06-11-06

Blonde God met kanker (6-11-06)

Enkele dagen geleden kwam de smid langs. Het was hoog tijd want vooral Galeon, mijn geliefde zwarte ruin, waar ik trouwens nu al in een eeuwigheid niet meer mee gereden heb, stond met schandalig lange tenen in de wei. Ik zag een beetje op tegen de confrontatie. Het was namelijk de eerste keer dat we mekaar zouden terugzien sinds ik de uiterlijke tekenen van mijn kanker niet meer kan verstoppen. De laatste keer dat hij er was had ik mijn haar nog, en had ik verder niks gezegd over mijn situatie. Dat is altijd een beetje vervelend, als je iemand moet vertellen dat je kanker hebt, omdat de ander vaak zo onthutst reageert dat je zelf in de troostende rol moet kruipen. Lotgenoten weten perfect wat ik bedoel. Je hoort jezelf de ander dan snel sussen dat het allemaal wel goed komt, omdat er anders geen land mee te bezeilen valt en elke verdere vorm van rationele communicatie geblokkeerd wordt door de emotionele shock. Heel vervelend soms, vooral als je, om maar iets te zeggen, bij de bakker staat en toch echt wel dringend die koffiekoek wil hebben omdat je scheurt van de honger en de overgang van ‘kanker’ naar ‘koffiekoek’ niet zo goed wil vlotten. Ik gebruik heel bewust zelden het woord ‘kanker’ in mijn eerste zin, omdat ik gemerkt heb dat het dan iets minder hard overkomt. Het woordje ‘kanker’ heeft blijkbaar nog steeds het effect van een mokerslag. Of : hoe wij zelf ook onze eigen gebruiksaanwijzing soms nodig hebben voor de omgang met anderen. Een beetje een bizarre situatie, de omgekeerde wereld, en de ene keer ben je daar al meer voor in de stemming dan de andere.

 

Mijn smid is een gezonde jongen. Zo’n stevige blonde kerel, een beetje een Tom Boonen-type, het soort waarvan je na één enkele blik overtuigd bent dat die kerngezond is en blijft, een beer van een vent.

Hij staat al klaar aan de paddock als ik met lichte tegenzin kom aangeschuifeld met één van mijn hoedjes op. Ik kijk hem aan om hem te begroeten en verwacht de inmiddels vertrouwde geschokte blik te zien. Niks daarvan. Hij kijkt me onbevangen aan en geeft geen krimp. Ik mompel iets onhandig in de zin van ‘‘k Heb te lang gewacht om je te bellen, ‘k had andere zorgen aan mijn hoofd zoals je ziet’, wijs ik naar mijn kale kop, ‘chemotherapie enzo.’. Hij zegt dat hij niet wist dat het zo erg met me gesteld was, ik had vorige keer alleen over een operatie gesproken. Gewoontegetrouw wil ik mijn plaatje beginnen afdraaien dat het allemaal zo’n ramp niet is, dat het wel goed komt blablabla, zodat hij snel op z’n gemak gesteld is en we verder kunnen met de orde van de dag, maar hij is me voor.

‘Ik heb het ook gehad’ zegt hij.

Ik kijk hem stomverbaasd aan, ervan overtuigd dat ik iets verkeerd begrepen heb.

‘Teelbalkanker. Ik was 14.’

Dié blonde God?!? Mijn mond blijft gênant lang openhangen, vrees ik.

‘Ik had uitzaaïngen op verschillende plaatsen in mijn longen.’

Ik stamel dat dat toch niet kan, want dat je dood gaat van uitzaaïngen in de longen, en dat hij hier gezond en wel voor me staat. Vergist hij zich nu niet een beetje?

‘Nee, toch niet, ze hebben me langs alle kanten opengesneden om ze weg te krijgen’ gaat hij ongestoord verder terwijl hij zijn hemd omhoog trekt en zijn stoere bast ontbloot, die inderdaad op verschillende plaatsen ontsierd wordt door grote littekens met de lengte van een komkommer. Het zijn de overtuigende bewijzen van zijn verhaal.

De wereld op z’n kop. Deze keer ben ik het met de onthutste blik. God weet is hij nu degene die denkt ‘Daar gaan we weer, ben ik er nu nog niet vanaf, van dit soort reacties?’

Hij vertelt dat hij geen echte jeugd gehad heeft daardoor. Het was heel erg gesteld met hem, zijn leven heeft een aantal keer aan een zijden draadje gehangen, hebben zijn ouders hem pas achteraf verteld.

En toch is hij maar een goed jaar ‘out’ geweest. Na een hallucinant aantal chemokuren, het preciese aantal weet ik niet meer, maar het waren er een paar tientallen, ging hij terug naar school, maar kon niet meer aarden in de humaniora. Toen is hij voor smid gaan leren. Hij is nu 23 en het enige waar hij nog last van beweert te hebben, is zijn geheugen.

