23-11-06

Einde in zicht (23-11-06)

De radiotherapie loopt bijna ten einde. 23 sessies heb ik gehad, nog 2 te gaan : morgen vrijdag en maandag, en dan zit mijn ‘adjuvante kankertherapie’ er officieel op.

De radiotherapie is vrij vlot verlopen. We hebben een speciale parking en ingang in het ziekenhuis, waardoor we heel snel binnen en buiten zijn. De bestralingen zelf duren maar enkele minuten, ik word 5x 20 seconden bestraald vanuit verschillende hoeken. Ik heb er betrekkelijk weinig last van gehad. Nu, na 4 weken, voelt mijn bestraalde huid ruw en droog aan en ik heb een licht jeukend erytheem en een klein rood plekje waar mijn huid wat verbrand is. Gek genoeg is dat niet op mijn borst, maar op mijn rug, ter hoogte van mijn ‘vleugeltje’. De stralen gaan dus echt wel los door je lijf… Wat ik ook merk is dat mijn rechterkant erg warm aanvoelt. De warmte komt van binnenuit, ik ben zo’n beetje een wandelend straalkacheltje, koddig is dat. En goedkoop : veel stookolie heb ik niet nodig, ‘k word aangedreven door een straalmotor deze dagen.

Je voelt je ook wel moe van de bestraling… als ik ’s middags thuiskom van het ziekenhuis voelen mijn oogleden zwaar aan en moet ik alweer wat gaan liggen, maar daar geef ik gewoon aan toe.

Al bij al valt het dus best mee, en dat kan ook moeilijk anders : na chemo valt àlles mee.

Ik heb het ‘geluk’ dat ik maar 25 keer bestraald word omdat ik een mastectomie gehad heb. Vrouwen met een borstsparende operatie moeten zo’n 36 keer bestraald worden, en ik vrees dat de huid daar wel veel zwaarder onder lijdt.

Binnenkort ben ik dus ook verlost van de tekeningen op mijn borst : streepjes en kruisjes die nu regelmatig worden bijgetekend en die moeten dienen om de lineaire versneller te richten. Ze doen het erop lijken alsof er iemand OXO gespeeld heeft op mijn lichaam. Ze staan tot in mijn hals, waardoor ik verplicht ben altijd iets met een hoge kraag te dragen. Maar ach, dat behoort tot de meest onbenullige onder de ongemakjes van de kankertherapie.

 

Ondanks de radiotherapie met z’n kleine ongemakken gaat het mij nu echt elke dag een klein beetje beter. Het is een onbeschrijflijk zalig gevoel eindelijk vooruitgang te maken, en hoewel ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb en ik me moet leren aanpassen aan een aantal vervelende bijwerkingen, is het motiverend te kunnen werken aan mijn revalidatie. Ik ga nu om de andere dag met de fiets naar de radiotherapie, dat is zo’n 20 km heen en terug. Elke dag zou teveel van het goede ineens zijn, ik voel toch hoe de bestralingen ook veel energie vergen en ik wil een ‘weerbots’ ten allen prijze vermijden. Vorige week heb ik een paar dagen gehad dat ik zo blij was dat ik me goed voelde dat ik mijn programma als vanouds proppensvol gestouwd had en een hele dag aan het rennen was tot ik er letterlijk bij neerviel. Een gezond mens zou er al afgepeigerd van geweest zijn! Mijn overmoedigheid werd snel afgestraft, maar plezant dat het geweest was… Ik wil niet meer achteruit, alleen nog vooruit. Deze week zal ik toch zo’n 60 km gefietst hebben. Daar komt nog een uur badminton bij, een paar stevige wandelingen en wat voorzichtige stretching. Niet slecht voor het prille begin, dunkt me. Alles weliswaar aan kleutertempo, maar toch… Geen overbodige luxe, al dat bewegen, want inmiddels ben ik de afgelopen week om onduidelijke redenen (Nolvadex?) een echte suikerjunk geworden. Chocola, koekjes, pannekoeken, wafels, chocolademelk… softdrugs waarmee ik normaal gezien karig omspring : ze zijn niet meer veilig voor mij, de snoepkast wordt gedecideerd geplunderd. Ik heb vorige week voor het eerst in 20 jaar ook een pot honing gekocht en vandaag is hij al driekwart leeg… Aiaiai!

