27-09-06

Laatste chemo gehad (27-09-06)

Eergisteren is de zesde en laatste chemo-zak binnengedruppeld... ik kan het bijna niet geloven. Nee, nog geen tijd om te feesten, eerst moeten we nog de bijwerkingen van de komende weken trotseren en wie weet welke verrassingen Taxotere nu weer voor ons in petto heeft. Trouwens, vieren met wat? Als je niks proeft? Niks aan. Lekker eten en drinken, dàt moet erbij zijn. Nog enkele weken geduld dus...

De situatie met mijn waterhuishouding was terug wat genormaliseerd de laatste dagen, dankzij liters preisoep en plaspilletjes. Mijn benen hebben terug vorm en mijn enkels heb ik terug met veel liefde gedag kunnen strelen. De cortisone van de laatste chemo heeft ook geholpen om het vocht verder af te drijven, het was een zalig gevoel mezelf te voelen 'leeglopen'. Dat dat dan uitgerekend 's nachts moest gebeuren nam ik er maar bij. Wat een opluchting.

 

De laatste keer dus...

- de laatste keer een kop als een rode boei door de cortisone

- de laatste keer mijn tong voelen opzwellen tot ze niet meer in mijn mond past en ik over mijn woorden val

- de laatste keer dat vieze witte beslag in mijn mond 

- de laatste keer een pijnlijk dikke keel

- de laatste keer 's nacht uren klaarwakker liggen, opgefokt door de cortisone

- de laatste keer onnozel worden van de onrust in m'n spieren

- de laatste 'oei-ai-oh's', elke keer ik in beweging kom

- de laatste keer opzwellen tot een (Van den) Ballon

YEAH!

 

en voor het eerst in heel lange tijd : terug smaak hebben!

Ik ben er niet rouwig om.

Oh lala, 't wordt beter, 't wordt beter!!!

 

18:23 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: borstkanker, chemotherapie |  Facebook |

25-09-06

Een nieuwe borst onder de kerstboom (25-09-06)

Deze week eindelijk nog eens een morele opkikker gehad : maandag had ik mijn langverwachte afspraak bij de plastisch chirurg en dat gaf me een overweldigende blik op een toekomst waarvan ik vergeten was dat ze er ooit nog aankomt.

Het moment om eindelijk wat licht aan het einde van de tunnel te zien komt niks te vroeg : mijn ‘carrosserie’ laat het alsmaar meer afweten… mijn gezwollen ledematen doen pijn en hinderen mij in mijn bewegingen. Het lijkt wel alsof de zuurstoftoevoer naar mijn spieren geblokkeerd wordt.

 

Bij de chirurg kreeg ik nog eens de hele uitleg over de mogelijkheden van reconstructie.

Grosso modo zijn er twee manieren. De eerste is met een inwendige prothese. Deze ingreep gaat vrij snel, op enkele uren is het gebeurd, het herstel gaat eveneens snel en het kan op korte termijn uitgevoerd worden. Nadeel is wel dat je met lichaamsvreemd weefsel werkt en dus het risico op kapselvorming, lekkage of andere problemen reëel is. De kans dat na 5 à 10 jaren een nieuwe prothese moet gestoken worden is zeer groot en dan moet je weer onder het mes.

Het alternatief is de veelbesproken reconstructie met eigen weefsel, de zogenaamde ‘Diep flap’ (Deep Inferior Epigastric Perforator Flap), waarbij vetweefsel annex bloedvaten uit de buik worden genomen om een nieuwe borst te ‘creëren’. Het is een zware operatie met lange revalidatie, er is een risico van 2 à 3% op mislukking van de microchirurgie, je houdt er een groot litteken op de bikinilijn aan over, maar het geeft de mooiste resultaten : je hebt terug een échte borst, die meegroeit, verdikt of vermagert en die er voor de rest van je leven blijft zitten.

Mijn keuze was eigenlijk al gemaakt : ik ga voor ‘the real thing’, de reconstructie met lichaamseigen weefsel. De datum ligt nu vast : 18 december 2007. Met een beetje geluk zit ik dus met een gloednieuwe borst aan de feestdis volgend jaar (en allicht ook nog met een hele reeks drains die als kerstballen aan mijn lichaam bungelen, om in the mood te blijven). Ik moet er wel voor naar Roeselare, de wachtlijst in Leuven was walgelijk lang - 2,5 jaar - en in Roeselare is er dus een jaar eerder een operatiezaal vrij. Een West-vlaamse borst die door een Leuvense chirurg wordt geplaatst : dat kan niet fout gaan met een lichaam dat 43 jaar geleden al geconcipieerd werd door de vereende krachten van een West-Vlaming en een Leuvenes. Moet lukken, toch?

