18-12-06

Kort lontje (17-12-06)

Door de bijwerkingen van de menopauze en de invloed daarvan op mijn gedrag de laatste tijd was ik ertoe genoopt vandaag te biecht te gaan bij de rest van het gezin.

Dat ze misschien al gemerkt hadden dat ik de laatste weken euh… nogal heftig kon reageren op futiliteiten?

Hun reactie was pijnlijk direct.

‘Ooooooooooooh jààààààààààààààààààààààà!!!’ gilden de kinderen in koor in mijn oor.

‘Hoezo? Is dat dan anders dan de laatste 15 jaar?’ opperde Hugo droogweg.

(Oh wat waren we weer grappig vandaag.)

Het is een feit dat ik sinds een aantal weken voor relatieve onbenulligheden behoorlijk over de rooie kan gaan. Ik schrik er zelf van. Toch niks voor een kankerpatient die heeft leren relativeren, zou je dan denken. Maar hier is een heel ander mechanisme aan het werk.

Ik leg uit dat het één van de vele totaal overbodige en compleet ridicule bijwerkingen is van de menopauze, die op haar beurt versterkt wordt door de Nolvadex pillen die ik nu dagelijks moet slikken… dat ik er weinig kan tegen beginnen en dat ze het vooral niet persoonlijk moeten nemen, er niet te zwaar aan tillen…

‘Aah, dàt is de reden! ’t Ben jij niet, ’t zijn de pillen! Dàn is het goed hoor mama’ repliceert Lukas gedecideerd. Ze hebben duidelijk een aha-erlebnis van hier tot in Tokio. Ik was niks te vroeg met mijn uitleg.

Ik beken Lukas dat ik het wel degelijk ben, maar wel onder invloed van de pillen. Hij wuift het zonder meer weg, ’t is allang goed, hij heeft een zondebok gevonden en ’t is niet zijn mama. Ik ben weerloos tegen zoveel vergevensgezindheid en staak mijn betoog.

 

Het is een heel bizar en verrassend fenomeen. Het ene moment fluiten de vogeltjes nog in mijn hoofd, is het al pijs en vree en dan, in minder dan een fractie van een seconde slaat het helemaal om : iemand zegt of doet iets onbenulligs en plots raast een niet te overziene kudde bisons in een wilde stampede door mijn hoofd. In geen tijd wordt het hamerende gedreun en getrappel van hun hoeven onhoudbaar. Het opwaaiende stof creëert chaos in mijn hoofd. De zenuwverbindingen in mijn hersenen beginnen te knetteren, er volgt kortsluiting en de schokgolf bulkt uit mijn mond onder vorm van een scheldtirade. Pas daarna volgt het ontnuchterende besef : ‘Oeps, was ik dat?’

 

Het mechanisme van het fenomeen is vergelijkbaar met dat van de reflex. Het typische aan een reflex is dat het signaal alleen via het ruggemerg passeert en pas achteraf naar de hersenen gaat. Dat is de reden waarom we in een reflex eerst handelen, bijvoorbeeld door onze hand weg te trekken van een hete stoof, en pas daarna beseffen dat we gehandeld hebben. De natuur heeft dat prima geregeld : moest het signaal eerst een omweg moeten maken om via de hersenen een bewust proces te doorlopen (‘O, dat lijkt warm, misschien een goed idee om mijn hand terug te trekken’ waarop de hersenen bevel geven aan de hand om zich terug te trekken) dan zou onze reactiesnelheid veel te traag worden en de schade aan onze vingers al niet meer te overzien zijn. Daarom verloopt het proces in eerste instantie uitsluitend via het ruggemerg in een onwillekeurige maar bliksemsnelle reactie. Onze hersenen nemen dus pas achteraf kennis van onze reactie via de zintuigen : het besef van wat er precies gebeurd is volgt dus ook pas nadien. Geniaal bedacht en het voordeel van het principe is duidelijk.

 

Wat het voordeel is van mijn ‘kort lontje’ in deze, is minder duidelijk. Ik vermoed dat het gewoon een foutje van de natuur is. Menopauzale vrouwen behoren allicht tot de minderbedeelden van de natuur wegens strictu sensu niet meer bruikbaar in functie van voortplanting. Ballast of zoiets, neem ik aan. Niet belangrijk genoeg om nog in te investeren. Vallen systematisch uit de boot in het professionele time-management en de planning ‘curatief onderhoud’ van de Techniekers der Menschelijke Natuur onder de noemer : niet dringend en niet belangrijk in functie van voortbestaan van de soort. En wie prioriteit 0 krijgt, wordt niet meer geholpen.

