01-09-06

Flashback (31-08-06)

Ik kan niet slapen.

De herinneringen aan de week van de diagnose spoken door mijn hoofd.

Het was de laatste week van april. Het lijkt een eeuwigheid geleden… Sommige gebeurtenissen zijn compleet gewist, andere zitten glashelder in mijn hoofd, allicht voor de rest van mijn leven.

Hoe ik die blauwe maandagavond thuiskwam van ’t werk na een rotdag. Hoe ik, met mijn jas nog aan en de deur nog in mijn hand, telefoon kreeg van de gynecoloog, alsof hij het moment had uitgekozen om mij voor die dag de genadeslag te geven. Hoe hij het gesprek begon met de woorden : ‘Dit soort telefoontjes vind ik nog altijd de allermoeilijkste om te doen’.

Tja, toen wist ik het al.

Hoe ik die week al meteen mocht beginnen wennen aan frequent ziekenhuisbezoek als ‘patient’. De gynecoloog die nog sprak van 50% kans op kwaadaardig, maar zijn blik en houding die me iets heel anders vertelden : dat het kanker was maar dat hij me dat niet zou vertellen vooraleer het bevestigd was door de biopsie, en dat hij me aan het voorbereiden was.

Hoe ik die week met weinig succes mijn aandacht op het werk probeerde te houden, en me eigenlijk al voorbereidde op een lange afwezigheid.

De biopsie… Hoe de radiologe tijdens de echografie van mijn rechterborst minutenlang gespannen naar haar schermpje zat te turen, steeds naar diezelfde twee plaatsen, met haar hand voor haar mond. Hoe daarna de subtiele wijzigingen in haar gedrag naar mij toe mij niet ontgingen. Hoe luid haar stilte was. Hoe ze rond mijn vraag ‘Zeg mij aub wat u ziet’ fietste met de mededeling dat er toch wat verdachte weefselactiviteit te zien was maar dat we de uitslag van de biopsie moesten afwachten. Hoe opnieuw het veranderde timbre en tempo van haar stem, en het feit dat ze mijn blik ontweek mij meer vertelden. Hoe mij dat enerzijds gek maakte van onzekerheid en ik haar anderzijds dankbaar was dat ze me nog even respijt gaf met een dag extra om te wennen aan het idee.

 

En dan D-day. Die vrijdagavond om 16u30 mocht ik bellen voor het finale verdict : de uitslag van de biopsie. Geen misschiens of eventuelen meer, maar harde feiten. Ik had afgesproken bij mijn zus te gaan bellen, want de kinderen zouden net thuis zijn van school.

Hoe ik veel te vroeg vertrok met de wagen, en dan ergens in de velden geparkeerd heb om mijn ‘laatste minuten in onwetendheid en onschuld’ te slijten met het uitzicht op een eindeloos mooi landschap. Hoe ik daar schijnbaar een eeuwigheid voor me uit heb zitten turen, terwijl duizend-en-één gedachten door mijn hoofd flitsten. Gedachten die voortdurend verstoord werden door het welles-nietes spel : ’t zal wel niks zijn - jawel ik heb prijs - ach welnee - verdomme ik heb kanker – nééééééé zotteke waarom zou je - en wat als het nu toch ja is? Hoe tergend langzaam de minuten wegtikten. Hoe alles gebeurde als in een film, compleet onwerkelijk. Hoe ik me zelfs nog zorgen maakte over hoe ik straks aan iedereen zou moeten vertellen dat al die paniek om niets was…

16u20 : twee glazen wijn op een maag, leger dan leeg, om me moed in te drinken.

16u30 : hét telefoontje. Doorgeschakeld worden. Geen antwoord. Terug moeten bellen. Mijn hart dat als een wilde in mijn keel klopte. En toen er dan eindelijk verbinding was : een kort en zakelijk gesprek waarin snel het hoge woord viel : ’t is kwaadaardig.

 

Point of no return.

02:04 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (4) | Tags: borstkanker, biopsie, mri |  Facebook |

Commentaren

Gewogen en zeker niet te licht bevonden Point of no return. 't Is nie meer wat gewest is en 't zal nooit nimmer weurre wat dat 't was.

Heb je ooit de film 'Out of Africa' gezien? Op een bepaald ogenblik in de film komt de Indische bediende Karen Blixen wekken midden in de nacht met de woorden: 'God is comming'.
Wat was er aan de hand? De plantage stond in brand; al haar bezit; alles waar ze voor gewerkt had jarenlang ging in één nacht in de vlammen op.
Toch zei die Indier 'God is comming'. Hij zij niet 'The devil is arrived' of zoiets.
Nee, de Indiër besefte dat nu hét ogenblik van haar leven aangebroken was; het ogenblik dat ze gewogen zou worden; het ogenblik waarop zou blijken wat ze waard was.

Hoe zou ik nu over je denken als je géén kanker zou gehad hebben? Een aardige collega; ze heeft me een Duvel betaald; hoe heette ze nu ook weer?

Hindoes geloven dat Goden af en toe als mensen geboren worden. Ze halen dan in hun menselijke gedaante een heleboel straffe toeren uit om daarna terug te keren naar de hemel. Ik denk dat jij veel mensen tot het Hindoeisme aan het bekeren bent.

Slaap zacht!

Gepost door: Herman | 01-09-06

:=) 'k weet verdomd goed hoe het aanvoelt... ik denk aan je.
Groetjes,

Gepost door: Lucrèce | 02-09-06

:) Hoi CC, hoe voel je je nou? Al terug een beetje beter? Kop op hé meisje nog even doorbijten... Groetjes,

Gepost door: Lucrèce | 04-09-06

:=) Olà CC,
kom je een goede avond wensen. 'k Hoop dat je een beetje uit je dipje geraakt...
knuffel

Gepost door: Lucretia | 06-09-06

De commentaren zijn gesloten.