 

Terwijl ik daar bij de chirurg zat en (het vooruitzicht op) mijn nieuwe lichaam plots vorm kreeg, drong het pas echt tot me door dat er ooit een moment komt dat ik terug ‘heel’ ben, dat er een dag komt dat ik dit verrekte kankerhoofdstuk kan afsluiten. Het feit van eindelijk nog eens over iets constructiefs te kunnen praten in verband met mijn lijf – ik ben niet bepaald verwend geweest op dat vlak de laatste maanden – was een geweldige morele opsteker. Ik kreeg een glimp te zien van het ‘leven na kanker’, een leven dat ik me op dit moment zo verschrikkelijk moeilijk kan inbeelden. Alsof ik nu pas besef dat er een leven na kanker is, of kan zijn, als alles goed gaat.

De plastisch chirurg is een charmant type, die er zienderogen van geniet een beetje voor ‘God’ te kunnen spelen en vrouwen te boetseren en te modelleren zodat ze zich weer op en top vrouw kunnen voelen. Terwijl we over de ingreep praatten werd ik verrast door het beeld van mezelf in de toekomst dat ik op mijn netvliezen geprojecteerd kreeg, en mijn hart maakte zowaar een klein sprongetje. Het was zolang geleden dat mijn hart nog een sprongetje gemaakt had dat ik helemaal high werd van het gevoel. Ik had de chirurg met plezier rond z’n nek gevlogen en gekust, stel je voor… geen onbekend fenomeen bij lotgenoten, hoorde ik achteraf. Misschien doet-ie het daar wel voor. Want een klein beetje idealist moet je als plastisch chirurg wel zijn. Met het wegwerken van dure rimpels, het wegzuigen van pateekes-vet en het up- en downsizen van nèt-niet-goed-genoeg-borsten is veel meer geld te verdienen dan met reconstructieve chirurgie.

Bijkomende bonus is dat ik voor ’t zelfde geld meteen ook een buikwandcorrectie erbij krijgt : aangezien ze toch het weefsel van de buik gebruiken, trekken ze in één moeite het hele boeltje mooi glad… ‘twee voor de prijs van één’.

 

Ik word straks op mijn 45e nog een hele nieuwe! Wat een bofkont ben ik toch.

 

 

Ter illustratie (nee, 't zijn de mijn niet!)

 

Reconstructie rechterborst met diepflap :

 

 

 

 

Borstreconstructie rechts met borstlifting links :

 

 

Voor meer info : de site van het uz in Gent is goed uitgewerkt : http://users.ugent.be/~pblondee/NewFiles/organigram.html

09:47 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (11) | Tags: borstreconstructie, diepflap, chemotherapie |  Facebook |

19-09-06

Chocolade en chocolates (19-09-06)

Het wordt hoog tijd dat de chemo ten einde loopt. De bijwerkingen mogen dan al mild zijn na deze vijfde sessie, ze zijn wèl hardnekkig.

Zelfs nu, in mijn derde week, proef ik nog steeds met moeite het verschil tussen een banaan en een augurk. Er zijn überhaupt maar heel weinig voedingsmiddelen die authentiek en lekker smaken. Eigenlijk heb ik er nog maar twee gevonden : champagne en chocolade. Al de rest smaakt alsof er een dikke laag zink-oxydezalf – 'kinderpoepkenszalf' – opgesmeerd is. Niet dat ik ooit de billetjes van mijn kinderen schoon gelikt hebt, ver van, maar ik kan me wel iets voorstellen bij die weëe, metaalachtige geur en de kleverig-plakkerige textuur. Al wat ik in mijn mond steek voelt zo aan en proeft zo : onsmakelijke eenheidsworst.

Meestal geeft dat aanleiding tot weinig interesse in eten. Waarom zou ik eten? ’t Smaakt toch niet.

Soms, als de frustratie te groot wordt, geeft het aanleiding tot het wanhopig in mijn mond proppen van vanalles en nog wat, in de hoop eindelijk iets tegen te komen dat wèl nog smaakt, wat uiteraard zelden of nooit gebeurt.