 

Volgende week, als de radiotherapie ook ten einde is kan het echte werk beginnen. Dan wil ik beginnen opbouwen naar een gemiddelde van 1 uur (lichte) sport per dag in januari, en vanaf dan wordt het menens : dan bereid ik me voor op een bijzondere prestatie… die symbolisch de kankerperiode moet afsluiten. Ik heb al zo’n beetje een idee wat dat moet worden, maar laat het nog even rijpen…

Kijk eens aan, het ‘streberke’ in mij wordt ook alweer wakker, we zijn écht op goede weg.

 

 

23:51 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker, radiotherapie |  Facebook |

Commentaren

Ho, ho, ho, kalmpjes aan. Ik vind het fijn dat je je super voelt.
Maar doe het toch maar kampjes aan.
Loop niet te hard van stapel. Alvast veel succes.
Groetjes

Gepost door: Katy | 24-11-06

Toch maar voorzichtig hoor! Heb in het begin ook nogal hard van stapel gelopen en heb echt waar mijn weerbots gehad. Ben nu aan 't revalideren met Eu'Reka 2 uur sport per week en na al die maanden valt me dat soms nog zwaar. Ik wil wel, maar af en toe kan ik niet meer als ik thuis kom...
Frustrerend, maar het gaat wel elke dag beter.
Ik vind het 'top' van je dat je zo positief denkt. Verder doen hoor!
Groetjes en liefs

Gepost door: Lucretia | 26-11-06

Jij wél ‘Einde in zicht’ ? Wat is dat nu weer voor een titel? Ben je bekeerd tot de getuigen van Jehova: Het einde is nabij! Je had moeten schrijven ‘Het begin is begonnen’. Mmm, klinkt toch ook niet zo geslaagd. Laat toch maar staan die titel.

Aha, goed nieuws. Binnenkort terug een diepe décolté. Dat zie ik graag. Maar voor die bodypainting had je dat nu heus niet moeten laten. Dat is net extra sexy. Kan je die niet laten staan?

3 x 20 km per dag + badminton. Je zit al boven het gemiddelde voor onze leeftijd. Maar dat je niet gemiddeld bent, dat hebben we al lang in de gaten. Ik zou eigenlijk wel eens willen weten wanneer dat ‘streberke’ ooit geslapen heeft.

We zijn echt op goede weg? Jij in ieder geval wel.

Gepost door: Herman | 26-11-06

wat word ik blij wat word ik blij van jouw enhousiasme! Beweging, zo zalig, zo heerlijk, dat lijf te gebruiken waar het voor dient! Ik kan me zo goed voorstellen welk een gevoel het moet geven: eens opbouwen in plaats van te laten afbreken. Eigen terrein herwinnen. Alle raderkes en wielkes in het machien eens voorzichtig uitproberen, kijken wat er nog marcheert, voelen waar de grenzen liggen en hoe je het best rodeert.
Ik supporter!
liefs
Freya

Gepost door: Freya Van den Bossche | 27-11-06

Miljaar Pet af voor zoveel sportief geweld. Ik vermoed dat jij in een week tijd mijn sportieve halfjaarprestatie overtreft. Dju, slecht bezig, denk ik nu.
Kunnen sportievelingen en mensen met een goede basisfysiek een krachtmeting met kanker beter aan denk je?
Ben overigens hypernieuwsgierig naar die grote uitdaging... Een tip van de sluier?
Groeten!

ps: nog even en je hebt me overtuigd om toch ook maar wat meer en regelmatiger aan sport te doen, je laat het klinken alsof het genieten is dus, wie weet...

Gepost door: Annelies | 27-11-06

De commentaren zijn gesloten.