30-11-06

Pettenparade (30-11-06)

Omdat mijn behandeling achter de rug is;

omdat de boog niet altijd gespannen moet staan;

omdat het er ook al eens wat luchtiger en vrolijker aan toe mag gaan;

omdat het gras op mijn hoofd terug aan het groeien is en ik daarom op de valreep nog een ode aan mijn kale kop wil doen, mijn blinkende knikker die ik straks nog ga missen :

 

de enige echte unieke onvervalste pettenparade !

(de foto's zijn van in september, van voor 'de grote opzwelling')

 

oktober2006 045oktober2006 036

 

Gewoon                                                                   Sportief

 

 

 

oktober2006 039oktober2006 034

 

Militair                                                                Kakmadame

 

 

 

oktober2006 041oktober2006 037

 

Onnozel                                                                         Tut

 
 

 

oktober2006 043oktober2006 044

 

Tijger                                                                            Heilig

 
 

 

oktober2006 038oktober2006 046

 

Ma klak                                                                     Normaal

 

 

oktober2006 124

 

Hartstikke kaal

 

 

 

oktober2006 011

 

Nep haar

10:07 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) | Tags: alopecia |  Facebook |

27-11-06

Klaar is kees! (27-11-06)

Vanmorgen was de allerlaatste keer dat ik mijn fietske opsprong om naar 't ziekenhuis te bollen voor mijn kankertherapie...

...want 't is gedaan!!!!!!

de pot op met de chemo

de boom in met de radiotherapie

Finito-finished-fertig-fini-terminado-färdig

 

Geloof het of niet, maar toen ik vanmorgen vertrok en mijn MP3 opzette begon het liedje 'I will survive' in mijn oor te schallen. Ik reken erop dat dit een voorteken is.

 

En nu moet ik dringend weg.

Het begin van de rest van mijn leven gaan voorbereiden.

 

Doei!

18:01 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (9) | Tags: kankertherapie, kanker |  Facebook |

23-11-06

Einde in zicht (23-11-06)

De radiotherapie loopt bijna ten einde. 23 sessies heb ik gehad, nog 2 te gaan : morgen vrijdag en maandag, en dan zit mijn ‘adjuvante kankertherapie’ er officieel op.

De radiotherapie is vrij vlot verlopen. We hebben een speciale parking en ingang in het ziekenhuis, waardoor we heel snel binnen en buiten zijn. De bestralingen zelf duren maar enkele minuten, ik word 5x 20 seconden bestraald vanuit verschillende hoeken. Ik heb er betrekkelijk weinig last van gehad. Nu, na 4 weken, voelt mijn bestraalde huid ruw en droog aan en ik heb een licht jeukend erytheem en een klein rood plekje waar mijn huid wat verbrand is. Gek genoeg is dat niet op mijn borst, maar op mijn rug, ter hoogte van mijn ‘vleugeltje’. De stralen gaan dus echt wel los door je lijf… Wat ik ook merk is dat mijn rechterkant erg warm aanvoelt. De warmte komt van binnenuit, ik ben zo’n beetje een wandelend straalkacheltje, koddig is dat. En goedkoop : veel stookolie heb ik niet nodig, ‘k word aangedreven door een straalmotor deze dagen.

Je voelt je ook wel moe van de bestraling… als ik ’s middags thuiskom van het ziekenhuis voelen mijn oogleden zwaar aan en moet ik alweer wat gaan liggen, maar daar geef ik gewoon aan toe.

Al bij al valt het dus best mee, en dat kan ook moeilijk anders : na chemo valt àlles mee.

Ik heb het ‘geluk’ dat ik maar 25 keer bestraald word omdat ik een mastectomie gehad heb. Vrouwen met een borstsparende operatie moeten zo’n 36 keer bestraald worden, en ik vrees dat de huid daar wel veel zwaarder onder lijdt.

Binnenkort ben ik dus ook verlost van de tekeningen op mijn borst : streepjes en kruisjes die nu regelmatig worden bijgetekend en die moeten dienen om de lineaire versneller te richten. Ze doen het erop lijken alsof er iemand OXO gespeeld heeft op mijn lichaam. Ze staan tot in mijn hals, waardoor ik verplicht ben altijd iets met een hoge kraag te dragen. Maar ach, dat behoort tot de meest onbenullige onder de ongemakjes van de kankertherapie.

