09-10-06

Strandpredikant (9-10-06)

Het was begin vorige week. Ik was enkele dagen naar zee gegaan om uit te waaien. Had de hond meegenomen, weliswaar vanuit een totaal verkeerd ‘gezond’ referentiekader : ‘dan kunnen we samen lekker lange wandelingen maken’. Terwijl de harde waarheid was dat ik na amper 5 stappen door het mulle zand al moest rusten en met open mond zuurstof in mijn naar adem snakkende longen trekken… Even verkeerd ingeschat. Ik zit nu namelijk wel op  het absolute hoogtepunt – of moet ik zeggen dieptepunt – van de fysieke aftakeling. Dus had ik mezelf gewoon met mijn achterwerk in het zand geparkeerd, net boven de vloedlijn. De hond moest zich behelpen met een doe-het-zelf-wandeling : rondjes lopen en af en aan rennen naar passerende soortgenoten.

Het zonnetje scheen en de wind blies – nee, niet door m’n haren – langs mijn oren. Het was er zalig en ik genoot.

 

Ik had haar al zien lopen langs het water : een jonge vrouw, haar lange zwarte haren en haar armen wapperend in de wind. Ze had haar schoenen in haar hand. Haar jeans was nat tot op haar knieën. Ik dacht nog : dat is zeldzaam, een volwassen vrouw die het kind in zich laat bovenkomen en gewoon de golven in loopt zonder haar broekspijpen op te rollen. Ze had een lichtblauwe overjaarse flower-power outfit aan, met zo’n heel lange dikke zelfgebreide sjaal om haar hals. Een mengeling van ontwapenende Lolita en geitewollensokken-stijl.

Ze slenterde voorbij… en weer terug… en stapte dan plots op me toe.

‘Ik moet je even zeggen dat God je liefheeft’ zei ze.

Ik stond perplex en keek haar aan als een koe op een berg saffraan.

‘Je zal je ongetwijfeld afvragen : wat is dat nu, stapt hier iemand zomaar op me toe om me dat te zeggen, maar iets in me zei dat ik dat gewoon effe moést doen’.

Veel meer dan ‘Ah ja?’ kon ik niet uitbrengen.

 

In gewone doen ben ik heel snel om zo iemand wandelen te sturen, duidelijk te maken dat het me niet interesseert, desnoods met een sneer. Maar haar verrassingsaanval was compleet en vooraleer ik het goed en wel besefte had ik ja geknikt toen ze vroeg of ze bij me mocht komen zitten. Ze begon honderduit te praten, over Liefde met grote L en over God, en hoe God ons nooit in de steek laat. En dat ie ook voor mij zal zorgen en me zal genezen. Ze ratelde maar door, vol enthousiasme, en bleef maar in alle mogelijke varianten herhalen dat Hij van me houdt en voor me zal zorgen, zoals Hij dat voor haar had gedaan. Ze vroeg of ze voor me mocht bidden, daar op het strand. Ik keek schichtig om me heen en dacht bij mezelf : baat het niet dan schaadt het niet, bid jij maar eens lekker voor me. Ik verwachtte elk moment dat ze boekjes uit haar achterzak tevoorschijn zou toveren, genre ‘Wachttoren’, of één of ander overschrijvingsformulier of collectebus.  Ik zette me dus schrap om haar weg te jagen. Maar nee, er kwam verder niks. Ik heb het me laten welgevallen. Na een half uur moest ze er vandoor. Haar parkeermeter was verlopen. Daar zorgde God blijkbaar niet voor.

Ze vroeg nog of ze me mocht knuffelen als afscheid. En weg was ze. En liet mij achter met een opgelaten gevoel, besluiteloos tussen ontroering en lacherigheid.

 

Ik heb die middag toch maar mijn pruik opgezet in plaats van mijn niets verhullende sjaaltje. Had even genoeg van lieve dames die persé een kankerpatient willen knuffelen.

10:00 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kanker |  Facebook |

Commentaren

:-) Hahahaha, Cc'tje... dat heb ik nog niet meegemaakt. Bizar gevoel moet dag geven... hier bidden ze elke woensdag in groep!!! voor mij (mijn ouders zijn in een gebedsgroep met nonnen (oeps... nonnetjes...) en het eigenaardige is dat - hoeveel ze ook bidden - dat er toch telkens weer iets naars gebeurd in mijn leven. Het houdt hier eigenlijk nooit op: dus van dat bidden ben ik nog niet beter geworden. Maar zoals je zegt: baat het niet dan schaadt het niet! Sorry, ik wil niemand beledigen hiermee hé .

Gepost door: Lucretia | 09-10-06

Good night Cc'tje... hopelijk gaat het?
Groetjesssssss

Gepost door: Lucretia | 10-10-06

Ik word ook strandpredikant Verdorie toch een leerrijke weblog. Dat moet ik toch ook eens proberen. De volgende keer dat ik een schoonheid zie voorbij wandelen in een niets verhullend sjaaltje ga ik er recht op af en zeg ik: ‘Ik moet je even zeggen dat God je liefheeft, mag ik even bij je komen zitten?’ En dan steek ik een preek af over Liefde met grote L en over God, en hoe God ons nooit in de steek laat. Tenslotte: 'Ik zal voor je bidden en dan ga ik je nu even lekker knuffelen!' Zelfs als het niet pakt, 't lijkt me best leuk!
In ieder geval probeer ik het bij jou als je terug komt werken: ik wil wel eens weten hoe een koe tegen een berg saffraan aankijkt. (Dat niets verhullend sjaaltje prikkelt anders ook wel mijn nieuwsgierigheid.)

Maar eigenlijk: telkens als ik reageer op je weblog of je een mailtje stuur, dan vraag ik me af: hoe komt dat nu aan? Zou ze niet even genoeg hebben van dat lief ventje dat persé een kankerpatiënt wil knuffelen? Ik voel me ook een soort strandpredikant.

Gepost door: Herman | 11-10-06

De commentaren zijn gesloten.