09-11-06

Leegloper (9-11-06)

U hebt er lang moeten op wachten, maar er is opnieuw goed nieuws van het front. Ik heb even de kat uit de boom gekeken, om zeker te zijn dat ik niet te vroeg victorie zou kraaien, maar ik meen nu toch eindelijk met redelijke zekerheid te mogen stellen dat ik nu wel écht stilletjesaan mijn wateroverlast aan het verliezen ben, dat ik eindelijk aan het leeglopen ben.

Ik voelde het zondagmorgen voor het eerst. Elke ochtend als ik wakker word is het allereerste wat ik doe mezelf knijpen. Niet om mezelf ervan te overtuigen of ik wel wakker ben, nee, dat ben ik toch nooit het eerste uur, het is een vast ritueel geworden in de afgelopen weken : in mijn vlees knijpen om de stand van de vochthuishouding te evalueren. Vijf weken lang voelde mijn huid aan als een veel te hard opgeblazen ballon : taai, dik, gespannen, zonder veerkracht. Zondagmorgen voelde ik terug de soepelheid van mals vlees… eindelijk.

Bovendien ontwaakte ik met een volle blaas, ook de eerste keer na vijf weken ‘willen maar niet kunnen’.

De anders zo gevreesde weegschaal – want meten blijft weten, natuurlijk - bevestigde mijn vermoeden. Sinds het Michelin-manneke-fenomeen op z’n ergst was ben ik nu – ttttrrrromgeroffel – 7 (zeven!) kilo kwijt. Da’s al een mooi emmertje water. ’t Is nog niet helemaal weg, maar het verschil is nu echt wel duidelijk en ik voel dat ook mijn spieren opgelucht ademhalen. Terwijl ik anders als een kreupele sprinkhaan uit mijn bed gekropen kom, liep ik nu bijna (bijna!) gewoon recht.

Het was deze keer zowaar de wijzer van de weegschaal die mij een opkikker van formaat gaf, dus. Mijn lichaam is nog behoorlijk flubberig en gedeformeerd, maar ik begin het terug als het mijne te herkennen. Om dat te vieren heb ik mezelf van kop tot teen liefdevol ingesmeerd met een zijdezachte bodymilk en me gelukkig geprezen met mijn herwonnen malsheid. ’t Klinkt misschien als om in te bijten, maar ik ben dan ook bijzonder fier en blij dat ik terug geëvolueerd ben van een veel te taaie biefstuk naar een boterzachte tournedos.

 

Het kan niet op vandaag, hier komt zelfs nog meer goed nieuws! Dat ik leegloop betekent dat mijn normale lichaamsfuncties weer hun werk beginnen op te nemen. Het gevolg is een positief sneeuwbaleffect : ik ben gisteren dan ook voor het eerst met de fiets naar de radiotherapie gereden, en dat ging verrassend goed, weliswaar aan een heel rustig tempootje. Dit is voor mij een belangrijke mijlpaal, dat ik terug op m’n fiets zit. Dit is het begin van het échte herstel. Je hebt er geen flauw idee van hoe zalig het voelde mijn beentjes terug te kunnen laten ronddraaien op mijn fietsje. Mijn hart en longen namen eindelijk terug hun werk op en volgden bescheiden maar toch vastberaden mijn tempoversnelling door een tandje bij te steken. Na vele weken van gesputter : MIJN MOTEURKE DRAAIT TERUG HELEMAAL ROND! Ik genoot van de versnelling van mijn ademhaling en hartritme zoals kenners van het diepzwoele geronk van een Harley Davidson.

Lukas had mijn MP3 volgetankt met goede muziek, dat maakte het af : al mijn zintuigen op scherp. Hooverphonic, Anouk, Seal… en zelfs hello again Robbie W… en een toepasselijke BuckShot LeFunk met ‘What doesn’t kill you makes you stronger’ (…I must have the heart of a lion !...).