 

Ondanks de radiotherapie met z’n kleine ongemakken gaat het mij nu echt elke dag een klein beetje beter. Het is een onbeschrijflijk zalig gevoel eindelijk vooruitgang te maken, en hoewel ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb en ik me moet leren aanpassen aan een aantal vervelende bijwerkingen, is het motiverend te kunnen werken aan mijn revalidatie. Ik ga nu om de andere dag met de fiets naar de radiotherapie, dat is zo’n 20 km heen en terug. Elke dag zou teveel van het goede ineens zijn, ik voel toch hoe de bestralingen ook veel energie vergen en ik wil een ‘weerbots’ ten allen prijze vermijden. Vorige week heb ik een paar dagen gehad dat ik zo blij was dat ik me goed voelde dat ik mijn programma als vanouds proppensvol gestouwd had en een hele dag aan het rennen was tot ik er letterlijk bij neerviel. Een gezond mens zou er al afgepeigerd van geweest zijn! Mijn overmoedigheid werd snel afgestraft, maar plezant dat het geweest was… Ik wil niet meer achteruit, alleen nog vooruit. Deze week zal ik toch zo’n 60 km gefietst hebben. Daar komt nog een uur badminton bij, een paar stevige wandelingen en wat voorzichtige stretching. Niet slecht voor het prille begin, dunkt me. Alles weliswaar aan kleutertempo, maar toch… Geen overbodige luxe, al dat bewegen, want inmiddels ben ik de afgelopen week om onduidelijke redenen (Nolvadex?) een echte suikerjunk geworden. Chocola, koekjes, pannekoeken, wafels, chocolademelk… softdrugs waarmee ik normaal gezien karig omspring : ze zijn niet meer veilig voor mij, de snoepkast wordt gedecideerd geplunderd. Ik heb vorige week voor het eerst in 20 jaar ook een pot honing gekocht en vandaag is hij al driekwart leeg… Aiaiai!

 

Volgende week, als de radiotherapie ook ten einde is kan het echte werk beginnen. Dan wil ik beginnen opbouwen naar een gemiddelde van 1 uur (lichte) sport per dag in januari, en vanaf dan wordt het menens : dan bereid ik me voor op een bijzondere prestatie… die symbolisch de kankerperiode moet afsluiten. Ik heb al zo’n beetje een idee wat dat moet worden, maar laat het nog even rijpen…

Kijk eens aan, het ‘streberke’ in mij wordt ook alweer wakker, we zijn écht op goede weg.

 

 

23:51 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker, radiotherapie |  Facebook |

19-11-06

Vaste waarden (19-11-06)

Sommige dingen veranderen nooit, en maar goed ook. Ik heb het over de klasgenoten. We waren erg goed vertegenwoordigd, de 6 Lat Wet van ’81. Van de meeste andere klassen was er alleen een vrouw en een paardekop, wij waren zomaar eventjes met 15 vertegenwoordigers van de oorspronkelijke 23. Niet slecht, voor de klas die destijds berucht was als de meest onhandelbare uit de rijke geschiedenis van de zusters Ursulinen. Vervloekt en verguisd zijn we door de leerkrachten en de directrice, die het na 25 jaar blijkbaar toch allemaal wat verteerd hadden, zo bleek zaterdag. Ze wisten het wel nog heel goed : het was dié klas waarvoor ze toen een uitzonderlijke crisisvergadering met de ouders hadden moeten beleggen, en ‘speciale maatregelen’ hadden moeten nemen. Zoiets was nog nooit gebeurd. Ach, we waren gewoon pubers die wat lol wilden tappen.

 

Alle herinneringen werden terug levendig tijdens de rondleiding die dan uiteraard gepaard ging met verrukte gilletjes en daverende lachsalvo’s. Er werd stevig geklaagd over het geheugen dat grote gaten begon te vertonen, maar een aantal apenstreken waarmee we het bloed van onder de nagels van de leerkrachten haalden werd met een mengeling van leedvermaak en schaamte terug bovengehaald.

Er waren natuurlijk de klassiekers als namen verwisselen als er een stagiaire was, Pritt op de stoel van de leerkracht, vierentwintig wekkers tegelijk laten aflopen tijdens de les en choco aan de klepel van de refterbel smeren.

Maar er waren ook de meer geïnspireerde fratsen, waarmee we de leerkrachten soms tot pure wanhoop dreven. Op zich niks ernstigs, dat was ook het leuke aan een strenge school waar niks mocht : je moest niet veel moeite doen om te rebelleren en over de schreef te gaan. De lijntjes waartussen je moest lopen waren zo smal dat je er meteen over zat. We rebelleerden bescheiden maar vastberaden, en onze fantasie terzake was onuitputtelijk.

 

We naaiden te grote knopen aan onze verplichte blauwe schorten, waardoor we onmogelijk nog konden gehoorzamen aan het oh zo gehaatte bevel ‘schorten dicht!’

We speelden ‘moordenaarke’ tijdens de les : iemand werd aangeduid als moordenaar en als die erin slaagde naar je te knipogen als je keek, was je dood en moest je je lat op de grond laten vallen. Constant gekletter dus, en je mocht niét stoppen omdat de leerkracht een opmerking gaf. Volhouden was de boodschap.

