27-10-06

Hardnekkige misverstanden ontkracht (27-10-06)

Hoe het inmiddels met mij gaat? Niet zo goed eigenlijk, dank u. Ik heb dringend behoefte aan een nieuwe 'zeurtijd'. U bent dus al gewaarschuwd voor de volgende blogbijdrage. Maar voor ik me daarop uitleef : eerst zoals beloofd het vervolg van de gebruiksaanwijzing.

 

Er bestaat een hele reeks van hardnekkige misverstanden over de omgang met kankerpatienten of andere zwaar zieken. Hoog tijd dus om die uit de weg te ruimen en klare taal te spreken. Ik nodig bij deze alle lotgenoten uit om het lijstje verder aan te vullen, zo krijgen we nog een handige gids à la ‘Omgang met kankerpatienten voor dummies’ (waarmee ik geenszins mijn misprijzen voor de omgeving wil kenbaar maken maar wel mijn waardering voor deze reeks van buitengewoon geschikte pragmatische boeken waarvan er trouwens ook enkele in mijn boekenkast prijken)

 

Hier komen ze :

-          ‘Aan een kankerpatient mag je niet vragen hoe het gaat, dat is een domme vraag want natuurlijk gaat het niet goed’ : fout.

We hebben net zo goed onze goede en minder goede dagen, alles is relatief. Je mag dus gerust vragen hoe het gaat. Je moet natuurlijk wél voorbereid zijn op een antwoord dat je liever niet krijgt, namelijk dat het niet goed gaat. That’s part of the game. Ben je ook zo iemand die bang is om te vragen hoe het gaat, uit angst te horen te krijgen dat het slecht gaat en vervolgens niet te weten wat te zeggen? Wel, dan heb ik goed nieuws : je angst is volstrekt overbodig. Er wordt namelijk op zo’n moment niet van je verwacht dat je veel zegt, luisteren volstaat meestal. Gasgevers als ‘Oh’ en ‘Amai’ en ‘Néé toch’ zijn ook vaak op hun plaats hier. (Wees daarentegen heel voorzichtig met afstoppers als ‘Ach, 't komt wel goed’ en ‘Trek het je niet aan’, zéér frustrerend soms). En desnoods kan je ook gewoon zeggen : ‘ik weet niet wat ik hier op moet zeggen…’ Dat is een perfect aanvaardbare reactie. Zo eenvoudig is het.

 

-          ‘Op bezoek gaan bij een kankerpatient is kommer en kwel, een triestige bedoening en een begrafenisstemming is aangewezen’ : fout !

We vinden het geweldig als iemand ons sappige nieuwtjes komt vertellen of de laatste roddels van op het werk, dat geeft ons het gevoel dat we nog voeling hebben met het gewone leven. Wie ons bovendien aan ’t lachen brengt, en dat kan meestal zelfs makkelijker dan voor de kanker, scoort bonuspunten. Goede kankermoppen zijn zeer gegeerd, tenminste als ze van lotgenoten komen. (Van niet-lotgenoten komende klinken ze vaak eerder wrang…oppassen dus) De waarde van humor is alleen maar toegenomen sinds de kanker. Ik mag dan al meer gehuild hebben dan ooit tevoren in mijn leven, ik denk dat ik ook al meer gelachen heb dan ooit tevoren in mijn leven. Soms heel erg groen, en zelfs vaak zwart, maar toch… We houden meer dan ooit van een vrolijke boel.

 

-          ‘Ik mag vooral niet zeuren over banaliteiten in haar bijzijn, zij heeft veel ergere katjes te geselen’ : fout.

Kom maar af met het gezeur. (Als het niet over ons is tenminste.) Het gezeur over de ergernissen van alledag geeft ons ook het gevoel dat alles nog is zoals het altijd geweest is. Bovendien helpt gezeur van anderen ons de aandacht af te leiden van onze eigen problemen en dwingt het ons van introvertie naar extrovertie, van navelstaarderij naar empathie : een beweging waarvan ik overtuigd ben dat ze onze eigen mentale gezondheid ook ten goede komt. Dat is pas een echte win-win situatie : hoe we onszelf kunnen helpen door anderen te helpen.

