24-08-06

Back to normal (24-08-06)

Oef... 't ergste is voorbij, we zijn terug in het rijk der levenden. Jawadde! Dat was niet van de poes. Sinds gisteren gaat het stukken beter. Een goede parameter is mijn tong : die heeft een week lang als een dikke leren lap (schoenzool?) in mijn mond gehangen, en die is nu terug veel soepeler. Mijn smaakvermogen is nog niet helemaal terug, alles smaakt nog metaalachtig, maar dat gaat ook wel weer over.

 

Het wordt frisser, ik zet nu al eens vaker m'n pruik op, die 'dommeblondjespruik' volgens Lukas. Ze heeft inderdaad een behoorlijk bimbo-gehalte, maar ik vond dat dat wel mocht in deze overigens sombere tijden. Vroeger droeg ik ook heel vaak zwarte kleding, dat heb ik grotendeels afgezworen. Kleur moet er zijn nu. Zwart is dood, kleur is leven. Leve de bimbo.

 

En nu... even genieten van niet meer ziek zijn en terug op krachten komen voor de volgende sessie.

 

Cancer Chick

14:34 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-08-06

Zeur-tijd, deel 2 : toxische taxotere (21-08-06)

Misschien heb ik het allemaal wat onderschat. Teveel gedacht dat Taxotere een fluitje van een cent zou zijn. Dat is dus niet. ’t Is ook vergif, en nog zo geen klein beetje.

De spierpijn van de eerste dagen is wat afgenomen, maar heeft plaats gemaakt voor een ander, moeilijk te omschrijven algemeen onwelgevoel. Het gevoel van griep komt misschien het dichtst in de buurt. De vierde dag kwam er ook zo’n onaangenaam kriebelig gevoel in de spieren bij, een soort onrust. Het was onmogelijk te blijven stilzitten of liggen, ik had de drang voortdurend mijn spieren in beweging te houden. Alleen is dat wat lastig in combinatie met een totaal gebrek aan energie. Ik wist met mezelf geen blijf : moest ik nu zitten, liggen, stappen? Niks voelde goed, ik werd er gek van. Uiteindelijk vond ik het beste compromis in een nogal rare houding : liggend op mijn rug in de zetel met opgetrokken knieën en dan de onderbenen voortdurend laten wapperen. Zo kan je wel een paar uur blijven liggen, maar ook geen hele dag. Karlien vroeg of ik wel zeker was dat ik liever Taxotere had want ‘die Taxotere heeft toch wel een heel vreemd effect op uw gedrag, mama’. Taxotere drives you mad.

Zaterdag ben ik gaan zwemmen, en dat bleek ook één van de weinige dingen die verlichting bracht : ik had helemaal geen pijn in het water en daarna kon ik mijn spieren lange tijd rustig houden. Ik heb me dus voorgenomen bij de volgende sessies elke dag te gaan zwemmen.

 

Gisterenavond kreeg ik op de koop toe rilkoorts : 38°C. Uit voorzorg hebben ze me opgenomen in het ziekenhuis, blijkbaar was er toch één of andere ontsteking in mijn lichaam die ze niet meteen konden lokaliseren, ik heb de nacht dus daar doorgebracht. Vandaag was de koorts alweer gezakt en mocht ik naar huis. ’t Zal dus niet zo erg geweest zijn. Morgen moet ik terug op controle, en de hele week moet ik straffe antibitiotica slikken. Bah… alsof ik me nog niet slecht genoeg voel en mijn darmen nog niet genoeg afzien!

Bovendien heb ik nu al twee dagen na elkaar een pilletje genomen om te kunnen slapen, wat ik anders nooit doe, maar door slapen gaat de tijd tenminste vooruit, en als ik ook dat niet meer kan… Als je moet beginnen pillen te slikken om de nevenverschijnselen tegen te gaan van andere pillen die bedoeld zijn tegen de effecten van nog andere pillen die mij dan zogezegd zouden moeten genezen, is het heel moeilijk te blijven geloven dat je goed bezig bent.

 

Het steekt me behoorlijk tegen dat de chemo inmiddels een week geleden is en dat ik me nog altijd zo miserabel voel : ik kan me met de beste wil van de wereld niks bedenken waar ik zin in zou hebben, ik heb geen zin om thuis te blijven, geen zin om weg te gaan, geen zin om te slapen, geen zin om wakker te zijn, geen zin om te eten, geen zin om niet te eten… ik loop de muren op. Ik voel me alleen maar ellendig. Ik vrees dat ik maar één ding kan doen : hopen dat dit snel voorbijgaat. Mijn voornaamste bezigheid is sinds enige dagen : wachten tot de dag eindelijk om is en hopen dat de volgende beter wordt.