Koken is al helemaal lastig. Laatst kreeg ik mijn saus maar niet op smaak… en vergat dat het aan mijn smaakpapillen lag, en allerminst aan de saus zelf. Gelukkig had ik me nog niet uitgeleefd op het vaatje pili-pili, en bleek het brouwsel nog eetbaar voor het gezin. ’t Is meer trial en error geworden dan koken, en gastronomie is al helemaal niet aan mij besteed deze dagen.

Geloof me, lekker eten is ab-so-luut één van de grote geneugtes des levens. Een leven zonder smaak is… somber en grijs. Doe me een plezier en beloof me hieraan te denken als u straks uw benen onder tafel schuift, en schrok uw eerste hap niet zomaar achteloos naar binnen, maar geniét van de sensatie in uw mond. Ik geniet van de jaloezie die ik voel opkomen bij de gedachte eraan.

 

Je kan veel zeggen over chemo, maar saai is het allerminst. Je weet nooit welke leuke bijwerking uit die ellenlange lijst je zal te beurt vallen, evenmin als wanneer of in welke mate.

Chemo is like a box of chocolates : you never know what you're gonna get.

Bij mij is er weer een nieuwe bijwerking van de Taxotere opgedoken : mijn ledematen, en in het bijzonder mijn benen, zwellen op door vochtretentie.

Ik was al goed op weg een vetcontainer te worden, nu word ik nog eens een levende watercollector ook. Mijn geprononceerde enkels herinner ik me alleen nog uit een vaag verleden. Naar de avond toe lijken mijn benen twee dikke, rechte stoofpijpen, vormeloos en hard, de huid blinkend van spanning. Pijn doet het ook, vooral bij het lopen. Ik leek al zwanger door mijn dikke buik, nu loop ik ook als een hoogzwangere, behoedzaam balancerend van het ene been op het andere. Moeder de gans zou erbij verbleken.

Je zou op z’n minst toch denken dat al dat zwemmen zou helpen tegen die gezwollen benen, voeten en armen : niet dus. Het vergif kruipt waar het niet gaan kan en heeft het lef zich ruim twee weken na toediening nog zo pretentieus te manifesteren.

 

Nog zes keer slapen voor de laatste chemo en dan kan ik écht beginnen aftellen.

Wacht maar smerig vergif, dan werk ik je er vakkundig weer uit. 

 

Cancer Pig

 

 

19:49 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-09-06

Dag tegen kanker (12-09-06)

Voilà, we zijn het ergste van de 5e chemo ook door. Het is opvallend, maar ik had deze keer beduidend minder last van bijverschijnselen dan vorige keer.

Daar kunnen een aantal redenen voor zijn :

- toeval;

- het feit dat ik nu regelmatig anti-oxydanten inneem om de bijverschijnselen te temperen;

- het feit dat ik nu dagelijks 1 km ga zwemmen.

Aangezien ik vorige keer gemerkt had dat zwemmen één van de weinige dingen was die verlichting bracht van de spierpijnen, heb ik mijn buurvrouw gevraagd of ik deze maand elke dag mocht komen zwemmen in haar prachtig buitenzwembad... en het mocht. Dank u lieve buurvrouw. Ik steek nu elke ochtend in badjas de straat over, compleet mèt badmuts en zwembrilletje, voor een verkwikkende duik. Baantjes trekken. Of beter : rondjes, in dit geval. Eén rondje (omtrek) in het 10 meter zwembad is ongeveer 25 meter. 20 naar rechts, 20 naar links en we zijn er. Elke dag, onder het toeziend oog van de poes des huizes, die de hele tijd naar me zit te staren als een koe op een nieuwe staldeur.

En echt, het hélpt. De moeilijkste dagen ging ik met pijn in het zwembad, en kwam zonder pijn eruit. Na een uurtje kwam de pijn wel terug, maar minder erg, naar mijn gevoel.

Toch vreemd hoe onvoorspelbaar die chemo's, of beter de reactie erop, telkens weer verloopt. Deze keer was peanuts in vergelijking met vorige keer. Begrijpe wie kan...

In ieder geval : even duimen dat het nog wat mooi weer blijft, zodat het water op temperatuur blijft en ik op deze manier straks ook mijn laatste (joepie!) chemo zonder kleerscheuren doorkom.

