Boezemblues

Kom zondagavond/nacht 31 mei - 1 juni naar de Grote Markt in Antwerpen en beleef het mee! 

Donderdag e.k. 12 maart worden de 3 afleveringen van Over Leven over borstkanker herhaald vanaf 20u35 op Canvas+ (Canvas rode knop, digitaal)

20u35 Het verdict : aflevering over diagnose en behandeling

21u05 Borstkanker : het einde? 4 lotgenotes samen op weekend

21u35 Borstkanker : waarom ik? De zoektocht naar oorzaken

Het zal vreemd zijn mezelf terug te zien in volle 'oorlogstijd'...

Eén ding is zeker : ik had toen nooit durven dromen dat ik hier vandaag, drie jaar later, kwiek en monter naar de herhaling zou kunnen kijken en mij erover verbazen wat ik al allemaal vergeten ben over die vreselijke periode.

Bofkont ben ik... 

Bericht van Kevin, Gwen en Oliver :

Bike for life / Mont Ventoux6

Fietsen voor ‘kom op tegen kanker’. Dat in nagedachtenis van de mensen die het geluk niet hebben om deze ziekte te overwinnen. Om mensen die hervallen te steunen in hun strijd. Om het taboe te doorbreken. Om jonge vrouwen erop attent te maken dat ze alert moeten zijn, ook al kwamen ze nooit eerder in aanraking met kanker.

Om aan te kaarten dat een borstreconstructie een recht zou moeten zijn voor elke vrouw die dat wenst, en geen peperdure operatie die slechts door weinig verzekeringen gedekt wordt.

Om iedereen die met ons mee wil fietsen de kans te geven mee te gaan, hebben we de eerste formule aangepast.

Tijdens het verlengde weekend van Hemelvaart trekken we naar de Mont Ventoux. Op 23 mei 2009 beklimmen we ‘de kale berg’ in een veelvoud van 6: ofwel x 6 individueel ofwel x 6 in groep (estafette).

Waarom x 6? Na de diagnose bleek algauw dat ik x 6 chemo en een reeks bestralingen zou nodig hebben om de overlevingskansen te optimaliseren. Behandelingen die het uiterste van mijn lichaam, onze geest en gezin

zouden eisen. Het is altijd makkelijker om het kwaad te visualiseren. Daarom zagen we deze zware tijd als een bootreis waarbij ik de kapitein was van het ‘moederschip’. Elke chemo (die aangeduid wordt met de naam ‘FEC’)

Maar bij ons braken de dammen niet want al mijn dierbaren klommen mee aan boord om tijdens de 6 confrontaties met de orkaan ‘Fectrina’ het roer over te nemen. Luctor et emergo. Ik worstel en kom terug boven. De hechte band die tijdens zo’n levensreis gevormd wordt, is onbeschrijfelijk. Samen sterk.

Nu de storm geluwd lijkt te zijn, willen we, en in het bijzonder mijn man, een fysieke uitdaging aangaan om te tonen dat kanker overwonnen kan worden. Waarom deze uitdaging? De Mont Ventoux is geen berg die je zomaar

eventjes overwint. De strijd tegen kanker ook niet. Het vergt een gigantisch doorzettingsvermogen, gebetenheid, geluk en aanmoediging om beide tot een goed einde te brengen. Al sinds mijn studieperiode hanteerde ik de leuze ‘go hard or go home’, me aangereikt door mijn jongere broer, en tijdens moeilijke tijden blijf ik me eraan vasthouden. Nu willen we onze tanden zetten in deze mythische berg. De Ventoux krijg je niet cadeau: je moet hem telkens veroveren.

Op vrijdag 22 mei beklimmen we de Ventoux. Op 21 en 23 mei kan je de prachtige streek rond de Ventoux uiteraard uitgebreid verkennen per fiets.

Je kan ook individueel zes beklimmingen en zes afdalingen op 22 mei afleggen, twee keer vanuit Bédoin, twee keer vanuit Malaucène en twee keer vanuit Sault. Goed voor 272 km of 8886 m hoogte-verschil. Als je deze uitdaging aangaat en uitrijdt, dan schrijf je je naam in de geschiedenisboeken van ‘Le Club des Cinglés du Mont Ventoux’. Wanneer je deze uitdaging aangaat, sta je garant voor een minimale sponsorbijdrage van 900 euro.

Vrouwen en kinderen zijn natuurlijk ook welkom om mee te fietsen, maar ook om aan te moedigen, te masseren, drank aan te reiken, …

Kan je niet mee maar wil je toch een handje toesteken met het verkopen van gadgets ten voordele van de actie, het verdelen van affiches, het aanspreken van sponsors, het aanbrengen van ideeën, neem dan zeker ook contact met ons op! Alle hulp is welkom!

Giften in natura en geld kunnen we beiden gebruiken! De mogelijkheid bestaat om vanaf een bepaald bedrag uw logo op onze website en op de fietskledij van de renners te vermelden. U kunt ons steeds een mailtje sturen of contact met ons opnemen op 059/439532.

Laat de beentjes spreken en bike for life !

De voorstellingen van het theaterstuk 'De Borstenclub', geïnspireerd door deze blog en het bijhorende boek, lopen stilaan ten einde. Voor wie graag nog wil gaan zien : 't is nu of nooit!

Janine Bisschops tourt nog tot half januari door Vlaanderen.

Nog geplande voorstellingen december/januari :

LANAKEN : 5 december

MECHELEN : 6 december

AARSCHOT : 11 december

OVERIJSE : 12 december

OUD-TURNHOUT : 13 december

HALLE : 14 december

LEOPOLDSBURG : 18 december

HEUSDEN-ZOLDER : 19 december

ANTWERPEN : 16-17 januari

Meer info en boekingen op http://www.manonthemoon.be/joomla/index.php?option=com_ev...

Dat deze herfst maar gauw voorbij mag zijn. Dat we maar snel met een schone lei kunnen starten in het nieuwe jaar. Het is genoeg geweest. Genoeg nieuwe kankergevallen sinds september, genoeg herval, genoeg doden. Alsof de herfst zijn symboliek dit jaar alle eer wil aandoen. Ik ben pas 45, ik ben er niet klaar voor leeftijdsgenoten te zien vallen als vliegen.

