrovende haardrogen hoeft ook al niet;

-          ik heb sinds de eerste chemo niet één puistje meer gehad en al zeker geen acné meer : mijn huid was totaal drooggelegd door het grote vergif;

-          ik heb een aantal mensen teruggezien die ik in jaren niet meer gezien had;

-          ik heb een aantal heel bijzondere ervaringen beleefd, memorabele contacten gehad, nieuwe plaatsen ontdekt… ‘dankzij’ mijn kanker;

-          ik heb leuke nieuwe mensen leren kennen die ik anders nooit had leren kennen;

-          ik leef nu al een hele tijd zonder veel stress : is het niet voor vandaag, dan is het voor morgen. Het motto is : niks moet, alles mag;

-          ik ondervind weinig of geen conflictsituaties meer in de boze buitenwereld, een kankerpatient wordt ‘gespaard’. Daar word ik heel rustig van;

-          ik heb kennis gemaakt met een aantal media : krant, tijdschrift, tv… een soms ontluisterende maar zeker ook verfrissende ervaring;

-          ik kan mezelf verwennen en vertroetelen zonder schuldgevoelens (allez, toch bijna zonder schuldgevoelens);

-          Onder het mom van lymfedrainage krijg ik nog steeds vier keer per week een fantastische sensuele massage van mijn kinesiste met orgastische allures (de massage, welteverstaan, niet de kinesiste);

-          Ik heb een geweldig excuus voor mijn vergeetachtigheid : de chemokop ! (’t is jammer genoeg wel méér dan een excuus, vrees ik…);

Het valt trouwens ongelooflijk op hoeveel mensen mij sinds mijn eigen geheugenproblemen hebben durven bekennen dat ze ook geweldige gaten in hun geheugen hebben (en nochtans geen chemo gehad, gewoon de kaap van 40 genomen…), daar wist ik vroeger hélemaal niks van;

-          Sinds mijn borstamputatie wijst de weegschaal systematisch 250 g minder aan;

-          Ik heb me een aantal keer slecht genoeg gevoeld om een hele dag in mijn zetel te moéten blijven hangen voor tv, onder een zacht dekentje : iets waar ik de laatste hectische jaren wel eens stiekem van droomde. Ik doe het soms nog, als de moeheid me overvalt;

 

… en ik kan zo nog wel effe doorgaan!

Hèhè, ik voel me alleszins helemaal opgekikkerd.

Voelt u de jaloezie nu niet een héél klein beetje kriebelen? Dat zou het mooiste bewijs zijn dat het wèrkt.

 

Laat dit lijstje niettemin in geen geval een uitnodiging zijn voor ‘supporters aan de zijlijn’ om nu wild enthousiast hun eigen geliefde kankerpatient het goede nieuws kondig te maken dat er zoveel voordelen zijn aan kanker en dat het dus allemaal wel meevalt. In het beste geval kunnen ze zich dan verwachten aan een stevige sneer of een welgemikte draai rond hun oren… Zo werkt het natuurlijk niet : komende van een buitenstaander – die zelf niet door de kankerhel gaat - moet dit lijstje zo ongeveer de uitwerking hebben van een glaasje water op een oververhitte frietketel.

Get the picture? Beware!

 

19:55 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker |  Facebook |

11-12-06

Straffe madammen (12-12-06)

Dit weekend had ik het voorrecht in het gezelschap van drie straffe madammen te vertoeven. In het kader van het drieluik over borstkanker dat de redactie van Over Leven (Canvas) voorbereidt, werden vier vrouwen die borstkanker gehad hebben samengebracht op een bijzondere locatie. Ik was één van hen. Er werd een heuse ‘blind date’ voor ons opgezet in een kasteelhoeve in de buurt van Hasselt, waar we samen het weekend doorbrachten met in onze kielzog een 6-koppige cameraploeg. Ons hele doen en laten werd gefilmd en zal straks mits het nodige knip- en plakwerk omgevormd worden tot een aflevering ‘Wat na de therapie?... Ervaringsdeskundigen aan het woord’… of toch iets in die zin.