Aanhoudend gezeur over banale lichamelijke ongemakken daarentegen ligt nu iets moeilijker dan vroeger. Die moeten wij namelijk zelf al maandenlang elke dag opnieuw zonder morren proberen wegslikken.

 

-          ‘We gaan haar maar gerust laten en niet verleiden met uitnodigingen, ze voelt zich vast niet lekker’ : fout!!!

Ik weet niet hoe het met andere kankerpatienten zit, maar mij kan je niet vaak genoeg uitnodigen voor van alles en nog wat : een fuif, een tripje, een terrasje, een filmke, een stapje in de wereld, een museum, even naar de stad, shoppen, een etentje…. Ik SNAK er naar. Het geeft me meer dan wat ook het gevoel dat ik nog leef. En ja, ik voel me vaak niet goed, en moet dan ook heel vaak ‘nee’ zeggen tegen zo’n uitnodiging. Maar, en dit is heel belangrijk : weet dat dat niet persoonlijk bedoeld is, dat de uitnodiging op zich niettemin veel waard is, en laat je hierdoor vooral niet ontmoedigen om te blijven uitnodigen. Uitnodigingen om leuke dingen te delen behoren tot het beste wat mij nu kan overkomen!!! Een dag zonder sms-je van iemand die wil horen hoe het gaat of iemand die een leuk, krankzinnig of zelfs ridicuul voorstel heeft, is een kille dag…

 

-          ‘Ik reageer niet op de blog. Ze krijgt waarschijnlijk al massa’s reacties en de mijne is niet belangrijk.’ : fout!

Elke reactie, hoe onhandig of klunzig ze voor jezelf ook mag lijken, wordt gewaardeerd. Ik vraag me af van wie ze zijn, die 500 hits per week. Ik ken er een paar tientallen, maar geen honderden… Voor wie leg ik hier elke keer mijn ziel bloot? Wie leest er over mijn schouder mee? Ik ken ze lang niet allemaal. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig. Stuur eens een mailtje, als je dat nog niet gedaan hebt. Er moet zelfs niks bijzonders in staan. Gewoon ‘ik lees mee’ of ‘joehoe’ of zoiets. Dat is al genoeg… Out jezelf, er kan je niets vreselijks overkomen!

 

-          ‘Ik neem geen contact op want ik wil niet de hele tijd over kanker praten’ : fout!

Wij ook niet! Geloof me, de kanker komt soms echt onze strot uit. Dat maakt het soms zelfs lastig om weer iets voor de blog te schrijven (en ook om hem te lezen, neem ik aan) : wééral over die rotkanker, pffft, ik krijg er stilaan genoeg van. U wil wel een pint gaan pakken maar dan alleen op voorwaarde dat er niet over kanker gesproken wordt, want daar krijgt u de griebelen van? It ’s a deal! Wij zijn dankbaar om wat verstrooïng. Er is heus nog leven naast kanker. Hoop ik.

 

 

13:31 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (10) | Tags: kanker, kankerpatient |  Facebook |

Commentaren

Je hebt groot gelijk...het is onbeleefd zelfs dat ik hier alle dagen kom binnenkijken zonder ooit eens een berichtje achter te laten. Ik ben dus één van die lezertjes, bij deze.

Groetjes, Ilse

Gepost door: Ilse | 27-10-06

hey Kristien, waarheden als een koe hoor... tussen 2 chemo's in kon ik niet vlug genoeg 'weg' zijn... ik liet me overal uitnodigen; nodigde mezelf uit (hahaha) en ging anders wel zelf in een shoppingcenter 'rondhossen' (lees: ganzepassen...) om toch maar uit die 'ziekmakenende sfeer' te zijn. Alhoewel niks me smaakte tracteerde ik mezelf dan ook altijd op vanalles... (soms met alle gevolgen vandien...) en babbelen dat ik wou... nee niet altijd over kanker; proberen lol maken zelfs... (soms galgenhumor) en zoveel mogelijk onnozel doen. Nu merk ik dat het een masker was (geen vals hoor...) maar eentje om mezelf te beschermen. 'k Merk ook dat er nu pas na 5 maand uit de chemo te zijn vanalles begint uit te komen (qua gevoelens..) Dus profiteer ervan - indien mogelijk - en gebruik alle middelen om te genieten; je af te reageren; sluit je niet op; zaag zoveel je wil (niet slecht bedoeld hé): kortom 'gebruik' alle mogelijkheden - waaronder vrienden en onbekenden om alles zo'n beetje kwijt te raken.
Ik zit hier zomaar wat te brabbelen, maar ik meen het voor de volle 100% - knuffel - Lucrèce

