12-08-06

Foto-modellen gezocht (12-08-06)

Aangezien mijn bloed goed was vrijdag, hebben we onze valiezen gepakt en zijn we met de noorderzon vertrokken, effe weg tussen twee bloednames door.

Het is een cultureel-gastronomische uitstap naar Normandië en Bretagne geworden. In Normandië was het thema de Tweede Wereldoorlog ‘et ses lieux de mémoire’ : La Coupolle (de bunker waar Hitler zijn geheime wapen de V2 stockeerde), Omaha Beach, Sainte Mère Eglise (waar die parachutist nu nog àltijd aan de kerktoren bungelt, ocharme), de kanonnen op het strand van Longues sur Mer, de kerkhoven…

Indrukwekkend, aangrijpend en veel ‘even-slikken’-momenten. ’t Zou verplichte kost moeten zijn voor de schoolgaande jeugd… ‘pour qu’on n’ oublie jamais’!

In Bretagne iets lichtere kost : het verplichte nummertje Mont Saint Michel, Saint Malo, Dinan. Een paar charmante chambre d’hôtes en een kasteeltje met zwembad maakten het geheel af.

 

Fysiek voelde ik me prima en we hebben zelfs veel gestapt, gezwommen en gefietst en dat ging redelijk. Het zero-conditie verhaal zal dus toch alleen gelden voor de periode kort na de chemo. Het is duidelijk dat in de derde week het lichaam echt wel gedeeltelijk recupereert. Gelukkig maar.  

 

Thuisgekomen vond ik een behoorlijk gevulde mailbox, met daarbij één toch wel bizarre en grappige mail. Een oproep van het castingbureau voor modellen.

Voor de beeldvorming : enige tijd geleden heb ik eens een echte fotoshoot laten doen onder het motto ‘je moet alles één keer in je leven geprobeerd hebben’. Een heel leuke ervaring trouwens die elke vrouw wel eens zou moeten meemaken, ’t is ongelooflijk hoe ze in een mum van tijd een vamp maken van een doodgewoon meiske, gewoon met de juiste make-up en wat professionele belichting. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik het toen gedaan heb, ’t zou nu al wat moeilijker worden, nietwaar, god weet hoe ik er straks uitzie als dit allemaal voorbij is…

Sindsdien krijg ik af en toe aanvragen van het castingbureau dat op zoek is naar vrouwen die er ‘gewoon uitzien en vooral niet als een fotomodel’ (ja, wat hàd je gedacht!), want dat is nu de nieuwe hype voor reclamecampagnes, denk maar aan de succesvolle Dove-publiciteit waarvoor heel bewust gewerkt wordt met vrouwen die niet beantwoorden aan het ‘ideaalbeeld’…

Enfin, deze keer zoeken ze niet zomaar modellen. Ze hebben een opdracht aangenomen ten voordele van borstkankerbestrijding voor Pink Ribbon en ze zoeken vrijwilligers om een aantal scènes in beeld te brengen die het publiek door de campagne duidelijk moet maken wat het betekent om borstkanker te hebben.

Nogal euh, ongewone scènes. Hieronder integraal de mail, hij spreekt voor zich :

 

Beste,

 

Borderfield gaat zich trachten in te zetten voor het goede doel... We hebben een opdracht aangenomen ten voordele van de borstkankerbestrijding, voor Pink Ribbon (National Breast Cancer Foundation, http://www.pinkribbon.nbcf.org.au).

 

Het is (uiteraard) een gratis opdracht en we zoeken mensen die hieraan, zonder bezoldiging, willen deelnemen.

 

De volgende 3 situaties zullen gefotografeerd worden voor deze campagne:

 

1. supermarkt. een vrouw pakt uit het bovenste schap de hagelslag. op dat moment is net haar borst eruit gefloept. we zien haar met open mond schrikken en de hageslag doosje nog in de lucht zweven. op de achtergrond
zien we een jonge moeder met kindje (ongeveer 4 jaar) verschrikt omkijken. Shoot op 11 augustus

 

2. tennisbaan. een vrouw strekt zich uit om een lage bal te pakken. de bal zweeft nog in de lucht en haar tiet ook. ze kijkt verschrikt over de bal heen. zo ook de referee en wat spectators en een laag vliegende vogel (indien mogelijk). Shoot op 18 augustus

 

3. twee vriendinnen, joggend in het park met hond. bij 1 schiet haar borst uit haar outfit, de ander kijkt geschrokken, de vrouw zelf heeft het nog niet door en kijkt nog vrolijk in de camera. een man die zijn hond uitlaat kijkt naar de swingende tiet. mischien ook iemand op n fiets die voorbij komt.  Shoot op 18 augustus

 

Het hoofdpersonage (de vrouw met ontblote borst) zullen mensen zijn uit modellenbureaus in Nederland, die moeten dus niet door ons gezocht worden.