'Ja maar dat komt omdat jij nu zoveel in dat milieu vertoeft' hoor ik dan elke keer. 'Kan je daar niet aan ontvluchten?'

Ik heb het geprobeerd. Nee, het kan niet. We staan ermee op en we gaan ermee slapen, of we dat nu leuk vinden of niet. Daar zorgen de naweeën van de behandeling wel voor. Elke dag opnieuw, 's morgens en 's avonds en ook nog wel gedurende de dag, met de neus in de pipi : vermoeidheid, gewrichtspijn, zwellende arm, littekens, schrik...

Bovendien, mijn activiteiten in 'het milieu' zijn nu juist een lichtpunt in de duisternis, een manier om te verwerken. Als ik die schrap, dan blijft er alleen nog de kommer en de kwel. Ook geen goed idee dus.

We zitten vast. Muurvast.

Kom, Nieuwjaar, kom nu maar snel.

TELEX : Mannen zijn ook welkom om mee te helpen aan de strik en de kinderen kunnen zich intussen uitleven in het recreatiedomein.  Voor alle aanwezigheden boven de 500 schenkt Samsung €5 extra aan Think Pink!

Dé ideale uitstap voor de hele familie dus...

De oproep van mijn vorige postje was inderdaad blijkbaar erg delicaat... Het is nog nooit zo stil geweest op de blog. En toch... zo'n documentaire kan, op voorwaarde dat hij met veel respect en sereen gemaakt wordt, heel waardevol zijn. Maar ik kan me voorstellen dat het alles behalve evident is er aan mee te werken... 

Als ik er zo over nadenk, denk ik wel dat ik het zou doen als ik in aanmerking zou komen, en wel om twee redenen : om op de valreep nog iets nuttig te doen in de hoop dat anderen er kracht uit halen én om een testament achter te laten voor de geliefden.

Maar ik heb makkelijk praten hé, want ik kom niet in aanmerking. En daar ben ik uiteraard heel blij om.

Van de regen in de drop, terug naar iets veel luchtigers, de overgang wringt mij behoorlijk maar de tijd dringt dus vooruit dan maar :

Op 1 NOVEMBER om 11u wordt in het Provinciedomein Huizingen (Torleylaan 100, 1650 Beersel) een reuzegrote menselijke Think-Pink-strik gemaakt.

500 vrouwen zullen met open roze paraplu in de vorm van de gekende strik gaan staan, waarna een luchtfoto gemaakt wordt.

Help mee in de strijd tegen borstkanker en vorm samen met 499 anderen de grootste Think-Pink-strik van het land.

Deelname is gratis en je ontvangt ook nog eens een unieke Think-Pink-paraplu (aangeboden door Samsung) en een hapje en een drankje.

Inschrijven vóór 25 oktober op info@think-pink.be.

Manno Lanssens is regisseur en documentairemaker en zou in het kader van de research voor een nieuwe documentaire graag een aantal mensen ontmoeten die geconfronteerd worden met een ongeneeslijke ziekte, dit met het oog op een verkennend, informatief gesprek.

Het gaat concreet over patiënten bij wie een behandeling niet meer aanslaat of die al meerdere behandelingen hebben ondergaan en zijn hervallen, maar die daarom niet onmiddellijk palliatief zijn. Het kan zijn dat hun toestand verergert, in dat geval kan dat leiden tot een overlijden, maar het zou ook kunnen dat hun toestand stabiliseert.

Bedoeling van de verkennende gesprekken is zich trachten in te leven in wat dergelijke mensen doormaken, hoe zij en hun omgeving omgaan met zo’n extreme situatie en welke beslissingen zij nemen. Welke goede momenten ze nog beleven, zonder de moeilijke te verbloemen.

Manno hoopt via de gesprekken de nodige input te krijgen om naderhand de documentaire te verzekeren van een warme sfeer, met veel respect en waardigheid.

Deze zoektocht kadert in het documentaireproject SLOT van Serendipity films dat wordt gesteund door het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF). Het project bevindt zich nog in het voorbereidende stadium en er is een uitzending gepland op Canvas (Lichtpunt).

Interesse om de documentairemakers te inspireren of op het goede spoor te zetten vanuit jouw persoonlijke ervaring?

Neem contact op met :

Manno Lanssens                            

Regisseur                                         

manno.lanssens@mac.com        

 www.serendipityfilms.be

+32.475.215.303

Dames en Heren,

Hij is er, de nieuwe Pink Ribbon, en hij mag er wezen.

Was vorig jaar de algemene kritiek dat er al teveel een zweem van roze frutseltjes rond het glossy hing, dan is die kritiek alvast niet in dovemansoren gevallen. De minder rozige verhalen worden niet geschuwd. Ons aller Elly heeft trouwens ook een plaats gekregen met haar verhaal.

Onze Tettenclub komt ook nog eens aan het woord.

't Blijft natuurlijk een blinkend boekske dat zoveel mogelijk moet VERKOPEN, dus 't ziet er nog steeds wat gehiped uit, maar dat moet dan maar. De bluts met de buil, nietwaar.

Wat belangrijker is : de 4€ die het magazine kost gaan integraal naar de strijd tegen borstkanker.

KOPEN dus!!!!

Einde vorige maand heb ik een grote controle laten uitvoeren. Longen, lever, bot… de hele zooi werd weer even doorgelicht. ’t Bleek allemaal goed nieuws, ik ben ‘clean’.

En toch…

’t Was geen pretje. Aanvankelijk verraste ik mezelf : ik was nauwelijks nerveus, ging met veel vertrouwen de onderzoeken in, geloofde in de goede uitkomst. ’t Was bijna een toeristisch uitstapje. Angst zat nochtans mee te kijken op mijn schouder. Zeker toen ik, na de radiologie, abnormaal lang moest wachten op de uitslag van mijn longen. Vijf minuutjes moest ik wachten, dan kon ik meteen mijn foto’s meenemen, zeiden ze. Vijf minuten werden er tien. En vijftien. En twintig. Angst begon al te grijnzen. Niks aan de hand, sprak ik mezelf vermanend toe, en moedig stapte ik op de verpleegkundige af… of ze me misschien vergeten waren?