 

Luisa, 66, kreeg 30 jaar geleden voor het eerst borstkanker en herviel recent in de andere  borst. Sas(kia), 35, heeft haar therapie zo’n half jaar achter de rug en Katrien kreeg 3 jaar geleden op de veel te jonge leeftijd van 23 het oneerlijke vonnis. We kenden mekaar vooraf van haar noch pluim maar kregen ruimschoots de tijd elkaar te leren kennen tijdens het in scène zetten van ons ‘weekend’. Het viel opnieuw op dat je, in de contacten met lotgenoten, meteen op een ander niveau ‘instapt’ : het gemeenschappelijke verleden creëert een band, je verstaat elkaar met weinig woorden. Het contact bewijst dat maturiteit minder met leeftijd dan met levenservaring te maken heeft, en is erg warm : we kennen elkaars lijden en weten als geen ander dat menselijke warmte en liefde de pijn verzachten.

We hebben twee dagen gepraat, onze angsten en verdriet gedeeld, elkaar opgepept en vooral heel veel gelachen met chemokoppen, neptieten en designerboobs. We hebben op die manier ongetwijfeld allemaal een stap verder gezet in ons verwerkingsproces.

 

Wat kanker betreft zaten we alvast op dezelfde golflengte : alle vier halen we onze kracht uit een positieve instelling, een positieve kijk op de ziekte, veel humor en de overtuiging dat wat er ook gebeurt, we onze oortjes recht moeten houden en gewoon doorgaan.

De conclusie van ons weekend was zonder meer dat, moesten we zeker zijn dat je het zou overleven, het een aanrader zou zijn voor iedereen om dergelijke ‘catharsis’ door te maken als de strijd tegen kanker. De wereld zou er een stuk beter uitzien. Maar het is natuurlijk omdat je niet zeker bent dat je ’t overleeft dat de ervaring zo diep gaat en zo’n grote louterende kracht heeft…

Bedankt Luisa, Sas, Katrien voor een onvergetelijk weekend.

Kanker zal ons zo snel niet klein krijgen, daar ben ik van overtuigd. Nietwaar dames?

In 2008 hebben wij alvast afspraak in het glooiende landschap van Gors-Opleeuw om onze met grote passie geteelde, op eiken vaten gerijpte Chardonnay ‘Clos d’Opleeuw 2006’ samen uit te drinken. Mijn fles is besteld, ik reken erop jullie daar te zien.

 

(De uitzending is waarschijnlijk ergens in april voorzien)

 

 

 

21:46 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borstkanker |  Facebook |

05-12-06

Big black hole (5-12-06)

Uiteraard is het een grote opluchting dat de zware therapie achter de rug is en dat we kunnen revalideren. Het einddoel van de revalidatie is : terug meedraaien in de malle molen van alledag, terug helemaal zelfbedruipend zijn, terug gaan werken. Ik ben ongelooflijk gemotiveerd om te timmeren aan de weg terug. Naarmate ik me beter begin te voelen, merk ik dat ook oude ondeugden weer de kop opsteken, waaronder mijn vreselijk slechte gewoonte altijd teveel hooi op mijn vork te willen nemen (alsof te weinig hooi op mijn vork nemen zo’n ramp zou zijn). De kanker heeft me blijkbaar niet afgeleerd voortdurend te willen flirten met de grenzen van mijn draagkracht. Ik wil het allemaal weer terug, en wel zo snel mogelijk. Ik geniet ervan mijn lichaam te trainen om terug in vorm te komen. Ik werk elke dag aan het heropbouwen van mijn geheugen en concentratievermogen. Het is verdomd moeilijk, ik heb een heel lange weg te gaan maar ik kijk er helemaal niet tegen op, wel integendeel, ik bijt me vast in mijn toekomst met een ongekende gretigheid. Hoewel een aantal inzichten zullen veranderd zijn en een aantal prioriteiten verlegd, wil ik er wel gewoon terug stààn binnen enkele maanden.

Dat stuk van het verhaal, het werken aan mijn come-back, is voor mij zonder twijfel de ‘medaille van de keerzijde’, Het Grote Genieten.

