11-07-06

Nieuwe borstjes (11-07-06)

Gisteren heb ik een afspraak gemaakt met de plastisch chirurg. Om nieuwe borstjes te bestellen, hihi.

Waarom nu al? ’t Kadert in mijn strategie om perspectieven te creëren, vooruit te kijken naar  het begin van de rest van mijn leven. Psychologisch heel belangrijk, dunkt me. In datzelfde kader heb ik me trouwens ook al laten inschrijven voor een intensieve sporttraining : 2x per jaar start er een speciale training voor kankerpatienten die hun behandeling achter de rug hebben, met de bedoeling ze terug op een degelijk fysiek niveau te brengen.

Maar goed : de borstjes dus. Ik weet er nog niet het fijne van, maar ze halen tegenwoordig met een vrij recente techniek van borstreconstructie – de ‘diepflap’ - verbluffende resultaten. Ze nemen een stuk vet uit je buik en maken daar een nieuwe borst van, met een heel natuurlijk resultaat als gevolg, met gevoel en al. Niks geen siliconboobs die, zelfs als je plat op je rug ligt, tegen alle wetten van de zwaartekracht in omhoog blijven wijzen, maar échte borsten.

De operatie op zich is wel veel zwaarder dan de mastectomie : ze duurt zo’n 9 uur en vraagt een tiental dagen hospitalisatie, maar goed : il faut souffrir pour être belle, nietwaar. Het is tenslotte een constructieve operatie, na vele maanden van destructie.

 

Nochthans moet ik zeggen dat ik, tot mijn eigen verbazing, emotioneel weinig of geen moeite heb met het feit dat ik het nu moet stellen met één borst en een prothese. Ik heb me op geen enkel moment minder ‘vrouw’ gevoeld omdat ik toevallig een borst kwijt ben. Dat gevoel zit immers tussen je oren, niet tussen je armen. De prothese maakt eigenlijk al helemaal deel uit van mijn lichaam, ze zit als gegoten en voelt lekker warm en zacht aan, zoals het hoort. Het aan- en uitdoen is voor mij een even normaal onderdeel geworden van mijn dagelijks toilet als voor iemand anders met zijn contactlenzen, denk ik. De eerste dagen schikte ik ze ’s avonds netjes terug in haar doos, maar dat heeft niet lang geduurd. Nu kwak ik ze ’s avonds gewoon op het badkamerkastje en ’s morgens floep ik ze even snel weer aan. 't Is vooral wennen voor de andere gezinsleden, denk ik, dat ik tegenwoordig mijn borst aan en uit doe en dat dat blubberding dan op de kast ligt na te trillen.

Gekleed zie je overigens geen verschil met vroeger, ook niet in badpak. What’s the problem then? Ik had vroeger toch al niet echt de gewoonte om vaak met ‘spleetjes’ te koop te lopen en ik heb daar vandaag evemin behoefte aan, dus dat mis ik niet. Het aantal kledingstukken uit mijn kast dat ik niet meer aan kan, kan ik op mijn één hand tellen. En als er al iemand, als ik een topje draag, toch per ongeluk iets verkeerd ziet piepen, dan is dat maar zo. ‘Et alors?’

Voor iemand die het weet, hoef ik het toch ook niet meer zo nodig wanhopig te verbergen? Die wéét het al!

 

Waarom dan toch plastische chirurgie, als ik dit zo geweldig vind, hoor ik u denken?

Wel, allicht omdat ook iemand met contactlenzen, die overigens heel tevreden is met zijn surrogaat, toch misschien stiekem droomt van een keratotomie. Terug de vrijheid krijgen om zonder hulpstukken door het leven te gaan. Want hulpstukken gaan stuk, of kunnen verloren gaan (en dan zijn wij verloren zonder ons hulpstuk), of geven ongemak op vakantie of in gezelschap… Ook mijn prothese is al een paar keer met een doffe plof op de grond gesmakt, als ik bijvoorbeeld iets wou oprapen. (Was me dat schrikken van dat geluid, de eerste keer). Sindsdien ben ik wat voorzichtiger geworden en heb ik me een paar speciale bh's aangeschaft… Het idee aan dergelijk incident 'in public' trekt me niet bepaald aan.

Dààrom dus. En last but not least omdat ik vind dat ik te jong ben om de rest van mijn leven met één borst rond te lopen. Enige ijdelheid is ook mij niet vreemd : ik ben en blijf een trotse vrouw en wil er graag goed én gaaf uitzien.