 

Voor de rest begint het moreel af en toe flink te kwakkelen en kost het al wat meer moeite om voor de zoveelste keer 'allez hup' te roepen tegen mezelf. Ik hoop dat dat betert met het einde van de chemokuur in zicht. Voor de naald van de weegschaal is 'the only way' nog steeds 'up' en dat helpt niet voor een beter humeur, zoals al wel duidelijk was. Een groot deel van de kleren die ik in de solden kocht om mezelf te verwennen krijg ik nu, amper een goede maand later, gewoon niet meer ààn! Niet dat ze spannen ofzo, nee, de broeken krijg ik zelfs niet meer rond mijn poep gehesen. Oh horror!

 

Voor wie het nog niet wist en er dus in geslaagd is om rond al de heisa heen te kijken : nu donderdag 14 september gaat in de Mechelse Nekker de 'Dag tegen Kanker' door, met bijzondere aandacht voor borstkanker. Ik fladder daar ook ergens rond - voor zover ik nog van 'fladderen' kan spreken, met mijn nieuwe postuur, misschien moet ik naast mijn kleerkast ook mijn woordgebruik gaan aanpassen - en ja, ik kom met de fiets, want alle kleine beetjes helpen...

 

Meer info op www.tegenkanker.net

 

 

Dag tegen Kanker, donderdag 14 september 2006

Affiche 'Laat naar je borsten kijken'
Op en rond de atletiekpiste van het Provinciaal Domein De Nekker in Mechelen van 10 uur tot 22 uur

Op de Dag tegen Kanker wil de Vlaamse Liga tegen Kanker het bevolkingsonderzoek naar borstkanker een nieuw elan geven. Tijdens een academische zitting maken we een stand van zaken op en lanceren we een actieprogramma om van de borstkankerscreening  een succes te maken.

Mensen met kanker kunnen praten met lotgenoten en ervaringen uitwisselen of een ondersteunende babbel hebben met een VLK-vrijwilliger. De Dag tegen Kanker is tegelijk een ontmoetingsdag voor iedereen die op de één of de andere manier met kanker te maken heeft, er meer wil over weten, er wat wil aan doen of gewoon solidair wil zijn met de kankerpatiënten.

Programma

Doorlopend: kinderopvangestaffeteloopinfostandssigneersessies
rookstopbegeleidingzonnepreventiede beweegmobielde mammobiel
sport en spelhapjes, drankjes en plantjestentoonstelling 'Kanker in beeld'
toneelvoorstelling 'Wintertulpen' ...

 SpiegeltentVLK-lotgenotententGroot PodiumWatersportgebouw
10u00 Doorlopend koffiehoekWelkomDoorlopend van 10u
  voor lotgenotencontactOpeningsrondetot 16u individuele
10u15 en info VLKConnie Neefs massage
11u00Academische zitting Workshop sjaaltjes knopen Deejay Gunther  
12u15Uitreiking subsidies zelfhulpgroepen Workshop make-up en verzorging   
12u30  Jef Van Gucht  
13u00Frieda Van Wijck op de sofa met Paula Semer Workshop sjaaltjes knopen  
14u00Infosessie borstkanker Workshop make-up en verzorging Deejay Gunther  
15u00Modeshow lingerie en badkledij Workshop sjaaltjes knopen Deejay Gunther Relaxatiesessie
16u00Infosessie kanker en voeding Workshop make-up en verzorging Deejay Gunther Relaxatiesessie
17u00Frieda Van Wijck op de sofa met Frieda Joris Workshop sjaaltjes knopen Deejay Gunther  
18u00Infosessie: kanker, wat nu? Workshop make-up en verzorging Kon. Harmonie Muizen Relaxatiesessie
19u00Frieda Van Wijck op de sofa met Gilda De Bal Workshop sjaaltjes knopen Deejay Gunther
19u30Delavega
20u00Frieda Van Wijck op de sofa met Ilse De Meulemeester Workshop make-up en verzorging
21u00KaarsenmomentKaarsenmomentKaarsenmoment
21u30


Hautekiet en de Leeuw

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19:51 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kanker, chemotherapie |  Facebook |

05-09-06

Zeur-tijd, deel 3 : krak! (03-09-06)

Ik heb een behoorlijke krak gekregen. Om een reden die allicht voor velen onnozel zal lijken, maar voor mij allerminst.

Een borst kwijt? Ach wat... Kale kop? No problem. Om de haverklap mottig en ziek zijn, pijn hebben en alles wat er nog meer bij hoort? Erg vervelend, maar nog leefbaar.

Maar mijn grootste angst, na doodgaan, is en was : veel verdikken.