We kauwden papier tot plakkerige proppen, die we vervolgens tegen het plafond schoten. De kunst was tijd te verkwisten tijdens de les door de leerkrachten met een stalen gezicht te wijzen op de paddestoelen op het plafond. Vervelend was wel dat bij het verwijderen van de proppen er ook wat verf meekwam. Stevig speeksel hadden we. De plafonds zijn herschilderd.

We verstopten het lessenaartje van een spijbelende leerling ergens in de gang omdat het niet zou opvallen dat er iemand ontbrak. ‘Brossen’ was in die tijd een misdaad waarvoor je onverbiddellijk en definitief de deur uit vloog.

Lange, dik gebreide felgekleurde kousen tot net onder je bips, die je over een spannende jeans heen droeg, waren destijds heel hip, en daarom ook verboden op school. Ik vond er niet beter op dan ze te dragen over een jeans die afgeknipt was tot de lengte van een bermuda. De pret was groot toen de directrice mij zoals verwacht in de gang aanmaande die kousen on-mi-del-lijk uit te trekken, wat ik met veel plezier deed, waardoor ik daar putje winter in mijn blote benen stond, mét hoge laarzen. Ontblote schouders en knieën waren al helemaal taboe… Hoogrood liep ze aan, de directrice, en ik kon mijn kousen niet snel genoeg terug aandoen. Geweldig vond ik dat.

We eisten tot grote wanhoop van de streng katholieke leerkrachten en directie sexuele voorlichting. We hebben ze gekregen, niet zonder een hoop gemor waar we dat nu in godsnaam voor nodig hadden.

We schoven met z’n allen van die bruine Chocotoff-papiertjes voor onze tanden tijdens de les van die leerkracht die écht een paar voortanden miste, en glimlachten voortdurend breeduit naar haar. We turfden lijstjes hoevaak ze haar stopwoordje zei, en feliciteerden haar op het einde van de les met het nieuwe record. Het mens werd zo verschrikkelijk zenuwachtig van ons dat ze haar record keer op keer verpulverde.

De lerares aardrijkskunde had alle pogingen ons in de hand te houden opgegeven, en kwam elke vrijdagnamiddag het laatste uur haar les aframmelen aan 120 decibel, om boven ons lawaai uit te komen. Wij hadden immers beslist van dat laatste lesuur ons ontspannend ‘praatuurtje’ te maken, we zaten in de klas als op café te kwebbelen, te gibberen, te roepen en ongegeneerd rond te lopen, waarbij we ons niet lieten storen door een leerkracht die les probeerde te geven. Beschamend schrijnende toestand, als je er nu op terugkijkt…

 

’t Was dus een leuk weerzien gisteren, en de relativi-tijd was groot : 25 jaren leken niet langer dan een paar dagen, en we namen de draad op alsof het gisteren was. Alleen de façade, het lichaam is wat getaand door de jaren, en de scherpe kantjes van de persoonlijkheid wat bijgepolijst. Maar we zagen er allemaal nog heel patent uit, en we zijn nog even getikt. Gelukkig maar.

20:50 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: klasreunie |  Facebook |

14-11-06

Klasreunie (14-11-06)

Ze staan hier naast mij klaar, de gevreesde Nolvadex pillen voor mijn hormonenkuur. Tamoxifen is de werkzame stof, een anti-oestrogeen. We zijn nauwelijks wat op adem  gekomen en de volgende horde om te nemen staat er alweer huizenhoog. Morgen moet ik ze beginnen slikken, vijf lange jaren. Ik kan er niet meer aan ontsnappen…

 

Volgende zaterdag is het oudleerlingendag van de humaniora. De afgestudeerden van 1981 zijn jubilarissen, daar hoor ik bij.

25 jaar zijn we afgestudeerd uit wat toen nog de ‘Latijn-Wetenschappen’ heette. Kan je je voorstellen : een paar tientallen vrouwen, allemaal exact dezelfde leeftijd, die daar bijeen komen na zovele jaren. Een leuke boel, ongetwijfeld, maar ook : keuring! Vet- en rimpelkeuring. Even afmeten hoe we het ervan af brengen in vergelijking met onze leeftijdsgenoten. Zie ik er nog goed uit? Wie is er al (bijna) dood? (Ikke!!!)

Ik heb het toch weer getroffen hé, voor mij valt dit jubileum écht wel super goed. Zie mij hier staan : 9,23 mm haar op mijn hoofd, geen wenkbrauwen, geen wimpers, de laatste zweem van een chemo-ballonhoofdje nog niet helemaal verdwenen, gezwollen bomma-enkels en stevige ‘lovehandles’. Als dat geen gedroomd moment is om deze genadeloze inquisitie tegemoet te treden. Ik heb al voor vele uitdagingen gestaan sinds ik kanker heb, maar deze is er weer één van formaat.

