05-12-06

Big black hole (5-12-06)

Uiteraard is het een grote opluchting dat de zware therapie achter de rug is en dat we kunnen revalideren. Het einddoel van de revalidatie is : terug meedraaien in de malle molen van alledag, terug helemaal zelfbedruipend zijn, terug gaan werken. Ik ben ongelooflijk gemotiveerd om te timmeren aan de weg terug. Naarmate ik me beter begin te voelen, merk ik dat ook oude ondeugden weer de kop opsteken, waaronder mijn vreselijk slechte gewoonte altijd teveel hooi op mijn vork te willen nemen (alsof te weinig hooi op mijn vork nemen zo’n ramp zou zijn). De kanker heeft me blijkbaar niet afgeleerd voortdurend te willen flirten met de grenzen van mijn draagkracht. Ik wil het allemaal weer terug, en wel zo snel mogelijk. Ik geniet ervan mijn lichaam te trainen om terug in vorm te komen. Ik werk elke dag aan het heropbouwen van mijn geheugen en concentratievermogen. Het is verdomd moeilijk, ik heb een heel lange weg te gaan maar ik kijk er helemaal niet tegen op, wel integendeel, ik bijt me vast in mijn toekomst met een ongekende gretigheid. Hoewel een aantal inzichten zullen veranderd zijn en een aantal prioriteiten verlegd, wil ik er wel gewoon terug stààn binnen enkele maanden.

Dat stuk van het verhaal, het werken aan mijn come-back, is voor mij zonder twijfel de ‘medaille van de keerzijde’, Het Grote Genieten.

 

Terwijl de vastberadenheid om terug te komen groot is, word ik me ook pijnlijk bewust van de zware nieuwe uitdaging die nu al om de hoek loert (nee, het houdt nog steeds niet op) : leren omgaan met het ‘zwarte gat’ en de angst.

Ik ben nu helemaal losgelaten door de geneesheren-specialisten. Dat is best wel een beetje griezelig : maanden aan een stuk word je geleefd door medici die je dirigeren wat je wel en niet moet doen. Je geeft je volledig aan hen over en laat je lichaam, weliswaar met de beste bedoelingen, vakkundig kapot maken. Niet dat ik zo’n vreselijke controlefreak was, maar complete overgave was nu ook niet bepaald mijn sterkste kant. Ik heb graag zèlf de touwtjes in handen, zeker als het over mijn eigen lijf gaat. En dan, ineens, na 7 lange donkere maanden, zeggen ze je : ‘’t Is klaar, trek nu maar je plan, en veel succes verder’.

Nog even revalideren, en dan neem je gewoon de draad terug op waar je hem neergelegd hebt. Slik. Hoe ging dat ook alweer?

Het moment waarop ze met deze boodschap komen, is wel het moment dat je ergens compleet op de bodem van je kunnen zit, en je bent al even compleet vergeten hoe het ooit anders was. Maar goed, zoals gezegd : de spirit en de goesting zijn er wel om mijn lichaam en geest terug te prepareren voor nieuwe uitdagingen en ik reken erop dat de resultaten zullen volgen.

 

Maar er is nog wat. Ik dacht dat ze me vanaf nu elke 3 maanden zouden doorlichten om zeker te zijn dat ‘de kust veilig blijft’. Niét dus. Ze zeggen het niet zo cru, maar het komt er eigenlijk op neer dat ze nu aan de kant gaan staan kijken hoe ik het doe : blijft ze leven of gaat ze dood? Ze hebben alles gedaan wat ze konden, en nu is het aan mij. De fameuse ‘controle’ die mij wacht is eigenlijk niet meer dan een driemaandelijkse klinische controle bij de oncoloog waarbij die mij de vraag zal stellen of ik ergens iets voel. En àls ik iets voel, dan zullen ze wel gaan kijken of er meer aan de hand is. ‘Maar… dan is het toch te laat?...’ opper ik, met mijn kop sinds enige weken gemakshalve weer netjes in het zand geparkeerd. ‘Ja’ is het antwoord dat mij pijnlijk ruw terug in de realiteit rukt, ‘maar eigenlijk maakt dat niet veel uit, we kunnen toch pas iets doen als er ‘iets’ te zien is, als het al misgelopen is dus…’. Weeral ‘slik’.

Iedereen, ikzelf inbegrepen, kijkt met argusogen naar dat lijf van mij : zal het de kanker overwonnen hebben? Misschien spannend voor de omstaanders, maar ik verzeker u : nog veel spannender voor degene die in dat lijf gevangen zit en er met dezelfde ogen naar kijkt. Zal de carrosserie het houden?

Een echte doorlichting komt er dus pas binnen een jaar. Als ik het ‘psychologisch’ écht nodig heb voor mijn gemoedsrust, wordt me gezegd, dan willen ze wel eens eerder de nodige onderzoeken doen om te kijken of alles nog goed is. Maar, klinkt het, naar prognose zal het geen winst opleveren. Ze kunnen uitzaaïngen pas detecteren als ze er al zijn. En als ze er al zijn is het toch te laat.

Nog meer ‘slik’.

 

Om het allemaal heel simpel samen te vatten :

als ik op korte termijn, binnen de twee jaar, herval, dan ziet het er niet goed uit en daar kan niemand iets aan veranderen.

Voor u een zinnetje als een ander, voor mij eentje dat hardnekkig in mijn kop blijft nazinderen.

Als ik op korte termijn, binnen de twee jaar, herval, dan ziet het er niet goed uit.

Ik ga het bij deze vage omschrijving houden, ik ben nog niet klaar voor meer.  

