29-06-06

De Shinnead O'Connor-look is een feit (28-06-06)

Maandagavond is het begonnen. Wanneer ik door mijn haren streek, had ik een al te rijke buit aan dode haren mee. Ik wou het niet zover laten komen dat het met hele plukken uitviel, dan liever zelf het heft in handen nemen. Vandaag heeft Katrien mij gekortwiekt : eerst met de schaar, dan met de tondeuze tot 5 mm.

We zitten in het zonnetje op het terras gedurende de hele operatie. Ik zie mijn spiegelbeeld in de ruit en merk op dat ik nu meer op mijn oudste broer lijk. Katrien haar repliek is dat ze nu 4 broers heeft in plaats van 3, nu ik niet alleen een borst maar ook nog eens mijn haar kwijt ben. Zolang we maar kunnen lachen…

We bewaren de afgeknipte haren in een zakje. Zo kan ik tenminste pochen dat ik àl mijn haren nog heb... in een zakje op mijn nachtkastje.

’t Is effe wennen, maar zo slecht vind ik het eindresultaat eigenlijk niet.

De kinderen denken er anders over. Karlien vraagt mij tot 5 keer toe, haar neus in dikke rimpels omhoog getrokken, of ik toch niet mijn pruik wil opzetten. Lukas maakt met wat binnensmonds gemompel en afgewende blik duidelijk dat zijn appreciatie voor mijn uiterlijk ook onder het vriespunt gezakt is. Tja…

Ik vind het best fris met dit warme weer, en blijf de hele avond zo rondlopen. Nè.

 

De week was niet zo goed begonnen : maandag 2e bloedcontrole, 14e dag na de eerste chemo.

Er wordt hierbij vooral gekeken naar de witte bloedcellen (WBC), de rode bloedcellen (RBC) en de bloedplaatjes (BP). Vooral de WBC zijn belangrijk, en meer bepaald de Neutrofielen,     die ons beschermen tegen bacteriële infecties. Eén van de mogelijke bijwerkingen van de chemo is immers dat de WBC gevaarlijk laag kunnen zakken, waardoor we weerloos worden tegen infecties die dan op zeer korte tijd het lichaam fulminent kunnen besmetten. Een levensbedreigende situatie, dus. Normaal hebben we in gezonde toestand zo’n 4 à 7000 van die Neutrofielen per bloedeenheid.

Vorige week was ik gezakt naar 1000, maar de assistent stelde me gerust dat ze zich pas ernstig zorgen beginnen maken als ze onder de 500 zakken.

Maandag blijkt dat ik er nog welgeteld… 89 heb.  Oeps.

Het ‘goede nieuws’ is dat ze ook kunnen zien dat ik de dip al voorbij ben en al nieuwe WBC aan het aanmaken ben. Ik trek grote ogen : dat betekent dus dat ik het afgelopen weekend nog lager zat en dus geflirt heb met de nulgrens!? SHIT! De eerste beste banale microbe die ik tegen het lijf loop/gelopen ben kan me dus mijn kop kosten!

De assistent vraagt wat zorgelijk of ik iets voel. Nee, ik voel niks.

Ik moet preventief antibiotica nemen, voor het geval dat… en er wordt me stevig op het hart gedrukt dat ik, bij het minste dat ik voel, ook als ik twijfel en ook als het midden in de nacht is, on-mid-del-lijk moet binnenkomen. Slik. Probeer nog maar eens niks te voelen na zo’n boodschap.

Ik vraag wat ik zelf kan doen om deze toestand te verhelpen. Het antwoord laat niets aan de verbeelding over : ABSOLUUT NIKS. Wachten tot het beter wordt. Heel frustrerend voor iemand die gewoon is actie te nemen bij elk probleem dat ze tegenkomt. Zo fatalistisch.

I’m a sitting duck.

 

Ik rijd toch maar naar zee, zoals voorzien. Vandaag maak ik mezelf met veel plezier wijs dat  er in de zeelucht minder microben zitten. De rit geeft me de tijd het griezelige nieuws te verwerken. Ik denk na over de voorzorgen die ik moet nemen :

-          niet meer kussen

-          drukke plaatsen vermijden

-          geen handjes schudden (‘Sorry, ik geef geen handen meer’ als enige antwoord op een uitgestoken hand die dan zo lullig in de lucht blijft hangen?!)