 

I’m tired of being sick and tired!

 

 

Cancer Chick

 

15:54 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-08-06

Vierde chemo - ok (18-08-06)

Maandag heb ik mijn vierde chemo gehad én dus mijn eerste Taxotere. Dat is, al bij al, vrij goed meegevallen, zoals ik al wel gehoord had van lotgenoten. Taxotere is ànders, en je bent er niet zo misselijk van, en dat is al goud waard.

De procedure met Taxotere is ook anders dan bij FEC. Je moet van daags tevoren een stevige lading cortisone nemen als pre-medicatie, dit allicht om de allergische reacties te beperken. Tijdens het binnenlopen van de chemo krijg je van die grappige grote ijshandschoenen aangemeten - ik leek wel een Teletubbie - wat zou helpen tegen het uitvallen van de nagels.

Ik was wel misselijk tijdens de chemo, maar dat heeft niks met de Taxotere an sich te maken, maar alles met de gevreesde ‘associatie’. Hoezeer ik ook probeer hier tegen te vechten, als ik voor chemo naar het ziekenhuis kom word ik al een beetje misselijk zodra ik de deur door ben. Toen de vrouw naast mij opnieuw FEC toegediend kreeg, was het helemaal om zeep :  zodra de verpleegkundige met haar ‘rode zakje’ kwam aanlopen anticipeerde mijn maag volop door luid te protesteren. Heel vreemd is dat toch. Ik blééf maar tegen mezelf zeggen dat het mosterdgas niet voor mij was deze keer en dat het spul dat ik kreeg geen of weinig misselijkheid zou veroorzaken, maar dat hielp gewoon niet. Ik vermoed dat, zodra mijn hersenen het rode zakje zien, ze al het signaal geven aan mijn maag : ’t is weer van datte, begin al maar te rebelleren. En die stomme maag doet dat nog ook, naar mij wil ze niet luisteren. Psychogeen of niet, de misselijkheid is even reëel!

De eerste dag na Taxotere was heel goed, nergens last van. Vanaf de tweede dag begonnen wel de nevenverschijnselen : spierpijn, gewrichtspijn, opgezwollen keel en tong, moeilijk slikken, een algemeen grieperig onwel-gevoel. Op zo’n moment, als je alle spieren in je lijf begint te voelen, besef je pas hoeveel een mens er wel in z’n lijf heeft, tot op de gekste plaatsen toe. Mijn nagelriemen beginnen ook gevoelig te worden nu. Dafalgannekes brengen wat verlichting.

Maar opnieuw : alles is beter dan mottig zijn.

Nog maar twee chemo’s te gaan!!!

 

Cancer Chick

10:05 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-08-06

Foto-modellen gezocht (12-08-06)

Aangezien mijn bloed goed was vrijdag, hebben we onze valiezen gepakt en zijn we met de noorderzon vertrokken, effe weg tussen twee bloednames door.

Het is een cultureel-gastronomische uitstap naar Normandië en Bretagne geworden. In Normandië was het thema de Tweede Wereldoorlog ‘et ses lieux de mémoire’ : La Coupolle (de bunker waar Hitler zijn geheime wapen de V2 stockeerde), Omaha Beach, Sainte Mère Eglise (waar die parachutist nu nog àltijd aan de kerktoren bungelt, ocharme), de kanonnen op het strand van Longues sur Mer, de kerkhoven…

Indrukwekkend, aangrijpend en veel ‘even-slikken’-momenten. ’t Zou verplichte kost moeten zijn voor de schoolgaande jeugd… ‘pour qu’on n’ oublie jamais’!

In Bretagne iets lichtere kost : het verplichte nummertje Mont Saint Michel, Saint Malo, Dinan. Een paar charmante chambre d’hôtes en een kasteeltje met zwembad maakten het geheel af.

 

Fysiek voelde ik me prima en we hebben zelfs veel gestapt, gezwommen en gefietst en dat ging redelijk. Het zero-conditie verhaal zal dus toch alleen gelden voor de periode kort na de chemo. Het is duidelijk dat in de derde week het lichaam echt wel gedeeltelijk recupereert. Gelukkig maar.  

 

Thuisgekomen vond ik een behoorlijk gevulde mailbox, met daarbij één toch wel bizarre en grappige mail. Een oproep van het castingbureau voor modellen.

