08-07-06

Nieuw leven in huis (08-07-06)

Oef! We zijn er weer even door, we hebben het ergste gehad. De eetlust is nog niet helemaal terug, maar de misselijkheid is grotendeels weg. Een hele opluchting. Ik heb tegen beter weten in beslist me toch maar op te  trekken aan diegenen die zeggen dat het niet noodzakelijk bij elke chemo erger wordt, maar dat er niet echt een lijn in zit en dat het volgende keer best weer beter kan gaan. Even testen hoe dat zit met de kracht van de geest op het lichaam en de autosuggestie!

 

Eén van de praktische problemen van het begin van deze week had betrekking op onze puppies : 7 stuks, mini-Weimaranertjes, inmiddels ruim 5 weken oud. Het idee en de conceptie van het nest dateren uiteraard van ‘voor’ de kanker. Maar achteraf gezien is het eigenlijk een welkome afwisseling, die kleine hummeltjes in huis. Het nieuwe leven brengt ons veel vreugde.

Ik had mijn bezigheid in de afgelopen weken met alle administratieve beslommeringen : het verkopen van de pups via internet, het selecteren en ontvangen van de toekomstige eigenaars, het aanvragen van de stambomen en paspoorten, het regelen van de tatouages, het verzorgen, eten geven, ontwormen, opvoeden… Ook voor de kinderen zijn ze een dagelijkse bron van plezier en een aangename afleiding. De eerste maand zorgde moeder Yndra voor hen, sinds een goede week hebben wij overgenomen. Een stevige dagtaak : vier maal per dag eten maken voor de hele bende, pipi-kaka opkuisen, nestje proper maken… Na het eten mogen ze zo’n half uurtje in de tuin rondhossen en dan is het opletten geblazen voor de blote tenen : ze krijgen al behoorlijk scherpe tandjes!

Maandag liep het dus even mis : ondanks alle goede zorgen bleek er eentje, toen ik pas thuis kwam van de chemo, behoorlijk ziek. Om niet in de onsmakelijke details te moeten treden : laat ons het erop houden dat hij alle tekenen vertoonde van een ernstig gestoorde spijsvertering annex darmhuishouding. Voor zo’n kleine uk met beperkte weerstand kan dat, zeker met die hitte, heel snel fataal aflopen (Waar heb ik dat nog gehoord onlangs? Ik voel enige verbondenheid met deze kwetsbare wezentjes). In zeven haasten dus naar de dierenarts, die hem alle nodige zorgen toediende, vurig hopend dat het een geïsoleerd geval bleef (Was het niet die pup die ik vanmiddag een boterbloempje had zien uitspuwen?). Maar nee hoor : korte tijd na mijn thuiskomst van de dierenarts waren er alweer twee andere ziek. ’t Was dus iets besmettelijks, en dan weten we dat ze alle zeven zullen volgen…RED ALERT!

Om 22u ’s avonds dus opnieuw, met de hele bende dan maar, jankend in een grote kartonnen doos, naar de dierenarts… Tot laat ’s avonds hebben we gewerkt om alle pups te verzorgen en alle onwelriekende sporen uit te wissen. Gelukkig waren er wat helpende handen in de buurt, want alsof het nog niet genoeg was, gaf mijn wasmachine nog de geest zodat ik de boel niet proper kreeg.

De volgende dag waren ze er wonder boven wonder, en waarschijnlijk ook wel een beetje door onze snelle en adequate reactie, helemaal terug bovenop.  Een hele opluchting. Stel je voor dat je aan 7 smachtende nieuwe eigenaars moet gaan vertellen dat er geen pupjes meer zijn…

 

Veel meer dan een gevoelig lichtere portefeuille en een knallende lumbago van het vele bukken zonder aan mijn rughygiëne te denken hebben we er niet aan overgehouden.

Maar ze zijn onvoorstelbaar schattig en zo onschuldig en dat maakt het allemaal goed. Het is heel grappig ze door de tuin te zien huppelen met hun te dikke buikjes op hun nog te korte beentjes waardoor ze in al hun enthousiasme om de haverklap hun evenwicht verliezen en op hun bek gaan, waarna ze ongestoord rechtkrabbelen en met gestrekte voorpootjes – helemaal John Cleese in zijn ‘silly walk’ - verder wankelen.

Als we ze vastpakken om te knuffelen dan kijken ze ons aan met hun smachtende, verliefde, bewonderende, to-taal ontwapenende blik en vallen de bommetjes energie aan onze – al of niet ersatz - boezem stil met een gelukzalige zucht… en wij smélten.

Als dat niet de moeite waard is…

 

Cancer Chick

 

 

22:19 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Waf ! Zorg maar goed voor alle zieke hondjes. En ook voor die grote die zo ziek is als een hond.

Gepost door: Herman | 10-07-06

pups Ben dol op weimaraners, en daar dan kleintjes van, moeten onweerstaanbare hondjes zijn! Hoop dat jullie voor elk van hen een goed baasje kunnen selecteren, want als je soms ziet welke mensen een pup hebben...
Groetjes!!!

Gepost door: Josie | 13-07-06

kleine schatjes ja, ze zijn echt ongelofelijkmegaformidabelsuperdemegamax schattig!!!!
ik ga ze echt missen als ze weg zijn
zo'n lievekes...

..je dochter..

Gepost door: karlien | 21-07-06

De commentaren zijn gesloten.