Wat moet ik in godsnaam vertellen als ze me vragen hoe het met me is? Ik kan me maar beter voorbereiden...

 

Zoiets misschien :

-          Héé halloooooo! Hoe gaat het met jou?

-          (onverstoord) Gooééd, goed goed, ik heb kanker maar voor de rest gaat het priiiiiima, en hoe gaat het met jou (brede glimlach)?

Mmm, nee.

 

Of :

-          En wat doe jij nu van werk Hilde?

-          Ah, ik zit in immobliën tegenwoordig.

-          Interessant, interessant. En jij Marleen?

-          Ik zit in de magistratuur.

-          En jij Kristien?

-          (zonder een krimp te geven) Ik zit op ziekenkas, voor de verandering.

Ook niet.

 

Of nog :

-          En wat doe jij zoal om je tijd te slijten, Kristien?

-          Oh, 's voormiddags ga ik sporten, en in de namiddag rust ik wat, of ga ik shoppen.

-          Ah, getrouwd met een rijke vent?

-          (gezicht onberispelijk in de plooi) Neenee, ik heb kanker.

Néééhéé.

 

Toch nog maar eens over nadenken, hoe ik dat aanpak. Nog niet zo simpel hoor, zeggen hoe het met je gaat en daarbij het ideale compromis vinden tussen enerzijds niet liegen en anderzijds niet ieders stemming om zeep helpen voor de rest van de dag.

Of misschien zal ik het gewoon niet kunnen laten af en toe nonchalant te shockeren om wat leven in het stijfdeftige gedoe te brengen… kwestie van af te rekenen met deze of gene vervelende leerkracht en onze reputatie van destijds nog eens eer aan te doen… en ook wel omdat de aanval de beste verdediging is, natuurlijk.

Het wordt alleszins een mooie evenwichtsoefening.

 

 

 

 

22:32 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker, chemotherapie, nolvadex, tamoxifen |  Facebook |

09-11-06

Leegloper (9-11-06)

U hebt er lang moeten op wachten, maar er is opnieuw goed nieuws van het front. Ik heb even de kat uit de boom gekeken, om zeker te zijn dat ik niet te vroeg victorie zou kraaien, maar ik meen nu toch eindelijk met redelijke zekerheid te mogen stellen dat ik nu wel écht stilletjesaan mijn wateroverlast aan het verliezen ben, dat ik eindelijk aan het leeglopen ben.

Ik voelde het zondagmorgen voor het eerst. Elke ochtend als ik wakker word is het allereerste wat ik doe mezelf knijpen. Niet om mezelf ervan te overtuigen of ik wel wakker ben, nee, dat ben ik toch nooit het eerste uur, het is een vast ritueel geworden in de afgelopen weken : in mijn vlees knijpen om de stand van de vochthuishouding te evalueren. Vijf weken lang voelde mijn huid aan als een veel te hard opgeblazen ballon : taai, dik, gespannen, zonder veerkracht. Zondagmorgen voelde ik terug de soepelheid van mals vlees… eindelijk.

Bovendien ontwaakte ik met een volle blaas, ook de eerste keer na vijf weken ‘willen maar niet kunnen’.

De anders zo gevreesde weegschaal – want meten blijft weten, natuurlijk - bevestigde mijn vermoeden. Sinds het Michelin-manneke-fenomeen op z’n ergst was ben ik nu – ttttrrrromgeroffel – 7 (zeven!) kilo kwijt. Da’s al een mooi emmertje water. ’t Is nog niet helemaal weg, maar het verschil is nu echt wel duidelijk en ik voel dat ook mijn spieren opgelucht ademhalen. Terwijl ik anders als een kreupele sprinkhaan uit mijn bed gekropen kom, liep ik nu bijna (bijna!) gewoon recht.

Het was deze keer zowaar de wijzer van de weegschaal die mij een opkikker van formaat gaf, dus. Mijn lichaam is nog behoorlijk flubberig en gedeformeerd, maar ik begin het terug als het mijne te herkennen. Om dat te vieren heb ik mezelf van kop tot teen liefdevol ingesmeerd met een zijdezachte bodymilk en me gelukkig geprezen met mijn herwonnen malsheid. ’t Klinkt misschien als om in te bijten, maar ik ben dan ook bijzonder fier en blij dat ik terug geëvolueerd ben van een veel te taaie biefstuk naar een boterzachte tournedos.

