19-10-06

Venijn in de staart (19-10-06)

Het venijn zit echt wel in de staart bij mijn chemokuur. Mijn toestand betert maar schoorvoetend. Er is al heel wat vocht afgekomen, dankzij enkele ‘shock’behandelingen met plaspillen, maar er blijft nog veel hangen. ’t Is een vicieuze cirkel waar ik moet uit geraken, en dat blijkt niet zo simpel te zijn. Doordat ik niet goed kan plassen geraakt het gif niet uit mijn lichaam. Doordat het gif in mijn lichaam blijft betert het plassen niet goed. Dus kan het gif niet naar buiten. Dus kan ik niet beter plassen. Dus… zo blijven we bezig.

En ja, het begint behoorlijk op mijn systeem te werken. Het gevecht tegen kanker is een loodzware beproeving, niet voor mietjes.

Het lijkt wel alsof er een klein manneke op mijn schouder meekijkt die, telkens het wat beter gaat, de bankschroef van de weerbaarheid wat verder komt aandraaien. Zo van : ‘Ah, wij kunnen nog grappig zijn? Aha wij kunnen nog positief denken? Wàcht maar!’ En vervolgens geeft ie met een vuile grijns nog een flinke draai aan de bankschroef. ‘Zo zie, zien we jou nu nog lachen? Anders geven we nog een draaike bij hoor!’ Nee néé, genade, ik breek al, ik breek al…

Vroeg of laat moét je gewoon breken, de ellende stopt niet, er is geen plaats voor genade, ’t is keihard. Maar hoe vaak je ook op je bek gaat, er zit maar één ding op, en dat is terug rechtkrabbelen, elke keer opnieuw. En ik kan je verzekeren dat dat niet altijd evident is met dat manneke dat zit mee te loeren en er plezier in vindt elke keer opnieuw een tandje bij te steken. Willen of niet, ik moet toegeven dat ik ongerust ben. Alle basisfuncties van mijn lichaam zijn compleet verstoord (eten, slapen, denken…) en de kwaliteit van mijn leven is op dit moment abominabel slecht. Ik kan me dus moeilijk voorstellen dat ik ooit nog enig niveau van betekenis zal halen op de piramide van Maslow… Wat was ook alweer het hoogste niveau? Zelfverwezenlijking? Hu? Wat is dat voor een beest? Blij zijn met pipi en kaka en dodo, verder geraak ik niet deze dagen.

 

Toen we enkele maanden geleden in Bretagne waren kocht ik een symbolisch beeldje. ’t Is een figuur uit ‘Conan the Barbarian’, Svadun heet ze. We vonden haar in een winkeltje in Dinan. Ik zie haar zo’n beetje als mijn schaduw, ze verpersoonlijkt het gevecht dat ik lever tegen kanker. Ze staat hier naast mij op m’n buro. Agressief te wezen. En ze laat niet af, hoor, niks kan haar afschrikken. Ze is geweldig. Was ik ook maar altijd zo in mijn gevecht… Als ’t wat moeilijker gaat, kijk ik haar aan. In de hoop dat ze me inspireert, en ik ook onverschrokken word, zoals zij.

Ach, waar een gekweld mens zich al niet aan probeert op te trekken… een stom postuurke… en ze heeft nog twee borsten ook... en van die vlechtjes kan ik op dit moment ook alleen maar dromen...

 

media

 

 

 

18:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: chemotherapie, taxotere |  Facebook |

Commentaren

=^..^= die rotziekte ook hé!!!!!

volhouden zulle!!!!

Gepost door: Talleke | 20-10-06

Mensen maken zich Goden naar hun beeld en gelijkenis. Goden, Helden, Heiligen, Engelen of Walkuren, … Ik denk terug aan een oude film die ik ooit zag over het leven van Luther, de stichter van het Protestantisme. Op een bepaald ogenblik heeft Luther een meningsverschil met zijn abt. Luther ergert zich aan de Heiligenverering. Hij verwijt de mensen dat ze daar blijven steken en niet tot de ware God komen. Maar de abt is het daar niet mee eens: je mag die Heiligen niet afnemen van het volk. Het zijn sporten in een ladder waarlangs ze naar het Hogere kunnen klimmen.
Ik denk dat de abt en Luther beide gelijk hebben. Het is als een kind dat leert fietsen met van die zijwieltjes aan zijn fiets. Die vormen een goed hulpmiddel. Maar op een bepaald moment moet je die wegnemen, opdat het kind echt zou leren fietsen.
Zo is het ook met jouw Svadun. Een Heldin waaraan je je kan optrekken, waarmee je kan opklimmen. Maar uiteindelijk toch maar een hulpmiddeltje, waarvan je de relativiteit doorziet.
Ik heb tijdens mijn ziekteverlof alle strips van Thorgal herlezen. Daar komen ook Svaduns in voor. Ze heten Aaricia of Kriss van Valnor. Weet je, je lijkt op die striphelden. Ook in het verhaal zijn ze totaal uitgeput reddeloos verloren. En dan halen ze toch nog één keer verrassend uit met hun zwaard; en ze zijn gered.
Zo schrijf jij weer een schitterende blogbladzijde – en dan nog durven beweren dat je niet meer kan denken. Deze zin vind ik het grappigst: “Ik kan me dus moeilijk voorstellen dat ik ooit nog enig niveau van betekenis zal halen op de piramide van Maslow… Wat was ook alweer het hoogste niveau? Zelfverwezenlijking? Hu? Wat is dat voor een beest?”
Zie je nu echt niet dat je daar al maanden mee bezig bent? Je bent die geweldige Svadun geworden. Niet zo’n stom postuurke, maar een echte van vlees en bloed. Even onverschrokken. Droom maar, die borsten en vlechtjes, ze komen heus wel terug. Want echte Helden zijn onsterfelijk.

Gepost door: Herman | 20-10-06

Sterkte! Beste (ik weet je naam niet!) Graag wil ik je een hart onder de riem steken en veel sterkte wensen met de strijd tegen de kanker en zeker met de strijd tegen de adjuvante therapie! Het valt allemaal niet mee, maar ik ben ervan overtuigd als ik zo een paar pagina's van je weblog lees dat je je met je humor en strijdvaardigheid doorheen zult weten te slaan. Heel veel groetjes van een "collega" borstkanker patiente uit Nederland,
Nicole.

Gepost door: Nicole | 09-01-07

De commentaren zijn gesloten.