Nee, helemaal niet, ze vond het erg vreemd dat de uitslag er nog niet was, want die van mijn lever lag hier al een hele tijd te blinken en de dokters wisten nochtans dat het dringend was, dat ik op mijn uitslag zat te wachten, ze snapte er zelf niks van. Dit was ongewoon, benadrukte ze nog. Ze zou het nog eens gaan vragen.

Angst verkneukelde zich : ‘Nog altijd zo moedig, meisje? Er is zeker wat mis, woehaha’. Na drie kwartier opnieuw mijn moed bijeen gepakt : ik wil niet blijven wachten, ik ga even wandelen en kom later wel terug. Neenee, zegt de verpleegkundige, niet nodig, ze zijn bezig aan het protocol (de begeleidende brief met conclusies voor de behandelende arts) en het komt er zo aan.

Waarom moet dat fucking zo lang duren om drie zinnen op papier te zetten dat alles ok is?

Na bijna een uur roept ze me : ’t is er. Ze moet het vonnis nog in een envelop steken. Mijn ogen proberen snel te scannen wat ik ondersteboven kan lezen. Lukt niet. ‘Mag ik even kijken?’ vraag ik. ‘Nee’, zegt ze na enige aarzeling, ‘dat mogen we niet doen. We moéten het in gesloten envelop afleveren aan de patient’. Terwijl ze het vod in een envelop murwt, voegt ze er fluisterend aan toe : ‘Maar wat jij zo meteen buiten met die envelop doet, dààr heb ik geen zaken meer mee’ knipoogt ze met een samenzweerderig lachje.

Ik ruk de hele zooi uit haar handen en loop naar buiten. Begin zenuwachtig de enveloppe open te trekken. Het staat er, het verlossende nieuws : alles zuiver. Niks verdachts te zien.

Angst komt niet meer bij van ’t lachen. Billenkletsend zit Hij op mijn schouder. Leuk hoor, grapjas. Héél leuk.

Een vergelijkbaar scenario bij de botscan. Je ligt languit op een smalle tafel terwijl er tergend langzaam een scanner over je lichaam schuift, van kop tot teen. Naarmate het toestel vordert, verschijnt de beeltenis van je skelet op het computerscherm ernaast. Ook zo’n geweldige : even een blik op je verre (hoop ik) vergane toekomst. Als er wat mis is, verschijnt er een lichte vlek op het scherm, waar de contraststof in het kwaad blijft steken. Ik voel me rustig, val bijna in slaap. Even een tukje doen, houd ik mezelf voor. Met een half oog op het computerscherm. Ter hoogte van mijn bekken schrik ik me rot : een opgelichte spot ter hoogte van ruggegraat. Shit! Dat is precies de plaats waar ik al een hele tijd zeurende rugpijn heb. Lap, ‘k heb ervan. Zou ik iets durven vragen aan die man die de scanner bedient? Ik moet wachten. Tot het toestel mijn hele lijf gescand heeft. Tergend traag schuift het over mijn benen, mijn voeten… Ik probeer onverschillig te klinken wanneer ik me tot de verpleger richt. Wat die grote vlek boven mijn derrière betekent. ‘Oh, dat zijn je nieren’ antwoordt hij gelukkig met ongeveinsde vastberadenheid. ‘De contraststof wordt via je nieren met de urine uitgescheiden. Dat is wat je ziet’. Oef. We zijn er weer vanaf…

Donderdag, 9 uur. We zijn twee dagen later en ik mag bellen voor mijn uitslag. Ik ben redelijk gerust, longen en lever zijn al zeker ok, dat weet ik al uit het protocol. Nu het bot nog. Voor alle zekerheid blijf ik toch even op de parking van het werk staan om te bellen, voor ik het kantoor binnenstap. Er zijn leuker dingen dan een doodsvonnis krijgen omringd door collega’s. Je weet maar nooit.

De dokter is er niet, ze zal mij terugbellen zodra ze kan. Nee, het heeft geen zin dat ik zelf bel, ze is in raadpleging. Ik ga dus maar werken. Heb gelukkig de hele voormiddag vergadering en word verplicht mijn focus op het werk te houden. Het is 13u (13uur!) als ik eindelijk het verlossende telefoontje krijg : we zijn met glans geslaagd in ons examen.

Ik ben blij, maar niet helemaal. Ik blijf met een wrang gevoel achter als ik denk aan alle lotgenoten die dit moeten doorstaan. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die gedurende vier uur naast hun telefoon blijven zitten. Die niet het lef hebben hun ‘protocol’ open te scheuren of uitleg te vragen aan de verpleger, uit angst voor de waarheid. En die dus met de daver op het lijf zo’n telefoontje zitten op te wachten. DOODSbang. Angst die volop gevoed wordt door het lange wachten. ‘Ze wacht tot ze veel tijd heeft om te bellen want ze weet dat het een moeilijke telefoon wordt’. Lange, bange uren…

Kan het even sneller, ja? ’t Is maar dat dit nèt iets lastiger is als wachten op de uitslag van de Lotto…

Een sfeerbeeld uit Turkije.

Neen, we zijn niet aan het wuiven.

We stimuleren onze lymfebanen om het vocht dat tijdens de vliegtuigreis is blijven steken (drukverschillen, weetjewel) terug te draineren. Als je borstkanker gehad hebt en je lymfeklieren zijn verwijderd, begint die arm te pas en te onpas te zwellen omdat het lymfevocht niet meer goed kan afgevoerd worden. Dan moeten we de boel zelf stimuleren door oefeningen en de zwaartekracht een handje helpen.

Eigenlijk is dit beeld heel tekenend voor de situatie waarin lotgenoten zich bevinden na hun behandeling. Alles ziet er aan de buitenkant terug normaal uit en dus denken mensen dat alles terug is zoals vroeger. Het lijkt alsof we vrolijk aan het zwaaien zijn, en voor 't gemak laten we de buitenwereld maar in de waan dat dat zo is. Zelf worden we er tenslotte ook vrolijker van, van die illusie. En daarom cultiveren we ze.

Maar niets is wat het lijkt...