 

Het kan niet op vandaag, hier komt zelfs nog meer goed nieuws! Dat ik leegloop betekent dat mijn normale lichaamsfuncties weer hun werk beginnen op te nemen. Het gevolg is een positief sneeuwbaleffect : ik ben gisteren dan ook voor het eerst met de fiets naar de radiotherapie gereden, en dat ging verrassend goed, weliswaar aan een heel rustig tempootje. Dit is voor mij een belangrijke mijlpaal, dat ik terug op m’n fiets zit. Dit is het begin van het échte herstel. Je hebt er geen flauw idee van hoe zalig het voelde mijn beentjes terug te kunnen laten ronddraaien op mijn fietsje. Mijn hart en longen namen eindelijk terug hun werk op en volgden bescheiden maar toch vastberaden mijn tempoversnelling door een tandje bij te steken. Na vele weken van gesputter : MIJN MOTEURKE DRAAIT TERUG HELEMAAL ROND! Ik genoot van de versnelling van mijn ademhaling en hartritme zoals kenners van het diepzwoele geronk van een Harley Davidson.

Lukas had mijn MP3 volgetankt met goede muziek, dat maakte het af : al mijn zintuigen op scherp. Hooverphonic, Anouk, Seal… en zelfs hello again Robbie W… en een toepasselijke BuckShot LeFunk met ‘What doesn’t kill you makes you stronger’ (…I must have the heart of a lion !...).

 

Terwijl ik door de velden reed, het contrast voelde tussen de kou buiten en de warmte die mijn moteurke van binnenuit produceerde, de barre wind die rond mijn blote kuiten sneed, de zon op mijn gezicht en de muziek in mijn oren, was het daar ineens terug van weggeweest : het gevoel dat, hoe ondraaglijk licht het leven dan wel mag zijn, het eigenlijk best wel de moeite waard is. Ik ben het een tijdje kwijt geweest, ja. Ik wist even niet meer waar al die heisa eigenlijk nog voor nodig was. Ik weet het terug, en ik ben opnieuw vastbesloten nog effe te blijven.

 

Nog een dienstmededeling :

Dames, het heeft geen zin aan te dringen, het is deontologisch niet verantwoord om het telefoonnummer van mijn smid te publiceren, stop me daarvoor te stalken.

 

 

23:15 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kanker, borstkanker, taxotere |  Facebook |

06-11-06

Blonde God met kanker (6-11-06)

Enkele dagen geleden kwam de smid langs. Het was hoog tijd want vooral Galeon, mijn geliefde zwarte ruin, waar ik trouwens nu al in een eeuwigheid niet meer mee gereden heb, stond met schandalig lange tenen in de wei. Ik zag een beetje op tegen de confrontatie. Het was namelijk de eerste keer dat we mekaar zouden terugzien sinds ik de uiterlijke tekenen van mijn kanker niet meer kan verstoppen. De laatste keer dat hij er was had ik mijn haar nog, en had ik verder niks gezegd over mijn situatie. Dat is altijd een beetje vervelend, als je iemand moet vertellen dat je kanker hebt, omdat de ander vaak zo onthutst reageert dat je zelf in de troostende rol moet kruipen. Lotgenoten weten perfect wat ik bedoel. Je hoort jezelf de ander dan snel sussen dat het allemaal wel goed komt, omdat er anders geen land mee te bezeilen valt en elke verdere vorm van rationele communicatie geblokkeerd wordt door de emotionele shock. Heel vervelend soms, vooral als je, om maar iets te zeggen, bij de bakker staat en toch echt wel dringend die koffiekoek wil hebben omdat je scheurt van de honger en de overgang van ‘kanker’ naar ‘koffiekoek’ niet zo goed wil vlotten. Ik gebruik heel bewust zelden het woord ‘kanker’ in mijn eerste zin, omdat ik gemerkt heb dat het dan iets minder hard overkomt. Het woordje ‘kanker’ heeft blijkbaar nog steeds het effect van een mokerslag. Of : hoe wij zelf ook onze eigen gebruiksaanwijzing soms nodig hebben voor de omgang met anderen. Een beetje een bizarre situatie, de omgekeerde wereld, en de ene keer ben je daar al meer voor in de stemming dan de andere.

 

Mijn smid is een gezonde jongen. Zo’n stevige blonde kerel, een beetje een Tom Boonen-type, het soort waarvan je na één enkele blik overtuigd bent dat die kerngezond is en blijft, een beer van een vent.

Hij staat al klaar aan de paddock als ik met lichte tegenzin kom aangeschuifeld met één van mijn hoedjes op. Ik kijk hem aan om hem te begroeten en verwacht de inmiddels vertrouwde geschokte blik te zien. Niks daarvan. Hij kijkt me onbevangen aan en geeft geen krimp. Ik mompel iets onhandig in de zin van ‘‘k Heb te lang gewacht om je te bellen, ‘k had andere zorgen aan mijn hoofd zoals je ziet’, wijs ik naar mijn kale kop, ‘chemotherapie enzo.’. Hij zegt dat hij niet wist dat het zo erg met me gesteld was, ik had vorige keer alleen over een operatie gesproken. Gewoontegetrouw wil ik mijn plaatje beginnen afdraaien dat het allemaal zo’n ramp niet is, dat het wel goed komt blablabla, zodat hij snel op z’n gemak gesteld is en we verder kunnen met de orde van de dag, maar hij is me voor.

