04-08-06

Moe, moeder, moest (04-08-06)

Vandaag bloedcontrole gehad en die was pico-bello : zomaar eventjes 3000 WBC! De Neulasta heeft zijn werk goed gedaan. We zijn nu echt helemaal halfweg onze chemokuur. Ik ben blij dat ik van die FEC af ben (en dus ook van de ijsblokjes!) en volgende keer Taxotere krijg. Ik hoop dat die ‘blijdschap’ er ook nog zal zijn eens ik het goedje toegediend gekregen heb!

 

Los daarvan moet ik toegeven dat ik alsmaar meer moe wordt. De aftakeling is volop aan de gang. De goede dagen worden schaarser, de mindere dagen talrijker. Vandaar allicht dat mijn schrijffrequentie hier ook wat begint te tanen. Ik heb deze week twee dagen bijna uitsluitend in de zetel doorgebracht, dat is nog nooit gebeurd. En nog kon ik ’s nachts slapen. En ’s morgens kan ik er niet goed uit. Zalig bed.

Maar ik klaag niet. Naast de moeheid voel ik me vrij behoorlijk, en vooral : niks moét, dan is dat toch niet zo erg?

Ik begin er ook wat grauwer uit te zien in mijn gezicht. Toen ik het daar laatst met de kinesist over had, vertelde die mij over een dame die tijdens haar chemo alle kleuren van de regenboog kreeg : van groen tot gespikkeld (luipaardmotief). Zou dat bij mij ook zo zijn? Een geel/grijze periode, een groene periode, een blauwe misschien, een paarse zou ook leuk zijn. Picasso-chemo.

 

De solden zijn gelukkig ook voorbij, ’t werd me wat te vermoeiend. Overigens bijzonder therapeutisch, shoppen. Een echte aanrader. Als ik de energie kon opbrengen, voelde ik me het best als ik ging (window)shoppen. Dan vergat ik al de rest. Heerlijk. Het enige vervelende was dat ik in de winkel bij het passen nog vergat dat ik geen haar meer had. Dat gaf wel eens aanleiding tot gênante situaties. Waren alle kleedhokjes bezet, had ik nog steeds de gewoonte om, zoals vroeger, dan maar midden in de winkel iets over mijn hoofd te trekken. Niet slim natuurlijk. Op een bepaald moment stond ik daar midden in een overvolle winkel in vol ornaat met m’n kale kop te blinken… mijn sjaaltje was meegekomen bij het aantrekken van één of andere blouse. Oeps. Overal rond mij blikken die snel afgewend werden. De één slaagde er al beter in dan de ander om te doen alsof haar neus bloedde, alsof ze niks gezien had. Gelukkig was er één bereidwillige dame die me bliksemsnel in haar eigen kleedhokje loodste, alwaar ik mijn tulband opgelaten terug rond mijn hoofd draaide. Ze was wel lief, met haar samenzweerderige knipoog. Veel mensen reageren trouwens lief. Vreemden, bedoel ik dan. Gek hé? Maar wel leuk. Eigenaardig dat je eerst kanker moet hebben vooraleer mensen zo lief worden. Kijk eens aan : nog een voordeel van kanker hebben! Volslagen vreemden laten zich plots van hun beste kant zien.

Om maar een voorbeeld te geven : ook al zo van die vreselijke incidenten gehad met wildvreemden, over de meest banale maar bijzonder ergelijke situaties? Zoals in de supermarkt, aan de kassa, op straat, in de winkel? Zo van die momenten dat er in luttele seconden de meest afschuwelijke en vooral totaal misplaatste verwensingen naar je hoofd worden geslingerd, waar je dan nog een hele tijd daarna door geschokt bent? Dat je je afvraagt : wat beziélt iemand om zo te reageren? Ken je ‘t? Ik alleszins wel. Ik heb al te vaak mijn humeur laten verpesten door dat soort ‘close encounters of the third kind’.

Wel, ik maak het niet meer mee. Dat is voltooid verleden tijd. Mensen zijn gewoon ontzettend lief geworden, je kan het niet geloven, maar het is zalig. ‘k Heb het al eens getest - uiteraard alleen kwestie van zeker te zijn dat ik het me niet inbeelde - en de situatie wat uitgedaagd. Al mijn moed bijeengeschraapt en een vervaarlijk uitziend vrouwmens een heel klein beetje voorgestoken in de rij aan de kassa. En ja hoor : ze bleef lief! Ongelooflijk. ’t Zal waarschijnlijk maar zolang duren als ik uiterlijke tekenen van kanker vertoon… Jammer, want het is ook bijzonder heilzaam : ik word er zelf ook rustiger van, en blijer. De omgekeerde vicieuse cirkel. 't Stemt tot nadenken in deze tijd van toenemende onverdraagzaamheid (klonk het plots plechtig, beuh).

Ik geniet er in ieder geval van zolang het duurt.

Straks ga ik mijn kale kop nog missen, stel je voor.