Begin juni trokken we met 5 vriendinnen-lotgenoten een week naar Turkije. Frieda Joris schreef een stuk over onze avonturen ter plaatse :

Vorige week verscheen het verhaal van de Roparun in Weekend Knack. Speciaal voor de blogsupporters hierbij de vroege, deels opgekuiste versie :

KRISTIEN : ‘Ik ben nog helemaal in de roes’ belt Phara me, ‘ik loop op wolkjes’. Ja het was intens, loodzwaar en onvergetelijk. We hebben de dag voordien de Roparun tot een goed einde gebracht, de langste estafetteloop ter wereld, van Parijs naar Rotterdam. Met onze ploeg ‘Lotgenoten Vlaanderen‘ hebben we zo’n slordige 530 km afgelegd in nauwelijks 50 uur. Ik heb een kleine 70 km gelopen, Phara heeft er als begeleidende fietser 300 km opzitten. En dat alles met nauwelijks 3 uurtjes slaap… We kunnen het zelf amper geloven. Anderhalf jaar geleden lagen we nog helemaal in puin en nu dit. Hiermee hebben we een statement gemaakt  en onze rotkanker een poepje laten ruiken : bij ons is-ie aan ’t verkeerde adres, wij zijn leeuwinnen en wij geven ons niet zomaar gewonnen, wat dachten ze wel?’

PHARA : ‘Of ik meedeed aan de Roparun, vroeg Kristien me vorig jaar. Zonder goed en wel te beseffen wat die Roparun inhield, zei ik ja. Een beetje fietsen tussen Parijs en Rotterdam, dat moet me wel lukken, dacht ik. Maar toen we op een grijze zondag in april bij wijze van proef de afstand Zele-Stabroek (65 km) aflegden, sloeg de vertwijfeling toe. Die afstand zouden we tijdens de Roparun minstens vier keer moeten doen. Mijn zitvlak was bureaustoelen en studiozetels gewend, geen fietszadel. Maar ik kon Kristien toch niet in de steek laten ? Oefenen dus. Koersbroek uit de kast en kilometers vreten. Hoe meer kilometers ik deed, hoe meer zin ik erin kreeg.’

KRISTIEN : ‘Waar zijn we aan begonnen? Dit is al een hele kluif voor geoefende sporters, ‘valide’ loopfreaks. Ach, we zien wel. We werken mee aan de voorbereidingen en zien wel waar we uitkomen. En als we meegaan, gaan we ons niet forceren. Luisteren naar ons lichaam, dat hebben we nu wel geleerd. We beginnen alvast deelnemers te ronselen voor ons team : lopers, begeleidende fietsers, chauffeurs en bijrijders, kinesisten, mensen voor de catering… Ook sponsors moeten overtuigd worden. Om één of andere onduidelijke reden komt dit van oorsprong Nederlandse initiatief in Vlaanderen maar moeilijk uit de startblokken : van de 253 ingeschreven ploegen zijn er slechts 5 uit Vlaanderen. Mijn werkgever zegt toe als hoofdsponsor, het inschrijvingsgeld wordt betaald, de kledij besteld en voor we het goed en wel beseffen zitten we tot de nek in een avontuur waarvan de afloop bijzonder onzeker is…’

PHARA : ‘In de week voor de Roparun stuur ik een persbericht rond, ook naar de collega’s van het journaal. Altijd een beetje genant, jezelf in de schijnwerpers zetten, maar die Roparun mag wel wat aandacht krijgen. Helaas, het heeft niet mogen baten. Onbekend is onbemind.’

KRISTIEN : ‘Vrijdag 9 mei, 14u. Ik zit met enkele teamleden te wachten op de eerste camper die ons komt oppikken richting Parijs. Phara vertrekt pas morgenvroeg met het ‘volgbusje’, het busje waarmee de lopers elkaar straks zullen aflossen. Een tweede camper vertrekt vanuit Oostende. Wij wilden extra vroeg in Parijs zijn om nog één keer een lange nachtrust te hebben, want die zullen we straks moeten ontberen. Althans, dat was de bedoeling, maar het werd een valse start. Onze camper liep hopeloos vertraging op in het drukke pinksterweekend verkeer. We zouden nog stoppen aan de supermarkt, waar onze bestelling, eten en drinken voor het 24 leden tellende team voor 3 dagen, zou klaarstaan. Niet dus. Vergetelheidje van de gerant. Er zat niets anders op dan ter plekke te beginnen shoppen, temidden van de lang-weekend-drukte… Het was 23 uur toen we eindelijk in Parijs aankwamen. Inchecken en even de benen rekken en het werd algauw 1 uur. Niet bepaald een copieuze nacht, zoals we gehoopt hadden…’

PHARA : ‘Zaterdag 10 mei, kwart voor acht ’s morgens. In mijn gesponsorde koersbroek wacht ik aan de afrit Vilvoorde op het busje dat uit Mechelen komt. Ik heb nog snel de weekendkranten gekocht, ik kon het niet laten. Het busje zit vol, de meeste gezichten ken ik van die ene testloop. Naarmate we Parijs naderen, rijden we de wagens van andere teams voorbij, campers, bussen, zelfs een vrachtwagen, met vooral Nederlandse nummerplaten en goed zichtbaar het nummer van het team. Op ons busje kleeft nummer 239. Ik begin te beseffen hoe groots die Roparun wel is. Tegen elf uur ’s middags zijn we in Parijs, in het park La Courneuve aan de rand van de stad.’

KRISTIEN : ‘In La Courneuve worden de laatste richtlijnen gegeven en drank en voeding verdeeld over de twee campers. Twee teams, met elk hun eigen camper, chauffeur, bijrijder en kinesist zullen elkaar aflossen na elke 65 km. Ons team, team 1, vertrekt als eerste om 13u59. Team 2 zal ons rond 19u voor de eerste keer aflossen. Nederbelg Winy, onze ploegkapitein en drijvende kracht achter het team ‘Lotgenoten Vlaanderen’, stelt voor dat ik start als loper.’

PHARA : ‘Altijd een beetje onwennig, zo’n nieuwe groep mensen. Wat ons bindt, is de kanker die we in ons lijf hadden of die in het lijf van één van onze geliefden zat. Borsten, lymfeklieren, maag, … er zit van alles wat in ons team, maar details hoeven we niet te weten van mekaar. Die hebben we al genoeg verteld. Die kanker is verleden tijd. De volgende dagen gaan wij geschiedenis schrijven.’