‘Ik heb het ook gehad’ zegt hij.

Ik kijk hem stomverbaasd aan, ervan overtuigd dat ik iets verkeerd begrepen heb.

‘Teelbalkanker. Ik was 14.’

Dié blonde God?!? Mijn mond blijft gênant lang openhangen, vrees ik.

‘Ik had uitzaaïngen op verschillende plaatsen in mijn longen.’

Ik stamel dat dat toch niet kan, want dat je dood gaat van uitzaaïngen in de longen, en dat hij hier gezond en wel voor me staat. Vergist hij zich nu niet een beetje?

‘Nee, toch niet, ze hebben me langs alle kanten opengesneden om ze weg te krijgen’ gaat hij ongestoord verder terwijl hij zijn hemd omhoog trekt en zijn stoere bast ontbloot, die inderdaad op verschillende plaatsen ontsierd wordt door grote littekens met de lengte van een komkommer. Het zijn de overtuigende bewijzen van zijn verhaal.

De wereld op z’n kop. Deze keer ben ik het met de onthutste blik. God weet is hij nu degene die denkt ‘Daar gaan we weer, ben ik er nu nog niet vanaf, van dit soort reacties?’

Hij vertelt dat hij geen echte jeugd gehad heeft daardoor. Het was heel erg gesteld met hem, zijn leven heeft een aantal keer aan een zijden draadje gehangen, hebben zijn ouders hem pas achteraf verteld.

En toch is hij maar een goed jaar ‘out’ geweest. Na een hallucinant aantal chemokuren, het preciese aantal weet ik niet meer, maar het waren er een paar tientallen, ging hij terug naar school, maar kon niet meer aarden in de humaniora. Toen is hij voor smid gaan leren. Hij is nu 23 en het enige waar hij nog last van beweert te hebben, is zijn geheugen.

Zelfs zijn vruchtbaarheid is, tot zijn eigen grote (aanvankelijk onaangename) verrassing, helemaal teruggekomen.

‘Verdomme Kris’ zeg ik, ’wat ben ik zo verschrikkelijk blij met je verhaal. Ik bedoel, ’t is verschrikkelijk dat dit je overkomen is, maar je stààt het hier toch maar even zélf allemaal aan mij te vertellen hé, tien jaar later!’

‘Je moet erin blijven geloven, Kristien’ zegt hij. ‘Ik had het geluk dat ik niet wist hoe ernstig het was, en dat het eigenlijk onmogelijk was. En dus bleef ik gewoon doorgaan. Dat is zeker een groot deel van het succes geweest. Als je er niet meer in gelooft, dan stopt het daar.’

Heb ik dat niet net deze week ook in één van de reacties op mijn blog gelezen? Marcus schrijft in de mini-chat ‘Zij hebben overwonnen omdat ze niet wisten dat het onmogelijk was.’ Misschien moet ik dat maar eens wat beter laten doordringen, dat het niet altijd gezond is het allemaal te goed te kunnen en willen snappen, hoe erg het wel is. Misschien is mijn grote nuchterheid in deze aangelegenheid juist een handicap. Misschien moet ik mezelf nu maar eindelijk wèl eens laten overweldigen en meevoeren door sprookjes en heldensaga’s.… Op het eerste zicht lijkt me dat een onmogelijke opdracht. Het druist to-taal in tegen mijn natuur. Maar ‘realisme’ dreigt soms te degenereren naar ‘pessimisme’, en dat mag ik zeker niet laten gebeuren. Ik ga toch maar eens de tijd nemen om dit te herkauwen… misschien vind ik een aanvaardbaar compromis voor mezelf.

Gebogen over de hoef van Galeon staat Kris me verder de les te spellen. Ik zie mijn kans schoon en zeur wat over de bijverschijnselen, vooral over het verdikken natuurlijk, wat had je gedacht, in de hoop dat hij me gaat vertellen dat dat ook voorbij gaat.

‘Maar dat is goed dat je verdikt bent!’ roept hij met schijnbaar ongeveinsde overtuiging, ‘Jij mag wat reserve hebben nu, jij was ook zo broodmager voordien!’ De schat. Hij weet zelfs nog perfect op het juiste moment te liegen. Een smid met onverhoopte talenten.

 

En zo werd het bezoekje van de smid een onverwachte opkikker. Onze transactionele verhoudingen werden helemaal dooreen geklutst en voor even zat hij in de ouderrol en ik in die van het kind dat met ontzag naar hem opkeek en luisterde. Ik ben nooit het type geweest dat veel last had van idolatrie, ook al een gevolg van mijn nuchterheid. Nooit gedacht dat het me op deze gezegende leeftijd nog een beetje zou overvallen, bij mijn smid nog wel.