 

Terwijl de vastberadenheid om terug te komen groot is, word ik me ook pijnlijk bewust van de zware nieuwe uitdaging die nu al om de hoek loert (nee, het houdt nog steeds niet op) : leren omgaan met het ‘zwarte gat’ en de angst.

Ik ben nu helemaal losgelaten door de geneesheren-specialisten. Dat is best wel een beetje griezelig : maanden aan een stuk word je geleefd door medici die je dirigeren wat je wel en niet moet doen. Je geeft je volledig aan hen over en laat je lichaam, weliswaar met de beste bedoelingen, vakkundig kapot maken. Niet dat ik zo’n vreselijke controlefreak was, maar complete overgave was nu ook niet bepaald mijn sterkste kant. Ik heb graag zèlf de touwtjes in handen, zeker als het over mijn eigen lijf gaat. En dan, ineens, na 7 lange donkere maanden, zeggen ze je : ‘’t Is klaar, trek nu maar je plan, en veel succes verder’.

Nog even revalideren, en dan neem je gewoon de draad terug op waar je hem neergelegd hebt. Slik. Hoe ging dat ook alweer?

Het moment waarop ze met deze boodschap komen, is wel het moment dat je ergens compleet op de bodem van je kunnen zit, en je bent al even compleet vergeten hoe het ooit anders was. Maar goed, zoals gezegd : de spirit en de goesting zijn er wel om mijn lichaam en geest terug te prepareren voor nieuwe uitdagingen en ik reken erop dat de resultaten zullen volgen.

 

Maar er is nog wat. Ik dacht dat ze me vanaf nu elke 3 maanden zouden doorlichten om zeker te zijn dat ‘de kust veilig blijft’. Niét dus. Ze zeggen het niet zo cru, maar het komt er eigenlijk op neer dat ze nu aan de kant gaan staan kijken hoe ik het doe : blijft ze leven of gaat ze dood? Ze hebben alles gedaan wat ze konden, en nu is het aan mij. De fameuse ‘controle’ die mij wacht is eigenlijk niet meer dan een driemaandelijkse klinische controle bij de oncoloog waarbij die mij de vraag zal stellen of ik ergens iets voel. En àls ik iets voel, dan zullen ze wel gaan kijken of er meer aan de hand is. ‘Maar… dan is het toch te laat?...’ opper ik, met mijn kop sinds enige weken gemakshalve weer netjes in het zand geparkeerd. ‘Ja’ is het antwoord dat mij pijnlijk ruw terug in de realiteit rukt, ‘maar eigenlijk maakt dat niet veel uit, we kunnen toch pas iets doen als er ‘iets’ te zien is, als het al misgelopen is dus…’. Weeral ‘slik’.

Iedereen, ikzelf inbegrepen, kijkt met argusogen naar dat lijf van mij : zal het de kanker overwonnen hebben? Misschien spannend voor de omstaanders, maar ik verzeker u : nog veel spannender voor degene die in dat lijf gevangen zit en er met dezelfde ogen naar kijkt. Zal de carrosserie het houden?

Een echte doorlichting komt er dus pas binnen een jaar. Als ik het ‘psychologisch’ écht nodig heb voor mijn gemoedsrust, wordt me gezegd, dan willen ze wel eens eerder de nodige onderzoeken doen om te kijken of alles nog goed is. Maar, klinkt het, naar prognose zal het geen winst opleveren. Ze kunnen uitzaaïngen pas detecteren als ze er al zijn. En als ze er al zijn is het toch te laat.

Nog meer ‘slik’.

 

Om het allemaal heel simpel samen te vatten :

als ik op korte termijn, binnen de twee jaar, herval, dan ziet het er niet goed uit en daar kan niemand iets aan veranderen.

Voor u een zinnetje als een ander, voor mij eentje dat hardnekkig in mijn kop blijft nazinderen.

Als ik op korte termijn, binnen de twee jaar, herval, dan ziet het er niet goed uit.

Ik ga het bij deze vage omschrijving houden, ik ben nog niet klaar voor meer.  

‘k Moet er geen tekeningske bij maken zeker?

 

21:34 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kankertherapie |  Facebook |