19-07-06

Terug boven water (18-07-06)

Gisteren hadden we terug 375 WBC : nog onder de gevarengrens, maar wel terug stijgend. We hebben dus opnieuw een dip gehad dit weekend, maar mogelijk niet zo dramatisch als vorige keer… Ik voel me ook terug wat beter. Zo’n WBC-dip gaat blijkbaar gepaard met een extreem gevoel van slapte. Mijn energieniveau zat dit weekend dan ook onder nul, als een schotelvod van de platste soort.

Maar het was niet leuk om weer bang te zijn. Ik word er krikkel van. Vanaf 37,5°C moet ik naar spoedgevallen… zondagavond voor het slapengaan had ik 37,3°C… Shit! Wat doe je dan? Gaan slapen? Toch naar spoed? Wekker zetten om opnieuw koorts te nemen? Ik ben gewoon uitgeput in een rusteloze slaap gesukkeld, ik had eenvoudigweg de puf niet om te reageren. ’s Morgens om 5u wakker geworden, terug temperatuur genomen : gelukkig gezakt naar 36,7°C. Oef… nog enkele uren rustig geslapen. We zijn er weer door zonder kleerscheuren.

 

Op VijfTV – die ‘wijvenzender’ volgens Lukas – draait nog steeds elke weekdag ‘Sex & the City’. Ja, ik ben een fan, ben dol op de fijne humor. Eén van de betere exportproducten van de VS van de laatste jaren. Vrijdag pikte ik de aflevering toevallig mee, bleek het net die aflevering te zijn waarin Samantha ontdekt dat ze borstkanker heeft. Tot mijn complete verrassing greep het me geweldig naar de keel. Met enige schroom moet ik toegeven dat zelfs mijn ogen volschoten (bij een feuilletonneke als Sex & the City nog wel, tjéézes!).

Alle herinneringen aan die eerste week kwamen in alle hevigheid terug boven.

Wat een shitweek was dat. De vertwijfeling, de angst, de paniek… Uiteindelijk ben ik die week, tegen mijn natuur in, vooral bij de gratie van liters wijn heelhuids doorgekomen. Als ik er nu zo op terugkijk, besef ik pas welke weg ik al afgelegd heb op die overigens korte periode… Het lijkt een eeuwigheid geleden. Wat was ik nog een groentje, voordien. Vandaag ben ik ouder, wijzer, cynischer, nuchterder (jaja, ook letterlijk, no worries), rijper, en… ja toch wel : sterker ook. 

Wie of wat krijgt mij nog klein eens ik deze strijd gewonnen heb?

 

Nochthans besef ik nog niet altijd ten volle wat mij overkomt. Dat merkte ik vandaag nog. Ik ging voor een ‘tweede mening’ naar een oncologe in het Middelheimziekenhuis. Bij de receptie wees een dame mij de weg : ‘Je gaat naar -1 en volgt daar de bordjes ‘Oncologie’’.

Het flitst als een reflex door mijn hoofd : ‘Oncologie? Hu? Die dame vergist zich. NIKS mee te maken.’ En dan is er heel snel dat andere stemmetje in mijn hoofd : ‘Euh, jawel, Kristien, je hebt nu KANKER, weet je nog wel?’ Shit, ja. Op zo’n moment loopt er een koude rilling over mijn rug.

Ik weet niet of het komt omdat het een vrouw was, maar in ieder geval : ik had een schitterend gesprek met de oncologe. Ze nam haar tijd, luisterde, beantwoordde mijn vragen, luisterde nog, vertelde wat, luisterde nog meer… Ik heb er een vol uur gezeten, en op geen enkel moment had ik het gevoel dat ze wou afronden, wel integendeel. Uiteindelijk heb ik  zelf afgerond, omdat ik me ongemakkelijk voelde zoveel van haar tijd te nemen. We hebben samen mijn dossier doorgenomen en gekeken wat mijn situatie is, wat mogelijke opties zijn, wat de beste behandeling is. Ze duwde me ook wel met mijn neus in mijn pipi, toen ze de kritieke factoren van mijn dossier herhaalde : erg kwaadaardige vorm van kanker, okselklieren aangetast compleet met woekering doorheen het kapsel van de lymfeklieren… bijzonder pijnlijk nu ik net die details comfortabel aan het vergeten was. Maar ze benadrukte gelukkig ook de hoopgevende zaken : Neu-receptor negatief, grote hormoongevoeligheid…

Ze sprak over de mogelijkheid om het standaard 6x CEF-schema (Cyclofosfamide, Epirubisine en 5FU) van de chemotherapie te vervangen door 3x CEF en 3x Taxotere (extract van de Taxusboom, ook groot vergif maar ’t is eens wat anders dan mostergas). Het wijkt af van het standaardschema, maar wint meer en meer veld als behandeling voor vrouwen met positieve okselklieren en hormoongevoeligheid, zoals in mijn geval. Wetenschappelijk onderzoek bewees een winst in prognose met zo’n 2 à 3% extra. Nou, voor mij is elke procent meegenomen! Officieel zit ik aan 75% kans op 5-jaarsoverleving, maar ik mocht er al eerder 5% bijrekenen tot 80%. Laat maar komen die extra procenten!