Dat kon toch geen probleem zijn, wie verdikt er nu van chemo? Zijn kankerpatienten niet van die uitgemergelde mensjes die moeite moeten doen om nog wat vlees om het been te houden? Wat hàd je gedacht : alsof ik nog geen miserie genoeg heb die ik al maanden met de moed der wanhoop en tot hiertoe met behoorlijk succes probeer te trotseren : ik heb weer prijs. Ik ben sinds kort oncontroleerbaar aan ’t opblazen.

Meent u hier nu enig zelfmedelijden te ontwaren? Wel, ik haat het te moeten toegeven, maar u hebt het helemaal bij het rechte eind. Ik maak mij hier vreselijk ongelukkig over. Niét over de verloren borst, niét over de kale knikker en al de rest, maar wèl HIER over.

 

Ik blijk inderdaad één van de weinige ‘gelukkigen’ te zijn die verdikt van de chemo. En hoe. Vandaag ter gelegenheid van de 5e chemo op de weegschaal gemoeten, zoals altijd, want zo bepalen ze de dosis van je chemo. Op drie weken tijd ben ik zomaar eventjes 4 kilo (vier!) bijgekomen. Dat is méér dan 1 kilo per week en 6 kilo in totaal sinds ’t begin van de chemo twee maanden geleden… en de laatste weken gaat het dus beangstigend snel. Dat is nu al zowat 10% van mijn gewicht erbij, en ’t is nog niet gedaan. Met deze nieuwe sneltreinvaart kan je mij binnen 6 weken, als de chemo achter de rug is en hopelijk uit mijn lijf, ROLLEN. Het frustrerende is dat ik er op dit moment bitter weinig kan aan doen. Zelfs al eet ik een week nauwelijks iets, mijn buik blijft gewoon verder opblazen, elke dag een beetje meer. Zo frustrerend… Het lijkt wel een soort zwangerschap, maar de gewichtstoename gaat nog sneller, er is geen enkele reden om er ook vrolijk over te zijn en er gaat straks niets uit me floepen waardoor het gewicht even snel terug weg is.

 

Ik weet wel, het heeft vooral te maken met de cortisone, die de stofwisseling vertraagt, vocht doet ophopen, een zogenaamd ‘vollemaansgezicht’ en vetophoping rond de buik veroorzaakt, en ook met de taxotere, die eveneens vocht doet ophouden, en alle andere vuiligheid die mijn lichaam de laatste maanden te slikken heeft gekregen. En men zegt mij dat het straks, weliswaar ‘niet zonder moeite’ maar toch, ‘normaal gezien’ zal weggaan. Ik moet geduld hebben. Maar ondertussen zit ik er toch maar mee, en moet ik toezien hoe ik langzaam maar zeker olifantenallures krijg en ik me alsmaar meer gevangen voel in een lichaam dat ik steeds minder herken als het mijne. Dat van die ‘niet zonder moeite’ mag geen probleem zijn, maar die ‘normaal gezien’ baart me ernstig zorgen. Ik hoop heel erg dat ik me vergis, maar ik vrees dat die ‘normaal gezien’ wel eens flink verstoord zou kunnen worden door de toekomstige hormoontherapie, die ook al niet veel goeds voorspelt op dat vlak. Evenmin als het feit dat ik in menopauze zal gebracht worden, en wat dat met de vrouwelijke vormen doet, dat weten we allemaal. Ik ben hier ABSOLUUT NIET klaar voor. Ik ben pas 43 verdomme! Give me a break!

 

Het frustreert me mateloos machteloos te moeten toezien wat er gebeurt met dat lichaam dat ik tot voor kort graag zag, en waarvoor ik nu meer en meer spiegels begin te mijden als de pest. Het kost me teveel energie het elke dag opnieuw te proberen relativeren, wat trouwens steeds slechter lukt.

En, u bent alvast gewaarschuwd, ik heb nu een geweldige hekel aan mannen die dit lezen en het belachelijk vinden dat vrouwen zich hier kunnen over opwinden maar ze vallen wel zelf bijna allemaal op fijne popjes en ze halen hun neus op voor dikke troela’s. Of ze zeggen zoiets totaal overbodigs als ‘Eet dan wat minder hé’.

En ook een hekel aan vrouwen die zeggen ‘Trek het je niet aan’ maar zelf wél superslank zijn en er geen idéé van hebben hoe het voelt als er zo’n denkbeeldig hardnekkig vastberaden ventje elke dag klaar staat met z’n pomp om wat gas bij te geven en er nog een pondje bij te doen, zodat je elke ochtend bij het opstaan voelt hoe je wéér wat strakker in je vel en je kleren zit.

