02-07-06

'Hoe gaat het met je?' (02-07-06)

Een vraag die me wel heel vaak gesteld wordt de laatste tijd : ‘Hoe gaat het met je?’. Meestal antwoord ik dan ‘Goed’. Het kan misschien vreemd klinken, maar dat zeg ik dan niet omdat dat nu eenmaal het sociaal wenselijke antwoord is, maar wel omdat het gewoon zo is, althans : relatief gesproken toch. Het gaat, gezien de omstandigheden, door de band genomen en tot hiertoe nog prima met mij. Zeker mentaal, en meestal ook fysiek.

Nu zijn er allicht mensen die die ‘goed’ wel heel letterlijk  nemen, en ervan uitgaan dat mijn ‘goed’ van vandaag dezelfde is als mijn ‘goed’ van 2 maanden geleden, voor de kanker. Dàt is niet helemaal waar, natuurlijk. ’t Is nu eenmaal een relatieve ‘goed’, vandaag.

Maar het praat niet zo makkelijk, als je elke keer als iemand de hamvraag stelt, zou moeten antwoorden : ‘Goed, behalve dan…

-          dat ik nog altijd een voos gevoel heb achter mijn rechteroksel;

-          dat ik mijn GI-Jane kapsel nu verrassend snel inruil voor een Kojak-look;

-          dat ik na de chemo veel moet drinken, terwijl ik dan al moet kokhalsen van de gedàchte aan een glas water, en dat mijn tweede sessie nu opnieuw samenvalt met een hittegolf;

-          dat mijn rechterarm zwelt met het warme weer;

-          dat ik met mijn leukopenie (WBC-tekort) door het oog van de naald gekropen ben;

-          dat ik soms het gevoel heb dat al mijn tanden uit mijn mond gaan vallen;

-          dat ik soms bang ben om dood te gaan;

-          dat ik zoals een doordeweekse bomma nu vaak een middagdut nodig heb;

-          dat ik, als ik rechtsta, al mijn gewrichten voel kraken, soms door mijn knieën knik en vrees nog eens op mijn smoeltje te zullen smakken;

-          dat ik evenwichtsstoornissen heb;

-          dat na de eerste chemo mijn kin een nooit geziene teelt van puisten en koortsblazen vertoonde;

-          dat mijn hersenen meer en meer de allures van een luchtige gruyère krijgen;

-          dat ik heel vaak om 5u ’s ochtends klaar wakker ben (en wie mij een béétje kent weet dat dit misschien nog het meest schokkende bijverschijnsel is);

-         

… maar voor de rest is alles prima!’

 

De moeilijke momenten, die zijn er zeker ook, maar ik vrees dat die gereserveerd worden voor de ‘intimi’. Ocharme de intimi. Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk moet zijn als intimus op zo’n momenten machteloos aan de zijlijn te moeten toekijken. Zo frustrerend! Dus, bij deze, allerliefste intimi : ongelooflijk bedankt voor jullie steun en gefeliciteerd met jullie stevige ruggegraat. Het wordt zeer gewaardeerd. En het hélpt.

Gelukkig blijft het nog altijd beperkt tot moeilijke momenten, die snel weer overwaaien.

Er is zelfs weer goed nieuws : de laatste paar dagen voel ik me niet alleen relatief maar ook absoluut zeer goed. Ik ben vol energie en prima gehumeurd. De moeheid is helemaal weg, ik ben zelfs weer in zo’n ‘hyper’-periode : mijn Duracell-konijntjes dagen. Zo’n periode had ik kort na de eerste chemo ook. Ik sta vroeg op en ben meteen in de weer met vanalles en nog wat : de hondjes, de paarden, de was… en moet mezelf dwingen na een uurtje ofzo om toch maar even te gaan zitten om te ontbijten. Vervolgens kan ik niet snel genoeg op mijn fiets springen, ergens naar toe rijden, kilometerkes wreten, ’s middags snelsnel een hap uit het vuistje en gewoon doorgaan doorgaan doorgaan. Heel vreemd. Ik kan mijn eigen tempo niet volgen. Iemand heeft me op zo’n dag al eens gevraagd of ik al EPO kreeg misschien, maar néé, dat krijg ik pas als mijn RBC te laag zijn en die zijn prima! Stel je voor wat dat geeft als ze me écht EPO geven, dan ga ik gewoon door het dak.