Nu nog een manier vinden om dit met mijn eigen oncoloog te bespreken, zonder dat die zich ‘gepakt’ voelt… Ik heb geen zin om de man die mijn leven in handen heeft op de zenuwen te werken. Weer stof om over na te denken, tot maandag.

 

Morgenvroeg nieuwe bloedname, maar mijn barometer zegt al dat het goed is, ik voel dat ik er bovenop aan het komen ben. Daarna rijd ik met de kids door naar zee voor een nachtje.

Ik verlang ernaar in de zee te gaan zwemmen.

 

Cancer Chick

00:48 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) | Tags: taxotere |  Facebook |

Commentaren

Ik wens je het allerbeste toe.

Gepost door: Danny | 19-07-06

zomaar een beetje aandacht en een lieve groet,
dat doet je vast en zeker goed!!
Van harte beterschap!!!

Gepost door: BABS | 19-07-06

Van Asterix en de Noormannen, Odysseus, Athena en de zee >> Maar het was niet leuk om weer bang te zijn.

Weet je wat je eens moet lezen: 'Asterix en de Noormannen'. De Noormannen kenden -volgens dat boek- geen angst; en ze vonden dat een groot gemis. Wie niet bang is, kan immers ook niet moedig zijn.
En afgezien van de wijsheid die er in verborgen zit, ik hou van die maffe kolder.


>> ... net die aflevering te zijn waarin Samantha ontdekt dat ze borstkanker heeft. Tot mijn complete verrassing greep het me geweldig naar de keel. Met enige schroom moet ik toegeven dat zelfs mijn ogen volschoten (bij een feuilletonneke als Sex & the City nog wel, tjéézes!).

Sommige wonden genezen nooit helemaal. Sommige lidtekens blijven pijnlijk als ze aangeraakt worden. Ook na 10 jaar; en bij jou ligt de wonde nog helemaal open. Jank dus maar lekker, dat doet deugd.


>> Als ik er nu zo op terugkijk, besef ik pas welke weg ik al afgelegd heb op die overigens korte periode… Het lijkt een eeuwigheid geleden. Wat was ik nog een groentje, voordien. Vandaag ben ik ouder, wijzer, cynischer, nuchterder (jaja, ook letterlijk, no worries), rijper, en… ja toch wel: sterker ook.
Wie of wat krijgt mij nog klein eens ik deze strijd gewonnen heb?

Moest Odysseus niet 20 jaar rondzwerven over alle zeeën voor hij ten volle begreep wat zijn thuis betekende? Hij moest in de onderwereld afdalen; en dat moeten we allemaal om tot in het ware leven herboren te worden.
De Odyssea, een oubollig en dwaas verhaal vol onmogelijke toestanden als je het letterlijk neemt. Een heel actueel en wijs verhaal als je de sleutel vindt om het te vertalen.
Odysseus en zijn zoon Telemachos zijn heelhuids thuis gekomen. Ze vertrouwden op Athena, de Godin van de Wijsheid.

Kijk eens om, daar achter je. Athena wandelt in je voetspoor met je mee door de onderwereld.


>> Ik weet niet of het komt omdat het een vrouw was, maar in ieder geval : ik had een schitterend gesprek met de oncologe. Ze nam haar tijd, luisterde, beantwoordde mijn vragen, luisterde nog, vertelde wat, luisterde nog meer…

Natuurlijk was het een vrouw. Mijn huisarts is ook een vrouw. Athena is ook een vrouw. Vrouwen hebben dikwijls wel dat stukje menselijkheid dat iedereen zou moeten hebben.


>> Nu nog een manier vinden om dit met mijn eigen oncoloog te bespreken, zonder dat die zich ‘gepakt’ voelt… Ik heb geen zin om de man die mijn leven in handen heeft op de zenuwen te werken.

Ik zou tegen de oncoloog zeggen: "ik wil iets bespreken, maar ik ben bang dat je je ‘gepakt’ zou voelen en dat wil ik niet want ik heb geen zin om de man die mijn leven in handen heeft op de zenuwen te werken."
Maar misschien is dat wat te recht-toe-recht-aan voor een vrouw? Vrouw zijn, 't heeft zijn voor- en nadelen.


>> Ik verlang ernaar in de zee te gaan zwemmen.

Dat is het ware leven. Geniet ervan.

Gepost door: Herman | 20-07-06

De commentaren zijn gesloten.