KRISTIEN : ‘13u59 : het startschot, we zijn vertrokken. Ik zie een aantal lopers als een speer vertrekken, aangemoedigd door de talrijke supporters. Hé hallo jongens, roep ik, dit is niet de 5000m hé, we moeten nog even tot Rotterdam! Ik doe het liever rustig aan, mijn lichaam zoetjesaan in de loopmood brengen. Ik zal veel moeten vergen van dat lijf van mij.

Na elke 2 km staat het busje ons op te wachten. Dan is het de beurt aan één van de andere drie lopers. 2 km lopen, 6 km busje, 2 km lopen… en dat zo’n 65 km lang per shift. Hoe relatief 2 km kunnen zijn : voor ons hebben ze dit weekend alle gedaanten gehad : we percipieerden dezelfde afstand al naargelang onze eigen fitheid als 1 km, 1,5 km, tot meer dan 3 km in de nachtelijke kou. ‘Waar staat dat verrekte busje nu?’

PHARA : ‘Julia en ik fietsen mee met team 1. Mooi kan je de eerste kilometers van het parcours niet noemen. We fietsen Parijs uit, te midden van huizen, flatgebouwen, industrieterreinen en vooral veel verkeerslichten. Rood brengt de lopers uit hun ritme, maar doorlopen of –fietsen durven we niet. Motorijders van de Roparun kunnen elk moment voorbijrijden om te controleren of we ons aan het reglement houden. Overtredingen worden beboet met een stop and go. Hoe zwaarder de overtreding, hoe langer de stop. De zon brandt, maar de moed zit erin en naarmate de kilometers vorderen, wordt het landschap mooier. Voor ik het goed en wel besef, staat het andere team klaar om ons af te lossen. Het is half acht, onze eerste ‘shift’ zit erop.’

KRISTIEN : ‘Wij worden naar de camper gebracht. Even bekomen, snel wat eten, een stevige massage om de spieren soepel te houden, wat opfrissen en slapen. Dat lukt natuurlijk niet, onze biologische klok zegt dat het nog veel te vroeg is om te slapen… Dus liggen we maar wat te rusten.

Zondag 11 mei, 1 uur ’s nachts, de volgende teamwissel. Opstaan, loopschoenen aan en de kille nacht in. Niemand heeft geslapen. Nu ons lichaam eindelijk wil slapen dwingen wij het opnieuw tot presteren. Deze tweede shift valt me zwaar. Hoe houd ik dit in godsnaam vol tot de eindmeet? Niet denken, doorgaan. Ik pas de Justine Henin–techniek toe : ervoor zorgen dat ik déze loopsessie tot een goed einde te breng, niét aan de vorige of de volgende denken. Mijn gewrichten steunen en kreunen. De beruchte Nolvadex-pinguinwalk begint zich te manifesteren : startpijnen bij elke nieuwe loopsessie. De eerste 50 m loop ik als een kreupele gans. Tandenbijten. Mijn ademhaling wil niet verdiepen, ik hijg. Alles wringt in mijn lijf.

De wissels lopen moeizamer : het is moeilijk om je eigen team te herkennen in het donker. Dat geeft aanleiding tot banale taferelen : de loper die moet aflossen ziet wat lichtjes aankomen en roept al van ver : ‘zijn wij dat?’ Waarop dan meestal een onbekende stem ‘nee, ’t zijn wij’. Hilariteit alom. We worden moe. Het niveau van de grappen is omgekeerd evenredig met de graad van vermoeidheid.’

PHARA : ‘Stikdonker is het op de Routes Departementales in Frankrijk. We tooien onszelf met lichtgevende veiligheidsjasjes, armbanden en op het hoofd een petzel om de kaart te lezen die op het stuur gemonteerd is. Als fietsende en lopende kerstversiering trotseren we de landelijke duisternis, de loper veilig tussen de fietsers in. We zijn blij als we voorbijgestoken worden door snellere teams. Dat maakt het lezen van de kaart even overbodig. Eén voordeel heeft de nacht. Het is koel, dat beweegt makkelijker. Na uren fietsen horen we de eerste vogels fluiten en zien we aan de horizon de dag beginnen. Mijn ogen en oren genieten, maar mijn benen en zitvlak niet. Eindelijk staan ze daar, team 2, eindelijk rust. ’

KRISTIEN : ‘7 uur : wissel, oef. Nu moéten we slapen, beseffen we allemaal, anders komen we in de problemen. Snel eten, massage, tandenpoetsen, ‘Phara vergeet je Nolvadex niet, ondanks ons avondritueel is het wèl ochtend’. Snel de camper in om te vertrekken naar de volgende wisselplaats.’

PHARA : ‘De rust is van korte duur. Na amper een uurtje slaap in een rijdende camper horen we ambiance, Paul De Leeuw, Marco Borsato, Frans Bauer. ‘Heb je even voor mij ?’ Onze chauffeurs hebben de campers op een drukbezochte parkeerplaats gezet, waar de mensen van het Erika Ziekenhuis uit Rotterdam alle deelnemers aan de Roparun vergasten op koffie, croissants, soep en broodjes met worst. Allemaal gratis, maar het lawaai moet je erbij nemen. Slapen zit er niet meer in. Dus zoeken we de plaatselijke sporthal op, waar we koud mogen douchen.’

KRISTIEN : ‘12 uur : wissel, 3^e shift. Vreemd genoeg is het mijn makkelijkste shift, tegen alle regels in. Ik ben door mijn pijngrens heengegaan en het lijkt alsof ik vleugels krijg. Ik adem in twee keer in en de tweede keer lijkt het wel alsof de kelderdeuren van mijn longen openzwaaien met een geweldig zuurstofshot als gevolg.  Ik word er high van… runnershigh? Ik loop de ziel uit mijn lijf en heb het gevoel dat ik eeuwig kan blijven lopen. Dit is kicken. Ik loop deze keer 8 of 9 keer 2 km, meer dan 16 km, ik ben de tel kwijt. Ik zweef over het asfalt in de verzengende middagzon.’