Misschien is dat wel het teken dat ik op goede weg ben. 

09:18 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (12) | Tags: kanker |  Facebook |

02-11-06

Collateral damage (2-11-06)

Het is inmiddels zes maanden geleden dat ze me vertelden dat ik kanker had.

Het was een stevige opdoffer, zoveel is zeker. Maar ik heb mezelf snel herpakt, het onvermijdelijke aanvaard en beslist door te gaan.

Ik ben mijn borst verloren, ik heb daar niet over gemord, ik heb het aanvaard.

Mijn haar viel uit en ik werd kaal, ik heb daar niet over gezeurd, ik heb het aanvaard en er het beste van gemaakt met mijn sjaaltjes en hoedjes.

Ik heb een half jaar keiharde chemo gekregen met alle gevolgen en nevenverschijnselen vandien, niet altijd van de poes, om het zacht uit te drukken, maar ik heb niet teveel gezaagd, ik heb het lijdzaam aanvaard en geduldig gewacht tot het over was.

 

En dan komt er een moment waarop je denkt : en nu is het welletjes geweest. Ik heb nu echt wel lang genoeg de moedige uitgehangen, nu mag het stoppen.

Maar het stopt dus niet.

Er komt alleen nog meer ellende mijn kant op en het wordt steeds moeilijker daar vrede mee te nemen. Het zijn de kleine en grote ongemakken die we als ‘collateral damage’ er nog eens bij moeten nemen. Ze overvallen niet elke vrouw in dezelfde mate, ’t is een beetje als een loterij waar je geluk moet mee hebben, en ik ben bang dat ik weinig geluk heb in kansspelen…

 

Er is mijn ‘vochtprobleem’ (ik begin te klinken als een oud huis). Het wil maar niet weg. Ik had er op gerekend dat ik na de laatste chemo snel aan mijn revalidatie zou kunnen beginnen en zou recupereren. Amai heb ik me vergist. Het water in mijn lichaam is een geweldige spelbreker. Mijn spieren wegen loodzwaar en blijven pijnlijk verkrampt. De klok tikt verder, we zijn bijna vijf (5!) weken na de laatste chemo en mijn fysieke mogelijkheden blijven zeer beperkt, ik word moedeloos als ik eraan denk. Ik word helemaal gek van het belachelijke slakkengangetje waarmee ik vooruitgang maak. Het is zelfs geen gebrek aan wilskracht dat ik niets kan, integendeel, als ik teveel beweeg zwelt mijn lichaam nog meer op! Ik snak ernaar om terug te kunnen beginnen sporten, dan heb ik pas het gevoel dat ik terugvecht, en het enige dat ik kan en mag is in de zetel zitten en af en toe een bescheiden wandelingetje. Zo frustrerend, ik word er wanhopig van. En depri. Ik wil bewegen verdomme. Ik wil zo graag vooruit.

 

Er zijn de kilo’s.  Ik ben gestopt met op de weegschaal te gaan staan toen er 13 bij waren, de confrontatie was té erg. Het moeten er dus nog een pak meer geweest zijn, op het toppunt van mijn ‘bandenspanning’. Ik ben al wat litertjes vocht kwijt, maar we zitten nog altijd op +11. Ik ben zo al een tijdje aan het een jo-jo-en : kort na de plaspillen +10 à 11, eens ze uitgewerkt zijn begin ik weer vol te lopen tot ++13. Ik heb al gedacht zo’n metertje op de blog te plaatsen om terug af te tellen naar mijn oorspronkelijk gewicht mits wat supportering, maar zolang de jojo in mijn lijf zit heeft het weinig zin. Ik vraag me af of het ooit nog goed komt. Ik voel me bijzonder slecht in mijn vel.

 

Er is mijn arm. Het is niet helemaal duidelijk of het misschien alleen maar door de Taxotere komt, of door dat muggebeetje van vorig weekend, maar mijn rechterarm is duidelijk dikker dan mijn linker, sinds een week. Is dat zo erg? Natuurlijk is het dat. De lymfeknopen onder mijn rechteroksel zijn verwijderd, ik loop risico last te krijgen van lymfoedeem in mijn rechterarm. Dat wil ik kost wat kost vermijden… eens het begint is het moeilijk weg te krijgen, en dan wordt het een echte handicap. Ik voel nu al met die lichte zwelling dat ik krachtverlies heb in mijn arm en dat ik er niet mee kan doen wat ik anders kan. De ultieme nachtmerrie op dit vlak ziet er behoorlijk walgelijk uit. Ik hoop dat het zover niet komt, maar ik was er behoorlijk ongerust over deze week, het gaat tenslotte over mijn rechterarm en ik ben rechtshandig. Ik maak me ernstig zorgen dat dit nog goedkomt.

 

Er is de menopauze. Oh ja, wist je dat nog niet? Alsof we nog geen ellende genoeg hebben worden wij, pre-menopauzale vrouwen met borstkanker, als een speer in de menopauze gecatapulteerd, terwijl we hier mentaal helemaal niet klaar voor zijn. Het lijkt wel alsof we op enkele weken tijd een ouderdomsevolutie moeten doorstaan waar andere vrouwen jaren voor krijgen om zich aan te passen. En dat komt er zomaar gratis nog eens bij, bij al die andere ellende. Daar zaten we echt wel op te wachten. Opvliegers, stemmingswisselingen, gewichtstoename… het wordt ook allemaal ons deel. Ik word wakker ’s nachts omdat ik het zo warm heb dat de stoom uit m’n oren lijkt te komen. Dan gooi ik alles af, waarna ik weer wakker word omdat ik het te koud heb, mijn donsdeken terugneem, en de hele carroussel terug opnieuw begint. Zo word ik tien-tal-len keren wakker wegens te warm, te koud, te warm, te koud… en ’s morgens voel ik me meer uitgeput dan uitgerust. ’t Heeft te maken met onze thermostaat, die als het ware te gevoelig afgesteld staat nu : de minste temperatuursverhoging ontketent een overdreven reactie van het lichaam. Gezonde vrouwen kunnen hormonen slikken om de nevenwerkingen tegen te gaan, dat kunnen wij natuurlijk net niet. Wij moeten, nog maar eens, gewoon doorbijten. Ik maak me zorgen over mijn levenskwaliteit. De dagen zijn moeilijk, nu. Als de nachten ook nog eens moeilijk blijven, wat rest er ons nog om naar uit te kijken? Als dit maar goed komt.

 

Er is de hormoonbehandeling. Eigenlijk moest ik al gestart zijn met Nolvadex, de pillen die de werking van de natuurlijke hormonen blokkeren. Aangezien mijn tumor erg hormoongevoelig is, wat betekent dat hij onder invloed van hormonen terug kan groeien, is deze medicatie heel belangrijk voor een goede prognose. Maar de bijwerkingen van de medicatie zijn behoorlijk ernstig. Vergelijkbaar met die van de menopauze : opvliegers op de meest ongepaste momenten. ’s Nachts 5 à 6 keer wakker worden als in een plas water, droge spullen moeten aantrekken omdat je anders teveel afkoelt. Prikkelbaar zijn en er niks kunnen aan doen. Verdikken (weeral, ja). Haarverlies, maar deze keer niét tijdelijk. Problemen met het korte termijngeheugen, verstrooidheid. Verhoogd risico op kanker van het baarmoederslijmvlies (tof, dat hadden we nog niet gehad). Vochtretentie (Help!!!). Neerslachtig of depressief worden (’t zal wel niet duidelijk zijn of dat een primaire of secundaire nevenwerking is, je zou van minder depri worden.) Ik heb nog een week uitstel van executie gekregen van de arts, ze weet hoezeer ik er tegen op zie. Maar volgende week zal ik toch moeten starten, oh horror.

 

Er is nog zoveel meer… waar ik het een andere keer over zal moeten hebben, want mijn lijstje wordt hier gewoon te lang, stel je voor…

 

Het is zo oneerlijk. We hebben toch écht al ellende genoeg dat we dit er niet nog eens allemaal moeten bijnemen?! Ik heb het gevoel dat ik mijn jeugd definitief kwijt ben. Dat ik op enkele maanden tijd gedwongen word te evolueren van een jonge vrouw in de fleur van haar leven naar een vrouw van middelbare leeftijd. Met alle respect voor vrouwen van middelbare leeftijd, maar ik was zover nog niet : ik wil niet van de ene dag op de andere zomaar eventjes een generatie moeten opschuiven. Vrouwen van middelbare leeftijd willen ongetwijfeld ook niet zomaar ineens evolueren naar de status van bejaarde, toch? Ik zou hier tijd voor krijgen, om me daaraan aan te passen, en klotekanker heeft me die tijd zomaar afgepakt.

 

Excuse-moi le mot, maar ’t is een echte kutziekte. Je hebt er geen idéé van wat er allemaal bij komt kijken, om de ziekte te proberen overwinnen. Gelukkig maar, want je zou zelfs niet aan de strijd beginnen, als je ’t allemaal op voorhand wist. Een amputatie? Wie trekt zich dààr nog wat van aan, als je al de rest dat erbij komt op een rijtje zet…

 

Eén dag met de keer nemen… zelfs dat wordt soms teveel, als het allemaal ineens op je lijkt af te komen.

 

 

18:11 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kanker, chemotherapie |  Facebook |