 

Terwijl ik door de velden reed, het contrast voelde tussen de kou buiten en de warmte die mijn moteurke van binnenuit produceerde, de barre wind die rond mijn blote kuiten sneed, de zon op mijn gezicht en de muziek in mijn oren, was het daar ineens terug van weggeweest : het gevoel dat, hoe ondraaglijk licht het leven dan wel mag zijn, het eigenlijk best wel de moeite waard is. Ik ben het een tijdje kwijt geweest, ja. Ik wist even niet meer waar al die heisa eigenlijk nog voor nodig was. Ik weet het terug, en ik ben opnieuw vastbesloten nog effe te blijven.

 

Nog een dienstmededeling :

Dames, het heeft geen zin aan te dringen, het is deontologisch niet verantwoord om het telefoonnummer van mijn smid te publiceren, stop me daarvoor te stalken.

 

 

23:15 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kanker, borstkanker, taxotere |  Facebook |

Commentaren

Optimisme... ten top !!!!!!!!!!!!!!!

( ps.ik heb ook een blonde smid...)

Gepost door: jollie fieke | 10-11-06

Ik krijg hoop Oh, Tiny, niet voor dames? Stuur mij dat telefoonnummer eens vlug!

Gepost door: Johnny | 10-11-06

Grinnik Jij leegloper!

Sorry maar op vrijdag durft mijn gevoel voor humor al eens flauw te doen...

Veel plezier vandaag trouwens.

Gepost door: Annelies | 10-11-06

Dom Oeps, had dus niet door dat mijn flauwe grap nog flauwer was dan ik dacht vermits ze al in je titel zit.

Wederom: het vrijdagexcuus zeker?

Gepost door: Annelies | 10-11-06

Oude mythen blijven actueel ! Tiens, dat verhaal heb ik al eens eerder gehoord. In de opera: 'Die Walküre' van Wagner. Een walkure is gestraft en ligt jarenlang te slapen in een kring van vuur. Alleen Siegfried, de onverschrokken stoere smid, kan de vuurcirkel doorbreken en de walkure wakker maken door ze eens lekker in haar vlees te knijpen. En ja, meteen rijdt die walkure weer vrolijk rond op haar strijdros.

Nu weet ik wat ik moet doen bij een volgend bezoek. Niets meer vragen; maar eens in je billen knijpen om te weten hoe het met je gaat.
Hmm, dan doe ik wel best een stevig harnas aan; zo’n onvervaarde held ben ik nu ook weer niet.

Gepost door: Herman | 10-11-06

Victorie.... Blij dat de noodzakelijke levensfuncties stillaan weer op gang komen... verwen jezelf maar zoveel je kan met pottekes lekkerruikende bodymilk, met vruchtensapjes, met alle heerlijkheden die je nu terug lust. Geniet van je herwonnen kracht en zin om te fietsen, buiten te zijn...
You're back again.
Goetjes en een fijn weekend

Gepost door: lucretia | 11-11-06

niets speciaals Hey,

Per toeval ben ik op je dagboek gekomen. ik heb het net helemaal gelezen, en vind er zelf veel herkenbare dingen in. Ik ben zelf een vrouw van 40, die (nu bijna 2 jaar geleden) met borstkanker is geconfronteerd.
Net als jij heb ik ook de cef gekregen, daarna de bestralingen en de radiumtherapie. Nu zit ik in de laatste fase van de herceptine (ik heb dus neu-positief). Voorlopig gaat alles hier ok en ik hoop bij jou ook.

Veel liefs van Kris.

p.s. op 14 september was ik ook in de Nekker, dus we zullen elkaar wel eens gepasseerd hebben zeker. Ben jij naar dat toneel(?) geweest over het boek chemo?

Gepost door: Kris | 12-11-06

Tof ! Blij te lezen dat het steeds beter gaat. Ook met de smid :-)
Groetjes aan de hele Boterhoek.

Gepost door: Koen De Vos | 13-11-06

De commentaren zijn gesloten.