PHARA : ‘Einde Frankrijk, in Quiévrain gaan we de grens over en op slag is ’t gedaan met de landelijke schoonheid. In plaats van de rustige Routes Departementales tjokken we voort op de N525 naar Chièvres. Rechttoe, rechtaan, geen fietspad, brandende zon. Hels. Hadden ze nu echt geen andere route kunnen bedenken of wilden die Belgen die Nederlandse Roparunners de duvel aan doen ? Het is spitsuur in de Roparun, andere teams steken ons in sneltempo voorbij. Uren na ons zijn in Parijs de laatste en snelste teams vertrokken, met lopers die een gemiddelde snelheid van 14 km per uur halen. Ze flitsen ons voorbij. Doe maar, denk ik, wij hebben al gewonnen.’

KRISTIEN : ‘We sluiten onze lange shift af op de Belgische taalgrens rond 19u. Nu rijden we met de camper naar Zele, waar een groots Afrikaans feest wordt georganiseerd in de straten ter gelegenheid van onze doortocht.  Het betekent wel dat er weer geen tijd is om te slapen. Bij onze aankomst in Zele worden we opgejaagd door de ambiance. De adrenaline doet zijn werk, van rusten is geen sprake meer, tijd om te feesten nu. Even een snelle douche in de voetbalclub, een terrasje meepikken in de avondzon met familie en vrienden die zijn afgezakt om te supporteren en dan is het wachten op onze hoge gast : minister president Kris Peeters  komt een stukje met ons meelopen, bij wijze van steun. Knap hoor, hij onderbreekt zijn familieweekend aan zee om ons te komen aanmoedigen, ‘il faut le faire’.’

PHARA : ‘Het is eens iets anders, fietsen naast de minister-president. Totnogtoe zagen we mekaar in studio-outfit, nu heb ik een koersbroek aan, hij een loopbroek. De collega’s van het journaal missen iets. De sfeer in Zele is geweldig. Voor ’t eerst voelen we ons warm onthaald, kilometerslang. We vergeten op slag dat Rotterdam nog ver weg is.’

KRISTIEN : ‘De ambiance is geweldig. Overal staan kaarsen langs het parcours, mensen staan op straat te applaudisseren. Super. Dat is wat we nodig hebben om opnieuw de nacht in de gaan voor onze vierde shift. Nu wordt het menens. Onze lopers hebben al zo’n 45 km in de benen, een slordige marathon, en slechts een uurtje geslapen…

2 uur ’s nachts. We lopen via de Sint Annatunnel over de Antwerpse kaaien. Het contrast met Zele is groot. Geen levende ziel weet hier blijkbaar van de Roparun. De straten zijn leeg. Een enkele voorbijganger kijkt wat verdwaasd naar die lopers met hun gekke knipperlichtjes en loopt schouderophalend verder. We zijn ontgoocheld. Antwerpen, wereldstad?’

PHARA : ‘De Noorderlaan in de Antwerpse haven om vier, vijf uur ‘s nachts. Erger bestaat niet. Wat doe ik hier in godsnaam ? Waar is ’t einde van die verdomde Noorderlaan ? Was er geen leukere route te bedenken ? Kan team 2 ons niet wat vroeger aflossen ? De moed zinkt in m’n schoenen, m’n zin om te praten met de lopers ebt weg, ik fiets en zwijg. Voor de tweede nacht op rij zien we het licht worden aan de horizon, maar dit keer bekoort het schouwspel me niet. Ik wil een bed !’

KRISTIEN : ‘In het lopersbusje slaat de vermoeidheid nu keihard toe. We evolueren snel van prikkelbaarheid (niveau 1) over slappe lach (niveau 2) naar huilen (niveau 3).

Ik crash, voel de tranen opkomen. Niet van de pijn, niet van verdriet, gewoon van pure uitputting. ‘Jongens, neem me niet kwalijk, ik ga buiten even staan janken’ waarschuw ik de teamgenoten terwijl we wachten op onze loper voor aflossing. Deze shift is loodzwaar. Zomaar eventjes 80 km, dat is 20 km langer dan de gemiddelde shift en dat zo laat in de wedstrijd… Ik wil doorbijten, want iedereen in het busje zit op zijn tandvlees. Winy slaat een sessie over. Dirk en Annelies, immer vrolijk, worden verdacht stil. Mijn negende sessie is niet veel meer dan gestrompel. Ik krijg zwarte vlekken voor mijn ogen, kan mijn rechte lijn niet meer houden, weet dat het een kwestie van meters is voor ik de grond op smak. Even later zit ik in het busje wezenloos voor me uit te staren. Ook ik slaag voor het eerst sinds het begin van de wedstrijd een shift over. En nog één. Het is op. Na 65 km. Annelies en Dirk, onze best getrainde lopers, ontpoppen zich als rotsen in de branding : samen met Winy nemen ze de laatste kilometers voor hun rekening. Ik zit in het busje te suffen. Ik voel niks, absoluut niks. Ik staar alleen nog maar in de verte.’

PHARA : ‘Stabroek, Putte en dan de grens over, Nederland in. Ossendrecht, daar moeten we zijn, daar neemt team 2 het over. Ik tel de kilometers af. Eindelijk zijn we er, maar neen, we moeten het dorp nog door. Een dorp dat vorig jaar bekroond is als mooiste Roparun-dorp en ook dit jaar die titel in de wacht wil slepen. Winy wil dat we dat gezien hebben. Wakker blijven dus en de gekte trotseren.’

KRISTIEN : ‘Maandag 12 mei, 6 uur ’s morgens. We zijn nu 8 uur aan het lopen. Ik rijd door Ossendrecht in het busje. Heel het dorp staat op straat, sommigen in pyama, en overal langs de straten worden er sprookjestaferelen uitgebeeld, staan er bandjes te spelen en een massa mensen te roepen en te supporteren. Nooit gezien. Jammer genoeg heb ik zelfs niet meer de kracht te glimlachen, laat staan te wuiven. What a waste…’

PHARA : ‘Eindelijk zijn ze daar, team 2 én de campers. Ik slik mijn pillen, haast me mijn slaapzak in en val meteen in slaap. Twee uur later word ik herboren weer wakker, klaar voor de eindsprint. Nog 45km, Rotterdam, here we come.’

KRISTIEN : ‘We staan ervan versteld hoe snel we recupereren : twee uur slaap blijkt pure luxe als je al zolang niets meer gehad hebt. We voelen ons relatief fris, kunnen er weer tegenaan. Kinesist Jos bevestigt dat alle spieren nog lekker los zitten : ‘Eerste klas biefstukken’’

PHARA : ‘Het busje mag niet meer mee op het parcours. De lopers moeten de rest van de weg meefietsen en om beurten een stuk lopen. Dit is corvee voor hen. Ik voel me een luxepaard op mijn fietszadel. De enige troost zijn de dorpen die we passeren, de mensen die ons toejuichen, de brandweer die ons warme lijf verfrist.’

KRISTIEN : ‘Het is inmiddels middag en drukkend warm. Er zijn 3 hete middagshifts in deze Roparun en ons team heeft ze alledrie, net zoals beide nachtshifts. Volgend jaar misschien toch voor wat meer evenwicht zorgen. ‘Dit is mijn zwaarste Roparun ooit’ zei Winy gisterenavond al, en toen moest het ergste nog komen… Ik start vol goede moed : ’t is niet ver meer, een fluitje van een cent. Maar mijn carrosserie denkt er anders over : algauw verschijnen er meer zwarte vliegjes voor mijn ogen dan er in de lucht zitten. Ik zwalp. Als ik de finish wil halen, moet ik het op de fiets doen. Ook Winy heeft het zwaar en bindt in, maar hij blijft lopen. De teamgenoten nemen over en bijten door. Dit is afzien.

PHARA : ‘Nog 20 km, we beginnen aan de eindsprint. Ook de lopers van team 2 moeten nu mee op de fiets. Kristien kan niet mee. Ik vloek vanbinnen, dit had ik liever samen met haar uitgereden.’

KRISTIEN : ‘Er is een fiets te weinig om alle lopers naar Rotterdam te laten rijden. De teamgenoten halen mij met zachte dwang van mijn fiets : Kris is nog frisser en neemt het over. Ik ben ontgoocheld : de mooiste 20 km, de allerlaatste, moet ik in het busje afleggen. Dat halfuurtje in het busje schokt mijn lichaam tussen waak en slaap.’

PHARA : ‘Winy, de veteraan in ons gezelschap, krijgt het moeilijk maar wil niet opgeven. Fietsen gaat nog, maar met lopen moet hij zuinig zijn. Hij spaart zijn krachten voor het moment dat we de Daniel den Hoed kliniek in Rotterdam voorbijkomen, het ziekenhuis waar hijzelf voor kanker behandeld is. Winy loopt en slikt, ik fiets en slik. En dan de laatste rechte lijn, de Erasmusbrug over en eindelijk de Coolsingel op. Langs de kant zie ik m’n man en jongste zoon staan, m’n man heeft bloemen bij, m’n zoon zwaait met de Belgische vlag. Met een krop in de keel en tranen achter de zonnenbril halen we de eindmeet.’

KRISTIEN : ‘Met het hele team lopen we over de finish. De voldoening is groot : we zijn diep gegaan, heel diep maar we hebben het gehaald. Iedereen staat er wat onwezenlijk bij : hebben we dit nu echt klaargespeeld? We kunnen er zelf niet bij. Dit was voor ons allemaal, lotgenoten. Vergeet het nooit : er is nog leven na kanker. Of zoals teamgenoot Kris het zei :

PIJN IS TIJDELIJK, OPGEVEN IS VOOR ALTIJD.’

Ja, we zoeken nieuwe teams én teamleden voor de editie van 2009.

Ben je lotgenoot en wil je graag wat aan je fysieke conditie doen? Of lukt dat om één of andere reden niet en wil je toch graag meedoen als chauffeur, bijrijder, kinesist, fotograaf of hulp in de catering? Aarzel niet en contacteer ons NU al!

Ben je geen lotgenoot maar supporter/sponsor en wil je samen met je sportclub of bedrijf een eigen team samenstellen om de ideale teambuilding te beleven mei volgend jaar? Bel of mail ons!

Ik ga niemand proberen te overtuigen. Ik laat de beelden voor zich spreken.

In Knack Weekend van 11 juni verschijnt het verhaal van Phara en mezelf. Lees onze avonturen en laat je bekoren door deze intense ervaring.

Of bekijk onderstaand filmpje en laat je meeslepen in de sfeer...

(bericht verwijderd op vraag van een lezer)

Aftellen tot de start in Parijs

Nog even wat rekken voor het vertrek. Winy, Dirk, Phara en Julia op de achtergrond.

Eerste wissel tussen teams in Frankrijk, zaterdagavond 20u. Hugo wijst de weg naar de camper. Annelies, Phara en ik zijn aan onze eerste rustpauze toe.

Phara heeft 300 km op de fiets in de benen.

Aankomst op de Coolsingel in Rotterdam : missie volbracht!

We hebben het gehaald! Zaterdag om 13u59 zijn we in Parijs vertrokken en maandag om 16u09 zijn we toegekomen in Rotterdam, compleet uitgeput, maar o zo voldaan.

De eerste 36 uur gingen verbazend vlot, de laatste 12 uur waren loodzwaar. Ik heb even zitten rekenen, en ik kan het bijna niet geloven : ik heb op 50 uur tijd

- 70 km gelopen

- 60 km gefietst

- 3 uur geslapen

Dat betekent dat we samen 532 km gelopen en gefietst hebben, met een fantastische ploeg. Dit was een schoolvoorbeeld van hoe door krachtig teamwerk een groep zichzelf kan doen overtreffen! Alleen met vereende krachten zijn we hier in geslaagd : de fietsers, de chauffeurs, de kinesisten, de catering... samen hebben ze ervoor gezorgd dat wij lopers alleen maar moesten lopen. Ze hebben voor ons gedacht, alle problemen voor ons opgelost, ons gevoed, gelaafd, gepamperd en gekoesterd. Zonder hen en zonder de supporters was dit nooit gelukt. Een dikke merci alvast aan iedereen.

Onwezenlijk... ik kan het niet vatten. En alsof dat nog niet straf genoeg is : ik heb vandaag zelfs nergens pijn. Ik ben alleen moe.

Het was een onvergetelijke ervaring. Uitgebreider verslag volgt. Nu nog even nagenieten.