 

Wat we dus wel nog zoeken: Een jonge moeder, een man en een kind (rond de 4 jaar).

 

Als je hier wel aan mee wil doen, beantwoord dan zo snel mogelijk deze mail en vertel ons op welke dag je beschikbaar zou zijn.

 

Vriendelijke groeten,

 

David

 

 

Hilarisch, toch? En wat een timing om uitgerekend mij die mail te sturen! Mijn eigen scène in de winkel tijdens de solden zou er niet naast misstaan. Ik vind het in ieder geval geweldig dat het onderwerp met de nodige humor wordt benaderd en niet zwaarmoedig, zoals zo vaak het geval is. Dat kan alleen maar helpen het onderwerp nog bespreekbaarder te maken. Ik heb het al zo vaak gezegd : ik heb liever dat mijn kinderen frisbee spelen met m’n prothese dan dat er krampachtig gezwegen moet worden over alles wat met het grote taboe ‘kanker’ te maken heeft.

 

Ik kijk alvast uit naar het eindresultaat van de pub. En euh, als er iemand zich geroepen voelt voor één van de rollen, laat het me weten, ik wijs de weg!

 

 

Cancer Chick

14:00 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: pink ribbon |  Facebook |

Commentaren

Ja ... van timing gesproken ! En inderdaad daar zeg je iets: ' dat je liever hebt dat je kinderen met jouw prothese frisbie spelen dan dat er krampachtig gezwegen moet worden...' Volkomen gelijk heb je. Het ''zwijgen'' voelt veel erger aan dan dat er open over gepraat kan worden. Zie maar eens op m'n blogje - titel: 'zwijgen en eten' - de mensen die me bezochten zijn nogthans zeer open over alle wereldse zaken maar als het over 'kanker' gaat ...
Groetjes en ik ben blij dat je een leuke tijd had in Normandië en Bretagne. 'k Heb precies hetzelfde gedaan eind juni-begin juli. Doet deugd hé er even tussenuit!
Lucrèce

Gepost door: Lucrèce | 13-08-06

Chemokuur - schoonheidskuur De stranden van Normandië; ik was er twee jaar geleden voor het eerst. Bij laag tij zijn ze geland. En dan die hele afstand tot de Duitse verdedigingslinie onder vijandelijk vuur. Ik had dat gelezen. Maar als je dan zelf op dat strand staat en die afstand eens wandelt op een zonnige zomerdag. Dat is toch nog een heel andere ervaring.

’t Is ongelooflijk hoe vrouwen zichzelf altijd maar een doodgewoon meiske vinden. Nee, zo'n fotograaf toont toch maar gewoon wat er is; hij opent de ogen. Daarom fotografeer ik zelf ook graag. Het helpt me om de mooie dingen te leren zien. De wereld is voor mij bevolkt met fotomodellen. Ik zou van alle vrouwen met plezier een fotoreportage willen schieten. Maar om de goede vrede thuis bewing ik mijn lusten en richt ik mij maar vooral op mooie bomen, gebouwen, kinderen, en ja af en toe loopt er ook een mooie vrouw voor de lens.

God weet hoe je er straks uitziet als dit allemaal voorbij is… Uiteraard weet God dat, God weet alles staat in mijne catechismus. Ik weet het ook. De ware schoonheid zit van binnen. Aangezien je door 'dit allemaal' groeit in wijsheid; wordt je ook altijd maar knapper. Eigenlijk is heel die chemo een soort doorgedreven schoonheidskuur.

Die fotoscenes; ik zie ze zo voor me; met jou in de hoofdrol.

Ik vind het in ieder geval geweldig dat jij 'kanker' met de nodige humor benadert. Een prothese zou zoiets moeten zijn als een vals gebit. Nuttig en nodig. Maar toch iets om grapjes over te maken, want het is niet zoals we het zouden willen.

Ik kijk alvast uit naar het eindresultaat van je schoonheidskuur.

Gepost door: Herman | 13-08-06

=^..^= hummmm, ik zie mij ook nog niet zo gauw fungeren als model..... hou ons op de hoogte hé ;-)))

Gepost door: Talleke | 13-08-06

De commentaren zijn gesloten.