Voor de beeldvorming : enige tijd geleden heb ik eens een echte fotoshoot laten doen onder het motto ‘je moet alles één keer in je leven geprobeerd hebben’. Een heel leuke ervaring trouwens die elke vrouw wel eens zou moeten meemaken, ’t is ongelooflijk hoe ze in een mum van tijd een vamp maken van een doodgewoon meiske, gewoon met de juiste make-up en wat professionele belichting. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik het toen gedaan heb, ’t zou nu al wat moeilijker worden, nietwaar, god weet hoe ik er straks uitzie als dit allemaal voorbij is…

Sindsdien krijg ik af en toe aanvragen van het castingbureau dat op zoek is naar vrouwen die er ‘gewoon uitzien en vooral niet als een fotomodel’ (ja, wat hàd je gedacht!), want dat is nu de nieuwe hype voor reclamecampagnes, denk maar aan de succesvolle Dove-publiciteit waarvoor heel bewust gewerkt wordt met vrouwen die niet beantwoorden aan het ‘ideaalbeeld’…

Enfin, deze keer zoeken ze niet zomaar modellen. Ze hebben een opdracht aangenomen ten voordele van borstkankerbestrijding voor Pink Ribbon en ze zoeken vrijwilligers om een aantal scènes in beeld te brengen die het publiek door de campagne duidelijk moet maken wat het betekent om borstkanker te hebben.

Nogal euh, ongewone scènes. Hieronder integraal de mail, hij spreekt voor zich :

 

Beste,

 

Borderfield gaat zich trachten in te zetten voor het goede doel... We hebben een opdracht aangenomen ten voordele van de borstkankerbestrijding, voor Pink Ribbon (National Breast Cancer Foundation, http://www.pinkribbon.nbcf.org.au).

 

Het is (uiteraard) een gratis opdracht en we zoeken mensen die hieraan, zonder bezoldiging, willen deelnemen.

 

De volgende 3 situaties zullen gefotografeerd worden voor deze campagne:

 

1. supermarkt. een vrouw pakt uit het bovenste schap de hagelslag. op dat moment is net haar borst eruit gefloept. we zien haar met open mond schrikken en de hageslag doosje nog in de lucht zweven. op de achtergrond
zien we een jonge moeder met kindje (ongeveer 4 jaar) verschrikt omkijken. Shoot op 11 augustus

 

2. tennisbaan. een vrouw strekt zich uit om een lage bal te pakken. de bal zweeft nog in de lucht en haar tiet ook. ze kijkt verschrikt over de bal heen. zo ook de referee en wat spectators en een laag vliegende vogel (indien mogelijk). Shoot op 18 augustus

 

3. twee vriendinnen, joggend in het park met hond. bij 1 schiet haar borst uit haar outfit, de ander kijkt geschrokken, de vrouw zelf heeft het nog niet door en kijkt nog vrolijk in de camera. een man die zijn hond uitlaat kijkt naar de swingende tiet. mischien ook iemand op n fiets die voorbij komt.  Shoot op 18 augustus

 

Het hoofdpersonage (de vrouw met ontblote borst) zullen mensen zijn uit modellenbureaus in Nederland, die moeten dus niet door ons gezocht worden.

 

Wat we dus wel nog zoeken: Een jonge moeder, een man en een kind (rond de 4 jaar).

 

Als je hier wel aan mee wil doen, beantwoord dan zo snel mogelijk deze mail en vertel ons op welke dag je beschikbaar zou zijn.

 

Vriendelijke groeten,

 

David

 

 

Hilarisch, toch? En wat een timing om uitgerekend mij die mail te sturen! Mijn eigen scène in de winkel tijdens de solden zou er niet naast misstaan. Ik vind het in ieder geval geweldig dat het onderwerp met de nodige humor wordt benaderd en niet zwaarmoedig, zoals zo vaak het geval is. Dat kan alleen maar helpen het onderwerp nog bespreekbaarder te maken. Ik heb het al zo vaak gezegd : ik heb liever dat mijn kinderen frisbee spelen met m’n prothese dan dat er krampachtig gezwegen moet worden over alles wat met het grote taboe ‘kanker’ te maken heeft.

 

Ik kijk alvast uit naar het eindresultaat van de pub. En euh, als er iemand zich geroepen voelt voor één van de rollen, laat het me weten, ik wijs de weg!

 

 

Cancer Chick

14:00 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: pink ribbon |  Facebook |

04-08-06

Moe, moeder, moest (04-08-06)

Vandaag bloedcontrole gehad en die was pico-bello : zomaar eventjes 3000 WBC! De Neulasta heeft zijn werk goed gedaan. We zijn nu echt helemaal halfweg onze chemokuur. Ik ben blij dat ik van die FEC af ben (en dus ook van de ijsblokjes!) en volgende keer Taxotere krijg. Ik hoop dat die ‘blijdschap’ er ook nog zal zijn eens ik het goedje toegediend gekregen heb!

