05-09-06

Zeur-tijd, deel 3 : krak! (03-09-06)

Ik heb een behoorlijke krak gekregen. Om een reden die allicht voor velen onnozel zal lijken, maar voor mij allerminst.

Een borst kwijt? Ach wat... Kale kop? No problem. Om de haverklap mottig en ziek zijn, pijn hebben en alles wat er nog meer bij hoort? Erg vervelend, maar nog leefbaar.

Maar mijn grootste angst, na doodgaan, is en was : veel verdikken.

Dat kon toch geen probleem zijn, wie verdikt er nu van chemo? Zijn kankerpatienten niet van die uitgemergelde mensjes die moeite moeten doen om nog wat vlees om het been te houden? Wat hàd je gedacht : alsof ik nog geen miserie genoeg heb die ik al maanden met de moed der wanhoop en tot hiertoe met behoorlijk succes probeer te trotseren : ik heb weer prijs. Ik ben sinds kort oncontroleerbaar aan ’t opblazen.

Meent u hier nu enig zelfmedelijden te ontwaren? Wel, ik haat het te moeten toegeven, maar u hebt het helemaal bij het rechte eind. Ik maak mij hier vreselijk ongelukkig over. Niét over de verloren borst, niét over de kale knikker en al de rest, maar wèl HIER over.

 

Ik blijk inderdaad één van de weinige ‘gelukkigen’ te zijn die verdikt van de chemo. En hoe. Vandaag ter gelegenheid van de 5e chemo op de weegschaal gemoeten, zoals altijd, want zo bepalen ze de dosis van je chemo. Op drie weken tijd ben ik zomaar eventjes 4 kilo (vier!) bijgekomen. Dat is méér dan 1 kilo per week en 6 kilo in totaal sinds ’t begin van de chemo twee maanden geleden… en de laatste weken gaat het dus beangstigend snel. Dat is nu al zowat 10% van mijn gewicht erbij, en ’t is nog niet gedaan. Met deze nieuwe sneltreinvaart kan je mij binnen 6 weken, als de chemo achter de rug is en hopelijk uit mijn lijf, ROLLEN. Het frustrerende is dat ik er op dit moment bitter weinig kan aan doen. Zelfs al eet ik een week nauwelijks iets, mijn buik blijft gewoon verder opblazen, elke dag een beetje meer. Zo frustrerend… Het lijkt wel een soort zwangerschap, maar de gewichtstoename gaat nog sneller, er is geen enkele reden om er ook vrolijk over te zijn en er gaat straks niets uit me floepen waardoor het gewicht even snel terug weg is.

 

Ik weet wel, het heeft vooral te maken met de cortisone, die de stofwisseling vertraagt, vocht doet ophopen, een zogenaamd ‘vollemaansgezicht’ en vetophoping rond de buik veroorzaakt, en ook met de taxotere, die eveneens vocht doet ophouden, en alle andere vuiligheid die mijn lichaam de laatste maanden te slikken heeft gekregen. En men zegt mij dat het straks, weliswaar ‘niet zonder moeite’ maar toch, ‘normaal gezien’ zal weggaan. Ik moet geduld hebben. Maar ondertussen zit ik er toch maar mee, en moet ik toezien hoe ik langzaam maar zeker olifantenallures krijg en ik me alsmaar meer gevangen voel in een lichaam dat ik steeds minder herken als het mijne. Dat van die ‘niet zonder moeite’ mag geen probleem zijn, maar die ‘normaal gezien’ baart me ernstig zorgen. Ik hoop heel erg dat ik me vergis, maar ik vrees dat die ‘normaal gezien’ wel eens flink verstoord zou kunnen worden door de toekomstige hormoontherapie, die ook al niet veel goeds voorspelt op dat vlak. Evenmin als het feit dat ik in menopauze zal gebracht worden, en wat dat met de vrouwelijke vormen doet, dat weten we allemaal. Ik ben hier ABSOLUUT NIET klaar voor. Ik ben pas 43 verdomme! Give me a break!

 

Het frustreert me mateloos machteloos te moeten toezien wat er gebeurt met dat lichaam dat ik tot voor kort graag zag, en waarvoor ik nu meer en meer spiegels begin te mijden als de pest. Het kost me teveel energie het elke dag opnieuw te proberen relativeren, wat trouwens steeds slechter lukt.

En, u bent alvast gewaarschuwd, ik heb nu een geweldige hekel aan mannen die dit lezen en het belachelijk vinden dat vrouwen zich hier kunnen over opwinden maar ze vallen wel zelf bijna allemaal op fijne popjes en ze halen hun neus op voor dikke troela’s. Of ze zeggen zoiets totaal overbodigs als ‘Eet dan wat minder hé’.

En ook een hekel aan vrouwen die zeggen ‘Trek het je niet aan’ maar zelf wél superslank zijn en er geen idéé van hebben hoe het voelt als er zo’n denkbeeldig hardnekkig vastberaden ventje elke dag klaar staat met z’n pomp om wat gas bij te geven en er nog een pondje bij te doen, zodat je elke ochtend bij het opstaan voelt hoe je wéér wat strakker in je vel en je kleren zit.

Deze mannelijke en vrouwelijke sujets : vriendelijk verzoek even uit mijn buurt te blijven.

(Hèhè dat moest er effe uit.)

U had het al begrepen : mijn vrouwelijke trots komt zwaar onder druk.

 

Het wordt weer even teveel voor Corneel.

HELP!

 

04:20 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kanker, bijwerkingen chemotherapie |  Facebook |

Commentaren

Pff Vreselijk is dat hé en alweer heel herkenbaar want ook ik ben één van die bijkomers. Door al die pillen, medicijnen en chemo's van de voorbije jaren ben ik 16 kg bijgekomen en terwijl de spiegel vroeger mijn vriend was omdat ik een slanke den was, is die ondertussen mijn vijand geworden.

Ik heb de pech dat de kilo's niet meer weggaan want door de Herceptine (waarin heel veel eiwitten zitten) lukt dat niet. De kale kop en de borst vond ik ook veel minder erg dan dat vreemde lichaam dat niet meer het mijne leek.

"Men" zegt dan dat het maar bijzaak is, maar dat is het inderdaad helemaal niet. Ik hoop dat het je lukt om de kilo's eraf te krijgen, en aangezien jij zo'n sportief type bent zal dat wel lukken. Sterkte!

Gepost door: Elly | 05-09-06

Hey, CC, lukt het een beetje vandaag? Hopelijk wordt alles terug wat beter na je laatste chemo. Wanneer heb je die trouwens??

Gepost door: Lucretia | 06-09-06

=^..^= LOOOOOOOOOL.. sorry dat ik lach maar je hebt dat zoooo sappig verteld hé...
Ik leef echter met je mee, zoveel kwam ik niet bij maar toch.... ik voel mij ook ronduit "dik" nu.... ik hoop dat ik binnenkort weer wat aan sport kan doen maar ach..... ik geloof er niet erg in... ben nog vééééél te vermoeid dor de bestralingen.....
Ik kan in bijna niets meer qua kledij.... een regelrechte ramp, noem ik dat

Gepost door: Talleke | 06-09-06

Er was eens heel lang geleden... Deze vakantie heb ik een vernuftig boek over sprookjes en mythen zitten lezen. Een hoofdstuk ervan ging over 'L'épouse hideuse', de weerzinwekkende echtgenote. In vele sprookjes van over heel de wereld tref je dit motief aan. De held van 't verhaal moet, omwille van een of andere belofte, trouwen met een afzichtelijk lelijke echtgenote: een smerige heks die stinkt naar rotte vis en draculatanden heeft en zo. Omdat de held van het sprookje een echte sprookjesheld is, houdt hij zijn belofte. En dan blijkt dat hij getrouwd is met een of andere wondermooie toverprinses of Godin. Hetzelfde thema vind je -met omgekeerde rollen- in de prinses en de lelijke kikker die mits een kusje in een knappe prins verandert.