Zelfs zijn vruchtbaarheid is, tot zijn eigen grote (aanvankelijk onaangename) verrassing, helemaal teruggekomen.

‘Verdomme Kris’ zeg ik, ’wat ben ik zo verschrikkelijk blij met je verhaal. Ik bedoel, ’t is verschrikkelijk dat dit je overkomen is, maar je stààt het hier toch maar even zélf allemaal aan mij te vertellen hé, tien jaar later!’

‘Je moet erin blijven geloven, Kristien’ zegt hij. ‘Ik had het geluk dat ik niet wist hoe ernstig het was, en dat het eigenlijk onmogelijk was. En dus bleef ik gewoon doorgaan. Dat is zeker een groot deel van het succes geweest. Als je er niet meer in gelooft, dan stopt het daar.’

Heb ik dat niet net deze week ook in één van de reacties op mijn blog gelezen? Marcus schrijft in de mini-chat ‘Zij hebben overwonnen omdat ze niet wisten dat het onmogelijk was.’ Misschien moet ik dat maar eens wat beter laten doordringen, dat het niet altijd gezond is het allemaal te goed te kunnen en willen snappen, hoe erg het wel is. Misschien is mijn grote nuchterheid in deze aangelegenheid juist een handicap. Misschien moet ik mezelf nu maar eindelijk wèl eens laten overweldigen en meevoeren door sprookjes en heldensaga’s.… Op het eerste zicht lijkt me dat een onmogelijke opdracht. Het druist to-taal in tegen mijn natuur. Maar ‘realisme’ dreigt soms te degenereren naar ‘pessimisme’, en dat mag ik zeker niet laten gebeuren. Ik ga toch maar eens de tijd nemen om dit te herkauwen… misschien vind ik een aanvaardbaar compromis voor mezelf.

Gebogen over de hoef van Galeon staat Kris me verder de les te spellen. Ik zie mijn kans schoon en zeur wat over de bijverschijnselen, vooral over het verdikken natuurlijk, wat had je gedacht, in de hoop dat hij me gaat vertellen dat dat ook voorbij gaat.

‘Maar dat is goed dat je verdikt bent!’ roept hij met schijnbaar ongeveinsde overtuiging, ‘Jij mag wat reserve hebben nu, jij was ook zo broodmager voordien!’ De schat. Hij weet zelfs nog perfect op het juiste moment te liegen. Een smid met onverhoopte talenten.

 

En zo werd het bezoekje van de smid een onverwachte opkikker. Onze transactionele verhoudingen werden helemaal dooreen geklutst en voor even zat hij in de ouderrol en ik in die van het kind dat met ontzag naar hem opkeek en luisterde. Ik ben nooit het type geweest dat veel last had van idolatrie, ook al een gevolg van mijn nuchterheid. Nooit gedacht dat het me op deze gezegende leeftijd nog een beetje zou overvallen, bij mijn smid nog wel.

Misschien is dat wel het teken dat ik op goede weg ben. 

09:18 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (12) | Tags: kanker |  Facebook |

Commentaren

Groetjes! Zeker en vast!Positief blijven denken!Mag ik je alvast een fijne week toewensen!

Gepost door: De Astroloog | 06-11-06

BV of smid Een blonde god/smid die je coca cola light-reclame-gewijs zijn oorlogswonden laat zien en bovendien zonder een woord begrijpt wat je bedoelt, mmm, ik kan je geen ongelijk geven dat je daar positief van wordt. Was jij geen fan van Sex in the city? Ik moet plots aan Samantha denken...

Gepost door: Annelies | 06-11-06

Hallo Ik had een tijdje terug nog een reply gestuurd op een eerder e-mailtje waarin ik beschreef hoe ik na het in het openbaar verschijnen met mijn eerste korte piekjes haar elke keer mijn verhaal aan de mensen op de straat moest doen en ook iedere keer weer het mijn taak was, de anderen op hun gemak te stellen. Dat blijft zo nog een tijdje, vooral omdat ik net zoals jij een blondje was met halflang haar en nu een donkere met een heeeel kort kopje en zeer vervelende krulletjes, zoiets valt op natuurlijk. En ja, de ene dag lukt al beter dan de andere, maar ik probeer toch ook, nu de behandelingen achter de rug zijn om het een beetje van mij af te zetten en zoveel mogelijk positief te zijn. Gewoon doen en proberen de draad terug op te pikken is ook al veel. Elke positieve noot is goed. Groetjes en volhouden hé!

Ann X

Gepost door: Ann | 06-11-06

De smid heeft iets Goddelijks De smid was vroeger een soort priester-tovenaar. Een restant daarvan is het inzegenen van de huwelijksbanden. Dat heb ik deze zomer nog gezien op een traditioneel huwelijksfeest; ik snor thuis die foto straks thuis wel eens op.
Dat maar om te zeggen: je mag die heilige man zijn woorden niet in twijfel trekken. En de mijne evenmin - wat dit betreft.
‘Jij mag wat reserve hebben nu, jij was ook zo broodmager voordien!’