 

 

Cancer Chick

20:45 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Hey, daar ben je terug... Bedankt trouwens voor het mooie compliment over m'n kletsebolleke! Blij dat je je beter voelt. Heb zelf ook Neulasta gekregen (en Neupogen48). Gelukkig dat we dat zelf niet hoeven te betalen hé. (Kost 1.332 EURO per spuitje!!!) ... Ik heb hierbij GEEN cijferfoutje getypt hoor. 'k Ben benieuwd hoe het volgende keer met jou zal geen met het nieuwe CHEMOPREPARAAT! Zelf heb ik FEC gekregen en dat was niet 'van de poes'. Verder veel sterkte en liefs,
Een 'boezemvriendin'... Lucrèce

Gepost door: Lucrèce | 06-08-06

Niks moét Niks moét. Zelfs niet op de weblog schrijven. Ook antwoorden moet niet - al geef ik toe dat ik van dat laatste niet écht overtuigd ben. Sommige dingen moeten toch, omdat ze je levenslot vormen. Ik ga volgende week met vakantie voor enkele weken. Nee, ik overweeg niet om thuis te blijven; maar ik vind het toch wel lastig dat ik dan een tijd niet kan reageren.

Waarom zou je niet met je kale knikker midden in een winkel kunnen staan? Waarom kan niet met een kale kop over 't straat? Er lopen zoveel mannen rond met een kale kop. Ja, dat is het juist zeker: je ziet er dan wat uit als een vent. Ik geef toe, als ik als vrouw geboren was, dan zou ik daar ook wel verlegen voor zijn. Maar ik heb er wel mee leren leven. De meeste vrouwen die ik ken zijn geduldig en begrijpend als het over mijn mannelijkheid gaat. Misschien zien vrouwen mannen als een soort sukkelaars met een aangeboren ongeneeslijke vorm van borstkanker. Geen borsten, hun haar valt vroegtijdig uit en een lelijke huid.

Inderdaad: veel mensen reageren lief. Ik geef toe -je hebt het vermoedelijk nog niet door en ik kan begrijpen als je me niet wil geloven- maar zelfs ik probeer aardig te zijn. Maar dat heeft ook iets met de persoon in kwestie te maken. Ik probeer alleen aardig te zijn voor mensen die het verdienen. Toch vraag ik me af: zijn de mensen nu echt wel liever geworden; of ben jij veranderd? Ben je gevoeliger geworden? Merk je nu pas dat mensen lief zijn? Het doet er niet toe: het positieve effect is er; je wordt rustiger en blijer. Ieder onheil dat ons overkomt, heeft zo ook zijn goede kanten. Pas als het allemaal niet meer zo vanzelfsprekend is waarderen we de goede kanten in 't leven en in onze medemens. Hopelijk blijft dat.

Ach zo: misbruik maken van je positie om voor te kruipen! Wat kunnen vrouwen toch misselijke achterbakse krengen zijn. Een vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken.

Ik geniet er in ieder geval van weblog zolang het duurt.

Straks ga ik je kale kop zeker nog missen.

Gepost door: Herman | 06-08-06

taxotere valt best mee hoor. 6 jaar na dato word ik nog steeds misselijk als ik aan CAF denk (of Novaban!), maar Taxotere was okee, alleen zwol ik er wat van op.

nu zit ik aan de Herceptin/Xeloda, als je Her2- bent (wat dat ook moge zijn) komt er in het najaar een veelbelovend nieuw medicijn, Lapatinib.

Houd moed, je blog is mooi!!! en je zal zien dat die Taxotere meevalt. Conditie moest ik inderdaad ook bijsturen, vervelend is dat he?

Over mijn kale kop was ik vreemd genoeg beschaamd als om een of andere reden mijn pet of 'Buffy' van mijn hoofd kwam, maar toen ik weer haar kreeg zat daar wat krul in terwijl ik vroeger zo'n slap haar had! Weer iets positiefs.

Niet iedereen was lief tegen mij, ik hoop tegen jou wel, altijd. En mensen die ik nauwelijks kende waren superlief (en nog steeds) (zomaar meegenomen worden naar Springsteen compenseert alles!)

No surrender!

Saskia

Gepost door: saskia | 07-08-06

neulasta hallo ik krijg waarschijnlijk ook neulasta omdat mn leucocyten laag blijven!kun je me er iets over vertellen? heeft dat ook weer bijwerkingen? ik krijg taxaterre als chemo maar nu al 2weken niet! omdat het laag blijft!! groeten gerry en alvast bedankt!

Gepost door: gerry | 26-07-07

geen titel Toevallig kwam ik hier. Ik vroeg me af of moe ook moeder betekende, want had het staan in een liedje waar ik mee bezig was. Ik klikte een link in google en kwam bij jou. Las het en dacht, wauw wat een vrouw :)

Gepost door: Jord | 04-01-10

De commentaren zijn gesloten.