Gepost door: lucretia | 27-10-06

Lessen leren Fout! Je hebt nog steeds niet begrepen wat zeuren is. Ik zal eens een zeurvoorbeeld geven: boehoehoe, ik moet maandag terug gaan werken omdat ik genezen ben en ik heb géén goesting; ik zit liever thuis boekskes te lezen en uit te slapen, bwèèèèèèèèèèèh.
Wat antwoord je op zo’n gezeur: vooruit lui varken, ben je niet verlegen! Hoeveel mensen zouden er niet willen gezond zijn én werk hebben. Je verdient een trap onder je lui gat!

Dat was een lekker stukje gezeur. Iets heel anders dan zeuren is vertellen hoe ellendig je je voelt, als je je ellendig voelt. Dat is een verslag, een feitenrelaas.

Omdat ik een braaf, flink jongetje ben zal ik nu eens flink mijn best doen en je lessen één voor één proberen toe te passen. Ik durf niet nog eens met een buis thuiskomen.

Les 1. Hoe gaat het ermee?
Klinkt wel een beetje idioot hé. Je hebt net geschreven dat het miserabel gaat. Maar misschien gaat het al wat beter omdat je het nog eens geschreven hebt hoe slecht het wel gaat? En misschien voel je je al wat beter nu ik gevraagd heb hoe het ermee gaat? Dat zou leuk zijn als dat hielp. Ik zal het nog een paar keer vragen. Hoe gaat het ermee? Hoe gaat het ermee? Hoe gaat het ermee?
Hmm, je ziet er nog steeds belabberd uit.
Effe spieken hoe ik moet reageren. Niet veel zeggen; dat is gelukkig toevallig een van mijn specialiteiten. Oh, Amai, Néé toch. Ach, 't komt helemaal niet goed; beeld je dat maar zeker niet in. Wordt er maar eens goed depressief van hoor.

Les 2. Kankermoppen? Nog nooit van gehoord. Of toch eentje misschien. Ken je die van dat blondje dat borstkanker kreeg? Ik wel...

Les 3. Nog meer zeuren? Zeg, lees nog maar eens terug het begin van deze tekst.

Les 4. Aha, reageren op de blog wordt nu dan toch gewaardeerd. Dus je leest soms toch de onzin die ik hier neerkwak. Die van vorige keer toch minstens. Ja, ja, zet het nog maar eens in de verf van dat ‘onhandig’ en ‘klunzig’ reageren; ik heb het wel begrepen.
Ben je nieuwsgierig wie ik ben? Wie is Herman? Nu stel je toch wel een onmogelijke vraag. Het antwoord op die vraag zoeken, dat beschouw ik als mijn levensopdracht.
‘Out jezelf, er kan je niets vreselijks overkomen!’ Mmm, ben je wel zeker dat je wil weten wie ik ben. Wie weet ben ik een priester van een duistere heidense sekte en heb ik zonet een oproep tot mensenoffers gelanceerd? Wees voorzichtig met je wensen, want ze zouden kunnen uitkomen! Als je echt weet wie ik ben grijp je misschien wel je wijwatervat om mij te besprenkelen, terwijl je zeven wees-gegroeten en drie onze-vaders prevelt.

Gepost door: Herman | 28-10-06

reclame Er wordt volop 'reclame' gemaakt voor je schrijfsels binnen 'onze contreien', uitgeroepen tot held van het seizoen. Maar even serieus, hier hebben we dus de kankerpatient èn het verhaal. Helaas ken ik wel meer kankerpatienten, maar de meeste (of eigenlijk geen enkele) treden zo naar buiten met hun verhalen. Hopelijk voor hen werkt deze weblog opluchtend en misschien aanstekelijk en de tips voor de buitenstaander zijn ook handig. Ik hoor dat je op het moment (weer) een moeilijke fase hebt, dus ik kan niets dan je veel sterkte toewensen.