Deze mannelijke en vrouwelijke sujets : vriendelijk verzoek even uit mijn buurt te blijven.

(Hèhè dat moest er effe uit.)

U had het al begrepen : mijn vrouwelijke trots komt zwaar onder druk.

 

Het wordt weer even teveel voor Corneel.

HELP!

 

04:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kanker, bijwerkingen chemotherapie |  Facebook |

01-09-06

Flashback (31-08-06)

Ik kan niet slapen.

De herinneringen aan de week van de diagnose spoken door mijn hoofd.

Het was de laatste week van april. Het lijkt een eeuwigheid geleden… Sommige gebeurtenissen zijn compleet gewist, andere zitten glashelder in mijn hoofd, allicht voor de rest van mijn leven.

Hoe ik die blauwe maandagavond thuiskwam van ’t werk na een rotdag. Hoe ik, met mijn jas nog aan en de deur nog in mijn hand, telefoon kreeg van de gynecoloog, alsof hij het moment had uitgekozen om mij voor die dag de genadeslag te geven. Hoe hij het gesprek begon met de woorden : ‘Dit soort telefoontjes vind ik nog altijd de allermoeilijkste om te doen’.

Tja, toen wist ik het al.

Hoe ik die week al meteen mocht beginnen wennen aan frequent ziekenhuisbezoek als ‘patient’. De gynecoloog die nog sprak van 50% kans op kwaadaardig, maar zijn blik en houding die me iets heel anders vertelden : dat het kanker was maar dat hij me dat niet zou vertellen vooraleer het bevestigd was door de biopsie, en dat hij me aan het voorbereiden was.

Hoe ik die week met weinig succes mijn aandacht op het werk probeerde te houden, en me eigenlijk al voorbereidde op een lange afwezigheid.

De biopsie… Hoe de radiologe tijdens de echografie van mijn rechterborst minutenlang gespannen naar haar schermpje zat te turen, steeds naar diezelfde twee plaatsen, met haar hand voor haar mond. Hoe daarna de subtiele wijzigingen in haar gedrag naar mij toe mij niet ontgingen. Hoe luid haar stilte was. Hoe ze rond mijn vraag ‘Zeg mij aub wat u ziet’ fietste met de mededeling dat er toch wat verdachte weefselactiviteit te zien was maar dat we de uitslag van de biopsie moesten afwachten. Hoe opnieuw het veranderde timbre en tempo van haar stem, en het feit dat ze mijn blik ontweek mij meer vertelden. Hoe mij dat enerzijds gek maakte van onzekerheid en ik haar anderzijds dankbaar was dat ze me nog even respijt gaf met een dag extra om te wennen aan het idee.

 

En dan D-day. Die vrijdagavond om 16u30 mocht ik bellen voor het finale verdict : de uitslag van de biopsie. Geen misschiens of eventuelen meer, maar harde feiten. Ik had afgesproken bij mijn zus te gaan bellen, want de kinderen zouden net thuis zijn van school.

Hoe ik veel te vroeg vertrok met de wagen, en dan ergens in de velden geparkeerd heb om mijn ‘laatste minuten in onwetendheid en onschuld’ te slijten met het uitzicht op een eindeloos mooi landschap. Hoe ik daar schijnbaar een eeuwigheid voor me uit heb zitten turen, terwijl duizend-en-één gedachten door mijn hoofd flitsten. Gedachten die voortdurend verstoord werden door het welles-nietes spel : ’t zal wel niks zijn - jawel ik heb prijs - ach welnee - verdomme ik heb kanker – nééééééé zotteke waarom zou je - en wat als het nu toch ja is? Hoe tergend langzaam de minuten wegtikten. Hoe alles gebeurde als in een film, compleet onwerkelijk. Hoe ik me zelfs nog zorgen maakte over hoe ik straks aan iedereen zou moeten vertellen dat al die paniek om niets was…

16u20 : twee glazen wijn op een maag, leger dan leeg, om me moed in te drinken.

16u30 : hét telefoontje. Doorgeschakeld worden. Geen antwoord. Terug moeten bellen. Mijn hart dat als een wilde in mijn keel klopte. En toen er dan eindelijk verbinding was : een kort en zakelijk gesprek waarin snel het hoge woord viel : ’t is kwaadaardig.

 

Point of no return.

02:04 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borstkanker, biopsie, mri |  Facebook |