-          nog vaker mijn handen wassen

-          checken of er zeker niemand ziek is in het gezelschap vooraleer je een uitnodiging aanneemt, en alsnog opstappen als dat uiteindelijk wel zo blijkt te zijn

-          iemand anders publieke deuren voor mij laten openen (vieze deurklinken…)

-          niet meer inademen… nee, geen goeie

-          een strikt persoonlijk bekertje om mijn tanden te poetsen

Ik had er niet eerder bij stilgestaan dat ‘jezelf beschermen tegen infecties’ eigenlijk inhoudt dat je zo ongeveer een asociaal mens moet worden…

 

Maar vandaag is het inmiddels woensdag en dat betekent dat ik een nieuwe, extra bloedcontrole gehad heb. Ik ben gestegen naar 738!!! Helemaal alleen! Ik zit terug boven de gevarengrens.

Dank je, schitterend lijf van mij. Keep up the good work.

 

Cancer Chick

 

00:32 Gepost door Cancer Chick | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Believe you me het zal beteren, maar eerst zal het nog verslechteren, naarmate de chemo's elkaar opvolgen. Dus probeer nu nog zo veel mogelijk te genieten en doe alleen de dingen die je graag doet!!!
Veel sterkte!
Een lotgenote (goh wat een gruwelijk woord), ik heb in de tijd ook FEC gekregen...

Gepost door: Anneke | 29-06-06

Schitterend geschrijf Ik voel me nu een Romein uit de oudheid die zit te genieten van het gevecht van een gladiator tegen een stel wilde beesten.
Ik geniet ervan: wat afschuwelijk hé. Maar terwijl ik lees, voel ik me even ook een dappere gladiator die met zijn zwaard de wilde monsters van zich af houdt. Ik maak mezelf wijs dat ik ook zo dapper zou vechten. Alleen, ik zit veilig in de tribune met een beker wijn in de schaduw. Jij staat echt in de arena tussen de leeuwen.
Verdomme je schrijft zoals je praat; en je kan zo goed praten. Nu heb ik nog het lef om je te benijden ook.
Veel kan deze vadsige Romein uit de tribune niet bijdragen tot jouw gevecht. Ik zou mee in de arena willen springen en meevechten. 'Ik zou willen', belachelijke praatjesmaker die ik ben!

Ik duim voor jou.

Gepost door: Herman | 29-06-06

zojuist je blogje ontdekt.. maar weet je wat je wel dient te mijden,plaatsen waar veel mensen bijeenkomen, supermarkten, feesten( trouwfeesten) dus in zalen met niet zo'n goeie verluchting, en dikwijls oververwarmt en dat zijn de echt bronnen voor infecties.
Hoop van ganser harte dat alles terug goed mag komen!

Gepost door: Greta | 29-06-06

straffe madame goh Kristien, wat een straffe madame zijt gij
ik bewonder jou ook ENORM, net zoals Herman
ik weet niet of ik zoveel moed zou kunnen opbrengen, je bent echt wel n specialleke, behou je gevoel voor humor
je straalt zoveel moed, vechtlust, levensvreugde uit
jij komt er wel meid, mijn kaarske voor jou blijft brandende
op je onoverwinnelijkheid !!! toi toi

Gepost door: Chris | 29-06-06

doorsturen ? Het komt in het begin wat luguber over, als je je verslag leest, maar ik bewonder de manier waarop je ermee dealt.
Ik ben net te weten gekomen dat nog een vriendin van me borstkanker heeft, maar zij is niet zo strijdlustig als jij. Mag ik je dagboek doorsturen ?

Gepost door: annelies | 29-06-06

G.I.JANE Ik zou je G.I.Jane look wel eens willen zien, volgens mij staat het je fantastisch.
Over je ziekte praten helpt je al een stuk vooruit, want kanker is voor vele nog altijd een taboe. Blijf schrijven, het helpt zo een heleboel mensen hun gevoelens en angsten te verwoorden. Groetjes ELS (van de Leo)

Gepost door: els janssens | 29-06-06

Battle GI-Jane, O'Connor, ... allemaal madammen die weinig uit de weg gaan. Alleen maar bewondering voor de strijdlust en de manier om er mee om te gaan. Dit alles is de weg naar volledige overwinning. Er zal meer voor nodig zijn om iemand zoals gij eronderdoor te krijgen. Let's battle and win....

Gepost door: Fifi | 30-06-06

De commentaren zijn gesloten.