 

Los daarvan moet ik toegeven dat ik alsmaar meer moe wordt. De aftakeling is volop aan de gang. De goede dagen worden schaarser, de mindere dagen talrijker. Vandaar allicht dat mijn schrijffrequentie hier ook wat begint te tanen. Ik heb deze week twee dagen bijna uitsluitend in de zetel doorgebracht, dat is nog nooit gebeurd. En nog kon ik ’s nachts slapen. En ’s morgens kan ik er niet goed uit. Zalig bed.

Maar ik klaag niet. Naast de moeheid voel ik me vrij behoorlijk, en vooral : niks moét, dan is dat toch niet zo erg?

Ik begin er ook wat grauwer uit te zien in mijn gezicht. Toen ik het daar laatst met de kinesist over had, vertelde die mij over een dame die tijdens haar chemo alle kleuren van de regenboog kreeg : van groen tot gespikkeld (luipaardmotief). Zou dat bij mij ook zo zijn? Een geel/grijze periode, een groene periode, een blauwe misschien, een paarse zou ook leuk zijn. Picasso-chemo.

 

De solden zijn gelukkig ook voorbij, ’t werd me wat te vermoeiend. Overigens bijzonder therapeutisch, shoppen. Een echte aanrader. Als ik de energie kon opbrengen, voelde ik me het best als ik ging (window)shoppen. Dan vergat ik al de rest. Heerlijk. Het enige vervelende was dat ik in de winkel bij het passen nog vergat dat ik geen haar meer had. Dat gaf wel eens aanleiding tot gênante situaties. Waren alle kleedhokjes bezet, had ik nog steeds de gewoonte om, zoals vroeger, dan maar midden in de winkel iets over mijn hoofd te trekken. Niet slim natuurlijk. Op een bepaald moment stond ik daar midden in een overvolle winkel in vol ornaat met m’n kale kop te blinken… mijn sjaaltje was meegekomen bij het aantrekken van één of andere blouse. Oeps. Overal rond mij blikken die snel afgewend werden. De één slaagde er al beter in dan de ander om te doen alsof haar neus bloedde, alsof ze niks gezien had. Gelukkig was er één bereidwillige dame die me bliksemsnel in haar eigen kleedhokje loodste, alwaar ik mijn tulband opgelaten terug rond mijn hoofd draaide. Ze was wel lief, met haar samenzweerderige knipoog. Veel mensen reageren trouwens lief. Vreemden, bedoel ik dan. Gek hé? Maar wel leuk. Eigenaardig dat je eerst kanker moet hebben vooraleer mensen zo lief worden. Kijk eens aan : nog een voordeel van kanker hebben! Volslagen vreemden laten zich plots van hun beste kant zien.

Om maar een voorbeeld te geven : ook al zo van die vreselijke incidenten gehad met wildvreemden, over de meest banale maar bijzonder ergelijke situaties? Zoals in de supermarkt, aan de kassa, op straat, in de winkel? Zo van die momenten dat er in luttele seconden de meest afschuwelijke en vooral totaal misplaatste verwensingen naar je hoofd worden geslingerd, waar je dan nog een hele tijd daarna door geschokt bent? Dat je je afvraagt : wat beziélt iemand om zo te reageren? Ken je ‘t? Ik alleszins wel. Ik heb al te vaak mijn humeur laten verpesten door dat soort ‘close encounters of the third kind’.

Wel, ik maak het niet meer mee. Dat is voltooid verleden tijd. Mensen zijn gewoon ontzettend lief geworden, je kan het niet geloven, maar het is zalig. ‘k Heb het al eens getest - uiteraard alleen kwestie van zeker te zijn dat ik het me niet inbeelde - en de situatie wat uitgedaagd. Al mijn moed bijeengeschraapt en een vervaarlijk uitziend vrouwmens een heel klein beetje voorgestoken in de rij aan de kassa. En ja hoor : ze bleef lief! Ongelooflijk. ’t Zal waarschijnlijk maar zolang duren als ik uiterlijke tekenen van kanker vertoon… Jammer, want het is ook bijzonder heilzaam : ik word er zelf ook rustiger van, en blijer. De omgekeerde vicieuse cirkel. 't Stemt tot nadenken in deze tijd van toenemende onverdraagzaamheid (klonk het plots plechtig, beuh).

Ik geniet er in ieder geval van zolang het duurt.

Straks ga ik mijn kale kop nog missen, stel je voor.

 

 

Cancer Chick

20:45 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |