16-10-06

Plasplezier (16-10-06)

Nooit gedacht dat er ooit een dag zou komen in mijn leven dat ik me de koning te rijk zou voelen om de poepsimpele reden dat ik pipi kan doen.

Ik herinner me slechts vaag uit een heel ver verleden dat er ooit nog eens een periode in mijn leven geweest is dat ik ontzettend trots was als ik ‘pipi’ gedaan had… ‘Kijk, mama!’

Word ik nu helemaal terug kinds?

Maar nee, het is ook echt geweldig om terug te kunnen plassen. Zeker na meer dan een week alleen maar wat druppeltjes eruit te kunnen persen, en mezelf bij elk glas water dat ik dronk af te vragen waar dié 25cl nog een plaatsje in mijn zwaar beproefde lijf zouden vinden om te blijven hangen. (‘Kom, mannen vochtmoleculen, ik heb nog een plaatske gevonden in haar tenen!’ - waarna die er op slag ook als Zwanworstjes gingen uitzien). Het lichaam als recipiënt onderhevig aan de wet van de verbonden vaten. En of ik het gevoeld heb.

Mijn lichaam was bijzonder spannend, afgelopen week. In letterlijke zin dan toch, en ik heb heimwee naar de tijd dat dat alleen in figuurlijke zin zo was.

 

Maar goed, nu we terug kunnen plassen hoop ik dat toch eindelijk écht het ergste voorbij is – ik durf het bijna niet meer zeggen want morgen komt misschien weer een andere nare verrassing – en dat we stilaan terug kunnen gaan opbouwen. Nu we terug kunnen plassen kan het vergif ook weer een weg naar buiten vinden.

Ik zit in ieder geval vol goede voornemens van wat ik allemaal ga doen zodra ik terug te been ben, zoals dat dan gaat als je lang verplicht immobiel was : in mijn stoutste dromen zal mijn huis er op een week tijd helemaal spic & span uitzien. Mezelf kennende zal het wel bij dromen blijven en zal ik ongetwijfeld als het zover is boeiendere dingen vinden om mijn tijd te vullen. Dingen waarvan ik mezelf dan graag voorhoud dat ze zoveel zinvoller en belangrijker zijn dan poetsen. De perfecte huisvrouw : ik ben het nooit geweest en ik zal het allicht ook nooit zijn, vrees ik, alle goede voornemens ten spijt.

Who cares? Ik kan pipi doen, dat is wat telt nu.

 

10:01 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: chemotherapie, taxotere |  Facebook |

Commentaren

Er zijn absoluut nuttiger en vooral leukere dingen om te doen als je je wat beter zult voelen. Eerst tijd maken voor die dingen, lekker genieten, en het werken volgt later wel.
Ik hoop dat je snel "leeg gelopen" bent!
Groetjes

Gepost door: Elly | 16-10-06

Dat rare lichaam toch. Hallo,
Wat men toch allemaal uitspookt met ons lichaam.
Maar het komt duidelijk goed.
Hou moed.
Ikzelf heb op 14 juni 2006 een mastectomie gehad met onmiddelijke reconstructie met eigen weefsel maar vanuit de rug, het resultaat is goed, de afwerking moet nog gebeuren. ik had geluk ik moet enkel een hormoontherapie volgen met nolvadex d20.
Groetjes
Katy

Gepost door: Katy | 17-10-06

De Pipi-club Ik sloeg dus vorige keer de bal volkomen mis, toen ik je voorhield dat jij iets kon wat ik niet meer kon. Maar gelukkig heb ik ondertussen wel reden om jaloers op jou te zijn. En gelukkig zal mijn jaloezie niet lang meer hoeven te duren: vrijdagochtend ben ik van die sonde vanaf.
Geen drama zo’n sonde. Maar toch knap lastig.
Weet je wat? Op het werk zijn er collega’s die zich tijdens de middagpauze amuseren met schaken of kaarten of computerspelletjes. Als we allebei terug op het werk zijn richten we de ‘Pipi-club’ op: voor mensen die met plezier gaan plassen. Veel leden zullen we wel niet aantrekken vrees ik, maar er gaat wel wat volk naar komen kijken.

Gepost door: Herman | 17-10-06

Het enige wat ik altijd denk als ik je blog lees is hoe geweldig ik je schrijfstijl vind. Pure bewondering! Waarom schrijf je niet eens een boek ?
Liefs, Anne

Gepost door: Anne | 20-10-06

De commentaren zijn gesloten.