Gisterenavond was het ook weer zo… ik was weer vrolijk op mijn Duracelltrommeltje aan ’t timmeren, verbaal deze keer : ratel-ratel-ratel... Lukas trok lacherig een scheef gezicht : ‘Amaai mama, dat zit niet goed met die chemo van u hoor, nie normàààààl!’ Enfin, dat is zo’n beetje zijn manier om te zeggen dat hij het eigenlijk wel geweldig vindt.

Je ziet, er zijn zelfs voordelen aan de chemo : ik word er ook prettig gestoord van (of was ik dat altijd al? Dan heb ik nu  lekker wèl een excuus).

Dus : hoe het met me gaat? Heel goed vandaag, dank u.

Helemaal klaar voor het volgende litertje vergif dat ze maandag door mijn aderen gaan spuiten.

Laat maar komen!

 

Cancer Chick

 

 

15:21 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

** Amai, ik las hier je blogje en ik word er echt stil van...
VEEL STERKTE!!!

Gepost door: FaiRytAleGirL | 02-07-06

=^..^= lotgenootjes..... ik ga volgende week dinsdag aan mijn 5e chemo beginnen..... bweuuuuuurk..... ik duim voor jou en ik duim voor mij!!!! Ach, eigenlijk voor iedereen die met die rotziekte te maken heeft!! Lieve groet

Gepost door: Talleke | 03-07-06

*** ik duim voor je hoor, heb het ook allemaal meegemaakt zo'n 2 jaar geleden.
Als ik zo jouw berichten lees, komt het me weer perfect voor de geest, verschrikkelijk die chemo... maar ook daar komt een eind aan zenne!
Ik wens je alle goeds toe!
Lieve groeten

Gepost door: veerle | 03-07-06

wauw... Sterke madam.Ik sta hier altijd vol bewondering als ik sommige verhalen lees. Dan schaam ik mij wel hoor dat ik soms over pietluttigheden zo kan zagen en klagen.
Overigens proficiat met je vermelding op skynet en met je eerste plaats als beste nieuwe blog !!
groetjes en veel sterkte

Gepost door: gerda | 03-07-06

hallo sterk hoor dat jij dit kunt neerpennen
veel moed !
vele groetjes
vhike

Gepost door: vhike | 03-07-06

Ik twijfel er niet aan: het gaat goed met je. Er zijn zo van die mensen die depressief worden omdat hun gazon niet goed genoeg wil groeien. Zo'n zeurpieten zeggen dat het slecht met hen gaat. En ze hebben nog gelijk ook. Al zit hun gazon er eigenlijk voor niets tussen. Dieper kan een mens niet zinken dan klagen en zagen over onbenulligheden.

Jij bent soms bang om dood te gaan; ik heb zaterdag een vriend begraven die bang was om verder te leven. Naar mijn gevoel zijn je tanden wel OK; je lijkt vervaarlijker dan ooit - ik ben blij dat ik op veilige afstand zit.

Ik denk terug aan een vakantie in Zuid-Frankrijk, Carcassonne, aan een verhaal dat ik daar op een postkaartje heb gelezen. Carcassonne werd belegerd door het leger van Karel de Grote. De voedselvoorraden waren op; iedereen zag scheel van de honger. Ze besloten het laatste voedsel dat er nog was samen te brengen om er één varken mee vet te mesten. Toen dat vet was, joegen ze het door de poort naar de belegeraars toe. Die besloten dat die stad niet uit te hongeren viel en dropen het dan maar af.
Wel, je doet me aan dat vetgemest varken denken. Allez, ik bedoel: jouw blog heeft iets van dat varken.

Carcassonne staat nog overeind. Die truuk met dat varken was nog niet zo slecht gevonden. En Carcassonne is mooi. Als je er komt, dan moet je maar eens door de postkaartjes snuffelen.

Gepost door: Herman | 03-07-06

hallo lieve dame ik bewonder je vlotte en moedige schrijfstijl... je lijkt me wel een vechtertje te zijn! tracht je positieve ingesteldheid vooral aan te houden. ik wens jou veel sterkte om een moeilijke periode te overbruggen.
lieve groetjes, loretta

Gepost door: loretta | 03-07-06

De commentaren zijn gesloten.