Dus : na ‘Operation downsize me’ komt ‘Upsize me again’!

Ik hoop alleen dat, als het zover is, ik niet zo trots ga zijn dat ik aan iedereen het resultaat wil tonen, zoals je soms wel eens ziet bij vrouwen in gelijkaardig geval, die dan totaal niet meer beseffen dat dat eigenlijk wel héél gênant is. U bent alvast gewaarschuwd : don’t abuse me, hou me alstublieft tegen als het zover is.

 

Cancer Chick

 

01:16 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (5) | Tags: borstreconstructie, diepflap |  Facebook |

Commentaren

Hallo Bedankt voor je lieve mailtje! Erg sterk van je hoor dat je nu al een reconstructie overweegt. Verder hoop ik dat de bijwerkingen van de chemo draaglijk blijven. Zoals je zelf al schrijft is het bij iedereen anders en is het steeds afwachten. Leuke schrijfstijl heb je trouwens; ik zal hier regelmatig eens komen piepen.
Keep up the positive spirit!

Gepost door: Elly | 11-07-06

Je moet nu ook niet het onmogelijke van me vragen "Hoewel de Amazonen ook dubbelzijdige bijlen en zwaarden hadden, waren pijl en boog favoriet, die zij vanaf hun paarden gebruikten tegen de Grieken. Zij waren zeer bedreven boogschutters en volgens sommige bronnen zetten ze hun rechterborst af om ongehinderd te kunnen schieten."
http://www.ru.nl/contents/pages/20721/ru3.08hrboer.pdf

Misschien verklaart dat je strijdlust?

Je bent inderdaad niet meer of minder vrouw naargelang het aantal borsten. Ik ken toch geen geval van iemand die een derde borst heeft laten plaaten om er vrouwelijker uit te zien.

En waarom zou ik me iets aantrekken van iets wat ik toch nooit te zien krijg? Tiens, zou dat kunnen veranderen na je operatie?? Moet ik je dan tegenhouden??? Zeg meiske, je mag me veel vragen; maar nu ga je erover: een man blijft een man - dat is een aangeboren gebrek van me; zo moet je me maar aanvaarden.

Gepost door: Herman | 12-07-06

(-jes?) Maar Tin, ik vind dat ongeloofelijk hoe gij dat allemaal verwerkt en regelt. Chapeau! Ge laat er wel geen gras over groeien. Groot gelijk.
Ik wil die nieuwe borstjes (-jes?) dan wel eens zien. Ik ben nu wel nieuwsgierig geworden na al dien uitleg.
Groetjes
Katrien

Gepost door: Katrien | 12-07-06

=^..^= sorry indien je diene "bweuuuurk" van mij overnam..... ik heb mijn 5e chemo sedert gisteren achter derug en ook deze keer valt het mee.... veel drinken, willen of niet, das de boodschap.... ik zet een fles water naast mij en schenk mij telkens weer een glas uit.... ben nochtans ook niet zo'n drinker hoor, en al helemaal niet wat water betreft maar bij lijkt het te werken.... ik heb één keer moeten overgeven en nu voel ik mij niet misselijk.... ook telkens een kleinigheid eten, dingen die je leker vindt, wil wel eens helpen... maar helaas is er geen standaard-oplossing, das voor iedereen weer zoeken naar wat het beste past bij jou.... veel sterkte hé
dikke knuffel!!!! XXX

Gepost door: Talleke | 12-07-06

nieuwe borstjes Hallo borstmaatje,
na lange tijd (zelf borstkankerpatiënte en sinds eind mei 2006 chemotherapie achter de rug... ) heb ik weer zin gekregen om een beetje rond te neuzen op de 'blogs'. Heb zelf ook een weblog maar sinds lang niet meer geschreven...
Wel, ik heb zelf een borstamputatie met onmiddellijke borstreconstructie achter de rug (UZ Gent). Het is inderdaad een zware operatie maar ik ben echt tevreden dat ik deze keuze heb gemaakt. Het grote voordeel is dat er eigen weefsel wordt gebruikt; dat het warm en 'van je zelf' aanvoelt en dat er niemand iets merkt wat voor kledij je ook aantrekt. Er kan ook een tepelreconstructie gebeuren met tatouage van het tepelhof maar daar ben ik momenteel nog niet aan toe. Eerst nog wat verder herstellen.
Ik wens je verder heel veel sterkte!
Een borstmaatje,
Lucrèce

Gepost door: Lucrèce | 19-07-06

De commentaren zijn gesloten.