‘k Moet er geen tekeningske bij maken zeker?

 

21:34 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kankertherapie |  Facebook |

Commentaren

Ja, zo cru zijn ze. Het is niet mogelijk ik weet het. Maar ik denk dat ieder van ons hetzelfde denkt.
Moesten we kunnen dan legden we allemaal samen om de dokters een glazen bol te kopen zodat ze ons meer zouden kunnen vertellen.
De onzekerheid is moeilijk, ik hoop dat de tijd het zal helpen vergaven.
Groetjes en succes

Gepost door: Katy | 06-12-06

Zo is het Het grote zwarte gat, het klinkt voor de meeste mensen waarschijnlijk heel erg cliché, maar het is er gewoon. Tijdens de behandeling heb je het gevoel dat je actief bezig bent om die rotcellen aan te vallen en na de behandeling begin je te denken 'en wat nu?'. Een vraag waar we allemaal mee worstelen.

Het 'gelaten' moeten afwachten of je het gevecht gewonnen hebt is heel moeilijk en maakte mij soms opstandig, maar blijkbaar is er geen andere optie.

Probeer je te concentreren op je revalidatie en hoe langer je je goed voelt, hoe meer vertrouwen je zult krijgen ook al blijft die angst op de achtergrond altijd aanwezig.
Sterkte!

Gepost door: Elly | 06-12-06

zekerheid Ja, zekerheid is iets dat we allemaal zouden willen, maar dat hebben en krijgen we niet. Niemand trouwens, alleen is het bij ons allemaal dubbel. Het geslingerd worden tussen verder doen op een zo normaal mogelijke manier en leven met de schrik om terug te hervallen is vreselijk, maar we moeten ermee verder. Willen of niet. De éne dag zal dat al beter gaan dan de andere. Dat heb ik zelf al enkele maanden mogen ondervinden. Maar het lukt wel, hopelijk jou ook, ik duim ervoor.
Toitoi

Gepost door: Ann D | 06-12-06

Hier laat ik je los, Tim, van hieraf moet je gaan met vallen en opstaan Als de oude ondeugden weer de kop opsteken, dan ben je wel echt genezen. Alleen heb ik eigenlijk nooit gemerkt dat je het even kalm aan zou gedaan hebben.

Angst voor wat? Angst om dood te gaan? Dan ware je beter niet geboren, want de dood hoort bij het leven - al willen de meeste mensen dat liever niet weten. Ieder mens is sterfelijk, en iedere dag kan de laatste zijn. Je kan onder een auto lopen als je straks de straat oversteekt om naar de bakker te gaan. Geen van je kanker-specialisten kan daaraan iets veranderen.

De kanker is uit je lichaam verdreven - tot iemand het tegendeel bewijst. Voorlopig, want niets is eeuwig in deze wereld. Nu moet je om je overwinning te voltooien ook nog de kanker uit je geest verdrijven. De uitdaging waar je voor staat, is de uitdaging van iedere mens: een zinvolle invulling geven aan een eindig leven. Leven alsof iedere dag de laatst kan zijn. Tot je het niet meer erg vindt, mocht het vandaag je laatste dag zijn.

Maar als je straks naar de bakker gaat: wil je toch maar goed links en rechts kijken voor je oversteekt?

Gepost door: Herman | 07-12-06

ik vind geen woorden dag Kristien,
ik weet niet goed wat zeggen. Omdat ik het zo goed begrijp. Ik was niet bang van de chemo. Wel van: wat erna? Jij zit nu in 'erna'. Ik zit daar binnen een paar weken.
Het ís niet leuk. 't Kan wel zijn dat je ook onder een auto kan lopen en dat ieder zijn leven eindig is. Als ik aan het mediteren ben heb ik daar ook vrede mee. Maar meestal ben ik niet in zo een boeddhistische onthechte staat.
't Is een beetje alsof je voor de rechtbank zit, en je hebt net gehoord dat ze je gaan executeren. De rechter zegt: "'t Is niet voor vandaag hoor madammeke, u krijgt uitstel." Gij blij. Voegt hij er aan toe: "Maar we kunnen niet zeggen wanneer. Misschien volgend jaar. Misschien binnen 20 jaar. Leeft u ondertussen maar lekker verder, dag madammeke."
Toch een iets ander gegeven, niet?

Gepost door: Freya Van den Bossche | 08-12-06

Eigenlijk hoef ik hier niks aan toe te voegen... je hebt al bijna alles gezegd... alleen: doe inderdaad iets aan dat 'zwarte gat' - ik dacht ook "bij mij komt dat niet"... maar de waarheid is anders... ik was superoptimistisch 'hm...' tijdens mijn behandeling maar ergens binnenin in dat kleine zieltje van ons schuilt zoveel verdriet, zoveel angst en plots op een doodgewone dag komt het er uit. Bij mij is dit (5 maanden nà de chemo) telkens als ik aan het lopen ben heb ik plots het gevoel om te huilen... raar... maar oh zo nodig... en dan stel ik vast dat ik (en anderen met mij) met 5 maanden 'recuperatie' zeker niet voldoende heb om er terug te staan...

Gepost door: lucretia | 08-12-06

Good afternoon
If there is too much cholesterol in your body, it sticks to the walls of the arteries. When cholesterol builds up, it creates a smaller opening for blood to pass through. herbal
Goodluck!!!
____________________________
[url=http://generic.erectile-pills.info/viagrx/site_map.html] cheap credit[/url] :)

Gepost door: aurelea4 | 13-07-10

De commentaren zijn gesloten.