Vandaag ging op de nieuwe refter open op het werk. Er hing daar ook een poster met lengtes en gewichten en BMI-waarden aan de ingang. Zo kan je nog even nadenken of je wel wil gaan eten. Die poster had zo een gele zone (te mager), een groene zone (OK), een oranje zone(wat veel) en een rode. Ik heb je al een half jaar niet meer gezien, maar ik wil gerust voor een bak duvel wedden dat je nog steeds niet in de rode zone zit. Hoogstens oranje en zelfs daar twijfel ik aan; mager scharminkel!

Gepost door: Herman | 06-11-06

Toch wel een smid, die de sleutel maken kan Witte zwanen, zwarte zwanen,
Wie gaat er mee naar Engeland varen?
Engeland is gesloten,
De sleutel is gebroken,
Is er dan geen smid in 't land
die de sleutel maken kan?

Dit dansje ga ik morgenavond zeker met de kinderen van de volksdans doen. Ter ere van jouw smid, die de sleutel tot jouw Engelenland zo goed hersteld heeft.

Gepost door: Herman | 06-11-06

sjamaan Aha een smid! Tja dat kan alleen maar een goed teken zijn he. Zeker als het dan nog ne knappe is. De smid is in oudere 'heidense' culturen een sjamanistisch figuur. Hij is het die een zieke helemaal uit elkaar kan hameren om hem/haar daarna opnieuw ineen te smeden. Hij vergat natuurlijk nooit het zieke deel heel ver weg te zwieren.

Groetjes,

Erwin

Gepost door: Erwin | 07-11-06

je blonde smid CCtje, wat een heerlijke middag en wat een geweldig verhaal! Je schrijft het zelf in je gedragsregels van even terug: Positieve verhalen is wat we willen horen!! En wat gaaf en mooi dat je dan even later zo'n positief verhaal in levende lijve mee mag maken. En wat fijn dat je dat met ons deelt! Dank je wel daarvoor!
liefs van nan

Gepost door: nan | 07-11-06

:-) wat mooi geschreven... een wondermooi verhaal - echt om kracht uit te putten. Leuk dat je zoiets mocht meemaken. Het zal je inderdaad een opkikker gegeven hebben. Blijf daaraan denken als je het even niet ziet zitten.
Knuffel
een lotgenootje

Gepost door: Lucretia | 08-11-06

respect! dag Kristien,
had al een tijdje niet meer gelezen, heb een dip vandaag en dacht: laat ik eens kijken hoe het met Kristien gaat. Wat ht me doet als ik je lees: heel veel 'aie!' en 'och here's' in mijn binnenste. Pijn ook. En 'miljaardedju toch!' ....bij je verhaal over het afzien.
En heel veel innerlijke glimlach bij je verhaal van de smid en de gebruiksaanwijzing deel 2. Een glimlach die nog warm naglimt en de rest van mijn dag zal verwarmen. Danke, Kristien.
Tussen twee haakjes (je link op mijn website gekregen maar als ik er op klik kom ik er niet op. Moet nog uitzoeken wat ik fout heb gedaan)
warme knuffel

Gepost door: Freya Van den Bossche | 08-11-06

=^..^= wat een prachtverhaal!!!!!
zo zie je maar dat je ook wel eens AANGENAAM verrast kunt worden...

de kracht van positief denken zeker niet onderschatten!!!! Met onze geest kunnen we echt bergen verzetten!!!!

Gepost door: Talleke | 09-11-06

BERICHT VOOR HERMAN (Kristien, Herman plaatste een berichtje op mijn blogje maar kan hem niet persoonlijk 'bereiken' - vandaar via deze weg)
Hallo Herman,
Dank voor de reactie op mijn blogje in de mini-chat.
Weet je, iedereen bedoelt het goed als ze zeggen: 'je ziet er toch goed uit...' en ze denken dan 'het moet nu maar allemaal stillekes aan eens over zijn... ' (waarschijnlijk...) maar als buitenstaander kent men niet alle nevenwerkingen en daarom wou ik dit 'taboetje' even aankaarten en eventueel bespreekbaar maken. Maar dat zal je al wel begrepen hebben hé.
Groetjes en nogmaals thanks.

Gepost door: Lucretia | 09-11-06

Alternatieve geneeskunde een blonde god, verlichte strandgeesten ...
het zal je maar overkomen. Toch wel prettige bijverschijnselen ( geef mij maar zo'n blonde god). Ik denk dat zulke bijwerkingen die anderen een beetje kunnen doen wegebben. Dat wegebben is nu zelfs letterlijk aan het gebeuren. Zo zie je maar.
Blonde goden , verlichte strandgeesten , ...

Xxx tanja

Gepost door: tanja geerts | 12-11-06

De commentaren zijn gesloten.