Roy (NL)

Gepost door: Roy (Traditie) | 29-10-06

mag ik er ook bij? Beste Kristien, ik ben ook weer één van die mensen die via Herman over je situatie heeft gelezen... 'k ben al enkele malen op je blog komen surfen en bewonder je spirit!Daarbij moet ik grief toegeven dat ik al wel eerder wat had willen sturen maar ja... what to say... Deze ignorante lezer bedankt je dus voor het opzij zetten van vele mogelijke misverstanden! Het mooie aan deze situatie (negeer deze absurde zegswijze of lach ermee) is hoe jij de meest uiteenlopende mensen op dit moment kan binden in een onzichtbare vriendschapsband, een samenhorigheid die elke futiliteit overstijgt...ook al hebben die ook hun belang en zijn ze even menselijk. Het maakt dan ook niet uit of we elkaar kennen of niet... Ik en vele anderen staan achter je! Jij bent in die menselijke cirkel die je om je heen vergaart niet de 'zwakste schakel', maar de 'meest stevige schakel'. Wij hebben jou nodig als onze voorvechter, onze paladijn! Je krijgt dan ook van mij een 10/10. Doe zo voort!

Gepost door: Alwin | 30-10-06

Helemaal gelijk, ook ik kijk regelmatig en geniet van je ontboezemingen! Het is zo lekker herkenbaar en jou lezend weet ik weer helemaal hoe het was. En geniet ik driedubbel van hoe het nu weer is en voor jou weer zal zijn ;)
lieve groet van nan

Gepost door: nan | 31-10-06

Hey Hey Kristien. Prachtige blog. Een aandrader voor alle mensen die niet beseffen hoe relatief alles is in het leven. Veel sterkte gewenst en tot binnenkort!

Groetjes, Katrien

Gepost door: Katrien | 02-11-06

Zeurtijd Helaba,

Wij staan klaar met luisterend oor voor je zeurtijd!

Ondertussen vermoed ik dat de bestralingen begonnen zijn en wens ik je alle sterkte voor die nieuwe beproeving.

Groetjes,

Annelies

Gepost door: Annelies | 02-11-06

=^..^= tja.... allemaal juist maar eigenlijk heb ik persoonlijk géén behoefte aan ervaringen uitwisselen, voordien al helemaal niet want de verhalen die ik soms te horen kreeg waren vreselijk en das demotiverend..... maar das mijn mening hé, ik schreef er ook over op mijn blog, toen ik er middenin zat maar eigenlijk draai ik liefst die bladzijde om.... ik zal wel op tijd en stond op controle gaan maar daar houdt het op voor mij.... de kanker kan de pot op....

Gepost door: Talleke | 02-11-06

zeuren??? Wat is zeuren? Ik zou het zo veel kunnen doen, maar doe het niet, want ik moet behrip hebben van mezelf en vooral niet zeuren. Niet zeuren over het feit dat we in een issolement van hier tot Tokyo leven, niet zeuren vanwegen de kinderen van mij die ik dankzij de kanker bijna niet meer zie omdat dat te zwaar valt, niet zeuren over het schuldgevoel dat dat met zich mee brengt, niet zeuren omdat hij er straks misschien niet meer is en ik dus 100% voor hem en bij hem moet zijn, niet zeuren omdat ik bang ben dat wat ik stuk maak bij mn kinderen starks niet meer goed te maken is, niet zeuren omdat ik zo'n enorme heimwee naar mn boerderij heb waar ik nu niet kan wonen omdat hij te ver van het avl is, niet zeuren dat ik mn beesten zo enorm mis en ze eerst zo'n enorme afleiding en troost voor me waren, niet zeuren dat kontakten voor mijn man te veel energie kosten, niet zeuren dat juist die zo belangrijke vriendschappen hem te veel emoties kosten, niet zeuren dat die emoties toch naar boven moeten komen, want wat weet ik er van? Er gewoon 24 uur zijn, dag in, dag uit, dag en ook vaak nacht en vooral niet zeuren,of zeur ik nu veel te veel? Sorry, soms moet ik even zeuren omdat t anders te veel gaat zeren en t niet zeuren zich tegen me gaat keren.

Dat krijg je dus als je zielsveel van je man houdt en niet wilt zeuren, enorm veel respect voor alle zogenaamde zeurders!! en sterkte!!!

Gepost door: marion van der helm | 27-10-08

De commentaren zijn gesloten.