 

Door het blitse karakter van het fenomeen is het bijzonder moeilijk het te voelen aankomen, laat staan te voorkomen. De snelheid waarmee de stemming omslaat is vergelijkbaar met het aan en uit doen van het licht door middel van de schakelaar. Mijn cockpitmeters gaan van heldergroen meteen diep in ’t rood. Niks geen oranje waarschuwingsknipperlicht. Het overvalt me telkens out of the blue, ik kan alleen maar achteraf vaststellen ‘Daar waren de bisons weer’ en ik heb geen antwoord op de vraag hoe ik hun verrassingsaanvallen kan verschalken.

 

Wat ze dan moesten doen als het nog eens gebeurde, wilden de kinderen wel heel graag weten. Tja, daar had ik niet zo meteen een antwoord op. Voorzichtig zijn, zeker? Best zonder meer laten overwaaien denk ik, en dan eens polsen of het de bisons waren.

Het gezin heeft een beetje mee borstkanker : ze moeten er jammer genoeg mee door.

In ieder geval, ik kon ze wel geruststellen : het gaat over als ik die pillen niet meer moet nemen, binnen een jaar of vijf.

Weer iets om naar uit te kijken, vooral voor de kinderen : die zijn tegen dan toch bijna het huis uit.

 

 

00:07 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: tamoxifen, nolvadex |  Facebook |

Commentaren

Blij te horen dat ik het niet alleen heb. Je schrijft hier dikwijls zaken dat ik denk, hé mij overkomt net het zelfde, of ja eigenlijk goed omschreven dat is het.
Ik hoop dat die neven effecten toch minderen met de tijd. Thuis heeft men er nog begrip voor en weet men laat ze maar rustig door razen, maar straks ga ik terug werken en daar zal dat niet kunnen.
Groetjes

Gepost door: katy | 18-12-06

Een goeie natuurlijke remedie tegen vanalles "Ik beken Lukas dat ik het wel degelijk ben, maar wel onder invloed van de pillen. Hij wuift het zonder meer weg, ’t is allang goed, hij heeft een zondebok gevonden en ’t is niet zijn mama."
Voorwaar, een zwaar filosofisch probleem: wie ben ik? Als ik pillen neem die me beïnvloeden, ben ik dat dan of is dat iets van mijn omgeving? Als ik opgevoed ben op een bepaalde wijze, ben ik dat dan of zijn dat omstandigheden? Als ik de lichamelijke of geestelijke kenmerken heb van mijn ouders, ben ik dat dan of zijn dat omgevingsfactoren? En als je op al die vragen met de tweede mogelijkheid hebt geantwoord: blijft er nog iets over dat je wel als 'ik' kan bestempelen? Bestaat 'ik' wel? Zo nee: wie zit hier dan die blog vol te schrijven?

Wat kunnen je gezinsleden doen als het nog eens gebeurt?
Als ik die arme gezinsleden eens een raad mag geven: iets wat volgens mij goed helpt is onderdompelen in ijskoud water. Dat moeten ze zeker eens proberen. En als het niet helpt, dan hebben ze er toch minstens veel plezier aan.

"... vooral voor de kinderen : die zijn tegen dan toch bijna het huis uit."
Hyperoptimisme, komt dat ook door die pillen? Misschien zou een bad in ijskoud water je toch echt wel eens deugd doen.

En tegen idioot zwaar gefilosofeer helpt het ook geloof ik.

Gepost door: Herman | 18-12-06

Ik weet het, het is allesbehalve aangenaam maar het is wél schitterend hoe jij dat omschrijft!!!! Ik kan het niet helpen maar ik moet lachen met jouw bisons.... ik herinner mij jaaaaaaaaren geleden zo'n situatie en toen was er in de verste verte nog geen sprake van menopauze.... ik kreeg die bisons op bezoek tijdens mijn menstruatie!!!!!!! Vreselijk!!!!

Gepost door: Talleke | 19-12-06

lachen dag Kristien,
wat heb ik weer moeten lachen met je verhaal, je schrijft het op zo een manier dat ik voel hoe vervelend het is maar dat ik toch je prachtige karakter vol humor door lees. Wat doet dat deugd zeg!
Ik voelde me beetje triest vandaag maar dat is nu helemaal over!
Ik verwittig alvast mijn familie, binnen 2 weken begin ik aan de pillen.... (en ik stond al bekend om mijn opvliegendheid, dat belooft!!!)

Gepost door: Freya Van den Bossche | 19-12-06

De commentaren zijn gesloten.