De ware kunst voor sprookjeshelden is om door de uiterlijkheden te kijken en de ware innerlijke schoonheid te ontdekken. Een mens is geen lichaam. Een mens heeft een lichaam. Voor vrouwen is dat moeilijker dan voor mannen. ( Mannen hebben andere gebreken; je hoeft me niet te overtuigen van de superioriteit van de vrouw.)

Weet je, uiterlijke schoonheid is eigenlijk een nadeel. Het leidt de aandacht af van de essentie. Toen ik mijn auto kocht heb ik toch wel over heel andere criteria nagedacht: hoeveel zitplaatsen, hoeveel kofferruimte, kan ik zitplaatsen vlot ombouwen tot kofferruimte, hoeveel verstookt hij, wat kost hij. Een mooie auto, ik zou er geen geld aan willen geven. En aan een mooie vrouw evenmin. Ik vermoed dat je BMI -zelfs als er nog een heleboel bij komt- nog altijd lager ligt dan die van mijn vrouw. En ik vind haar mooi!

Als knappe vrouw weet je nooit: wat ziet een man in mij? Een knap lichaam? Hoe zal hij reageren als ik oud en lelijk word? Eigenlijk zijn knappe vrouwen beklagenswaardige wezens. Hoe knapper een vrouw, hoe meer ze zich aan haar schoonheid gaat hechten, hoe meer zorgen de onvermijdelijke veroudering haar moet baren.

Tijdelijk verdikken geeft je een -weinig benijdenswaardige kans- om te zien hoe je omgeving erop reageert. In nood kent men zijn vrienden. Maar je vrees is of het wel zo tijdelijk is. Ik weet het, ik ben weer aan 't zeveren - maar wat zou jij schrijven in mijn geval? Ik ben al blij dat ik uit je buurt ben; je staat weer op scherp. Misschien is dit wel beter: aangezien je niet meer in je kleren past heb je een goede reden om heel veel nieuwe kleren te kopen - hele kleerkasten vol. Telkens als je een kilo bij komt : een nieuwe outfit.

Of je moet maar veel sprookjesboeken lezen, tot je erin gelooft. (Net als ik.) En dan komt er een knappe prins op een wit paard en die geeft je een kusje. Echtig-en-t-echtig.

Gepost door: Herman | 06-09-06

hey, gewoon om je een hart onder de riem te steken; groetjes van een blond-genoot en ex-borstkankergenoot, ja, zo eentje die ook niet graag meer in de spiegel kijkt, maar intussen langzaam leert inzien dat er ergere dingen zijn dan een afneembare borst. Ik kan ze namelijk ook nog op mijn voorhoofd plakken, als ik wil. Dan voel ik me pas "anders"!
Voor intussen heeeeeeeel veel sterkte!

Groetjes van beesken

Gepost door: beesken | 06-09-06

Hoi kanker krijgen is heel erg, maar dat dik worden, dat je dat ook erg vind kan ik ook in komen. Ben erg slank en als ik kanker zou krijgen
zou ik dat heel erg vinden en er nog bij dik worden nog erger vinden. Hoop echt voor je dat na het stop zetten van de behandelingen alles achter de rug is en je je tof figuurtje terug krijgt...sterkt, liefs viv

Gepost door: viv | 07-09-06

:-) Goeieavond CC, 'k kom je nog even een hart onder de riem steken.
Hopelijk lukt het terug een beetje; je zou van minder een dip krijgen... knuf van een lotgenootje

Gepost door: Lucretia | 07-09-06

lotgenote hallo, wanneer ik de reacties hier bekijk dan besef ik pas dat wij met veel lotgenoten zijn. Het is goed dat we elkaar een hart onder de riem steken. En wat dat dik worden betreft.... ik heb het drie jaar geleden ook ervaren. Ondertussen weeg ik vier kilo minder. Dat is misschien niet spectaculair maar ik voel mij wel fit. En dat wil toch ook al iets zeggen hé als je nagaat hoe ziek men van chemo kan zijn. Verder wens ik je nog veel sterkte toe en steeds proberen om positief te blijven. Ik ben er van overtuigd dat dat helpt.

Gepost door: purpledancer | 07-09-06

De commentaren zijn gesloten.