30-07-06

Chemo en sport : een fiasco (30-07-06)

Vandaag weer keihard tegen mijn eigen beperkingen aangelopen, of beter : aangefietst.

Zeven weken chemo hebben hun stempel gedrukt op mijn fysieke conditie. Er blijft überhaupt niet veel van over…

De eerste weken van de chemo ging het nog redelijk : ik fietste nog veel, weliswaar aan een lager tempo, maar ik haalde toch nog een kleine 100 km per week. Aanvankelijk was mijn streefdoel 80 km per week. Dat heb ik dan snel moeten bijstellen naar 40 km per week, en nu durf ik er al helemaal geen streefdoel meer opzetten. Ik ben al blij als ik tot bij de bakker geraak.

 

’t Was nochthans goed begonnen vandaag : licht bewolkt, niet te warm en ik voelde me goed. Had gisteren nog een dik halfuur in zee gezwommen en dat ging prima (mét badmuts, om mijn ‘haren’ - 27 in totaal, om precies te zijn - niet nat te maken natuurlijk).

De eerste 3 km gingen redelijk. Het tempo lag wel laag, zo’n 20 km/uur, maar dat geeft niks. Dan kwam de zon erdoor en werd het gevoelig warmer. Ik zag ineens veel meer zwarte vliegjes voor mijn ogen dan er in de lucht rondzwermden. Gas teruggenomen naar 15 km/uur. Belachelijk traag. Ik werd ingehaald door kranige koppeltjes senioren. Niks van aantrekken, dacht ik. Maar het werd nog erger : na amper 10 km vielen de batterijen compleet stil. Mijn tikker ging tekeer, mijn hoofd barste. Ik zakte terug naar… 9 km/uur, net snel genoeg om niet om te vallen, dus. Doel opnieuw bijgesteld : gewoon levend thuisgeraken.

 

Smerige chemo. Je wéét wel dat het normaal is dat je, na al dat vergif dat ze door je lijf gespoten hebben, niet meer presteert, maar als je zo met je neus op de feiten wordt gedrukt pikt het toch nog. Ik heb de conditie van een peuter van één. Of nog erger misschien…

Ik denk met enige weemoed terug aan de tijd dat ik de ploegen-triatlon meereed. Dat is amper twee jaar geleden. Ik zal van héél ver moeten terugkomen om ooit nog in die buurt te komen.

 

Wacht maar, ooit sta ik er terug…

Tijd om wat inspiratie bij the big Lance A. te gaan halen.

 

Cancer Chick

 

19:32 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Een beetje schoonmoederen Ik denk dat de chemo eerder je hersenen heeft aangetast dan je conditie: wie gaat er nu fietsen met dit weer!? Ik vrees dat veel mensen van onze leeftijd zelfs zonder chemo al blij als ze tot bij de bakker raken met de fiets.
Gisteren hebben we twee kinderen van vrienden een dagje bijgehouden; een beetje gegrootouderd; we moeten toch maar eens oefenen, want op een dag komt het er toch ooit eens van. Twee jongens: 8 en 7 jaar. In het park kwamen we vriendjes tegen en ze wilden voetballen en ja, ik moest meedoen.
’t Was heel plezant. Maar ik loop hier vandaag toch ook wel heel de dag met hoofdpijn, keelpijn (=ozonsymptomen?) en spierpijn. Een heel klein rustig wandelingetje in ’t park (zoals een echte bompa) met kindjes van 2 tot 5 jaar; meer kon er vandaag niet af.

Hm, als ik zo mijn reactie lees, dan lijk ik vandaag mijn schoonmoeder wel. Dat mens heeft ook zo de gewoonte, als je haar over een probleem van jezelf vertelt om dan het gesprek onmiddellijk af te leiden naar haar kwaaltjes. Zo een beetje van:
“Schoonmoedertje, ik heb slecht nieuws, ik heb een ongeneeslijke hersentumor.”
“Ja schoonzoon, ik heb soms ook hoofdpijn, dan neem ik altijd Sedergine. Maar mijne man, die egoist, die neemt dat niet aux sérieux; ik zou eigenlijk wel ook een ongeneeslijke hersentumor kunnen hebben. Je moet mij ook maar eens meenemen naar die specialist van jou. Heb jij nu geen medelijden met mij, ik die altijd zo attent ben voor anderen, dat mij zoiets moet overkomen?”

Gepost door: Herman | 31-07-06

Hallo Cancer Chick, je zal inderdaad tijdelijk heel veel gas moeten terugnemen en op een ander ritme leven (fietsen...) en misschien wel een paar maanden niet meer fietsen. Maar eenmaal die 'verdomde' chemo voorbij is zal je langzaam maar zeker terug in de kop van het peleton verschijnen.
See you there!
Groetjes,
Lucrèce

Gepost door: Lucrèce | 02-08-06

lotgenoten Hoi, ik ben Andrea van Borstkankermaatjes, heb ook cef gekregen als chemo, maar was er niet zo ziek van , mijn haar viel ook maar eerst de 6 de kuur uit. Ik kan helemaal in je verhaal komen, die vermoeidheid zal nog toenemen en is er de eerste jaren er zo nog maar niet uit . Duurd bij mij al 3 jaar. Heb nadien wel herstel en balans gevolgd en dat was heel goed. als lotgenoten weten we dat we mekander moeten steunen, en weten daarom ook zo goed wat jij nu mee maakt. Mevrouw ik wens je nog heel veel beterschap toe en kom nog eens naar je blogje kijken hoe het met je gaat Andrea

Gepost door: andrea | 06-08-06

De commentaren zijn gesloten.