Of zoals Chris, één van onze teamleden het zegt :

PIJN IS TIJDELIJK, OPGEVEN IS VOOR ALTIJD

Knoop het in jullie oren, lieve lotgenoten. Deze was voor ons allemaal.

(Phara op de fiets, Annelies loopt, ik los af, Jos staat al klaar om Annelies op haar wenken te bedienen met een massage of wat extra caloriekes)

Het is een hele tijd geleden dat ik nog een berichtje op de blog zette. Ik heb niet stilgezeten : het werk en de voorbereidingen voor de Roparun hielden mij danig aan de waggel, en veel tijd bleef er niet over, tenzij voor de - nog steeds - verplichte rustsessies zo nu en dan. Dit weekend gaat onze fameuze Roparun door... ik ben wel heel benieuwd hoe we het ervan af gaan brengen.

Hier het persbericht :

Datum: 6 mei 2008

Lotgenoten Vlaanderen is een team (ex)-kankerpatienten dat is opgericht in 2007.  Voor 2008 heeft het team zich een speciaal doel gesteld: deelnemen aan de 17^e editie van de Roparun . Door het leveren van deze sportieve topprestatie willen zij aantonen dat het leven niet hoeft op te houden na de constatering van kanker.

ROPARUN : Team Lotgenoten Vlaanderen vertrekt zaterdag uit Parijs

Na zich de afgelopen maanden goed te hebben voorbereid gaan Lotgenoten Vlaanderen het komende Pinksterweekeinde meedoen aan de Roparun, een 530 kilometer lange estafetteloop van Parijs naar Rotterdam ten voordele van Kom op tegen Kanker.

Het team bestaat uit 23 (ex)-kankerpatienten afkomstig uit heel België. Zij hebben ondervonden dat sport en een goede conditie helpen om een ernstige ziekte als kanker hanteerbaar te maken. Het geeft weerstand, afleiding en energie, zaken die van levensbelang zijn om ‘het gevecht’ tegen kanker aan te gaan. Phara de Aguirre maakt deel uit van het team als begeleidende fietser en Kristien Van den Bon (auteur ‘Borstkanker en Boezemblues’) is één van de lopers.

Komend weekeinde gaat het team laten zien dat topprestaties door (ex)kankerpatiënten nog steeds mogelijk zijn.

Zaterdag 10 mei start dit team om 13.59 uur  in “LA COURNEUVE/Boulodrome” DUGNY (Parijs) en ze hopen maandag 12 mei om 14.45 uur de finishlijn op de Coolsingel in ROTTERDAM te passeren.

Onderweg worden alle Roparunteams op verschillende plaatsen feestelijk onthaald. Voor team Lotgenoten Vlaanderen zal vooral in Zele, waar ze Zondag 11 mei rond 22.00 uur worden verwacht, en Antwerpen bij de St. Annatunnel, waar ze Maandag 12 mei rond 01.50 uur aankomen, een feestelijke passage worden voorbereid.

In Zele zullen de Vlaamse minister-president Kris Peeters, adjunct-bondscoach Frank Vercauteren en Unizo-topman Karel Van Eetveldt een stukje meelopen of fietsen om hun steun en sympathie te betuigen.

Maar kroon op het werk zal de finish in Rotterdam zijn, waar het hele team maandagnamiddag de eindmeet hoopt bereiken.

Zo willen de Lotgenoten niet alleen zoveel mogelijk geld bijeen te lopen voor Kom op tegen Kanker, maar ook en vooral alle kankerpatienten hoop geven dat er nog leven kan zijn na kanker.

Voor de redactie:

Meer informatie kunt u krijgen bij Winy Knippen, telefoon 03-3142594 of GSM 0487-493876

Email: b.knippen@telenet.be

Binnen een goede maand is het zover : dan doen we met onze lotgenotenploeg mee aan de Roparun, de grootste estafetteloop van Europa van Parijs naar Rotterdam voor het goede doel (Kom op tegen Kanker).

We hebben al sponsors, kledij, een hele ploeg lopers en fietsers, en vooral een heel stevige motivatie om dit topsportevenement tot een goed einde te brengen en daarmee onze Kanker een poepje te laten ruiken.

Onze ploeg is nog niet compleet, dit is de stand van zaken :

Ze bestaat echt, De Borstenclub. Eigenlijk heet ze De Tettenclub, maar voor het toneelstuk wilden we ’t een beetje deftig houden. Met z’n vijven zijn we. Freya, Phara, Sylvia, Frieda en ik. Boezemvriendinnen met een gemeenschappelijke vijand : kanker. We trekken ons aan mekaar op, helpen mekaar, luisteren naar mekaar, staan altijd voor elkaar klaar. We zijn heel waardevol voor mekaar. We zien mekaar graag.

En dat laatste is een tweesnijdend zwaard, hoe gek dat ook mag klinken. We spreken het zelden uit, maar we worstelen er ongetwijfeld allemaal mee : het gevecht in ons hoofd met de statistieken. Er is een gevaar verbonden aan al te zeer gehecht geraken aan lotgenoten : we weten dat sommigen zullen sneuvelen in de strijd. Is onze verbondenheid te vergelijken met die van soldaten die samen naar oorlogsgebied trekken? We zijn met 5. Statistisch gezien zal één van ons de vijf jaar niet halen. Het heeft mij meer dan een jaar gekost de moed te vinden hier iets over te schrijven. Ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat ik dit opschrijf, en dat is nog een understatement. En dan begint het mindfucking :

-          ‘ik wil die ene niet zijn die de strijd verliest’, is het eerste wat ons te binnenschiet. Logisch en menselijk, maar ons bezorgt dat ook meteen een huizenhoog schuldgevoel, want als ik het niet ben… dan moet het iemand anders zijn. En hoe kan ik dàt nu willen?

-          Als het iemand anders moet zijn… wie dan? De gezichten passeren de revue in je hoofd, en elke keer weerklinkt een luider nee, neee, nééééé!

Het doet me denken aan de scène uit ‘Sophie’s choice’, waar een moeder de hartverscheurende keuze moet maken tussen haar twee kinderen. Als ze haar dochter kiest, stuurt ze haar zoon de dood in en omgekeerd. Ze wil niet kiezen. Als ze niet kiest nemen de nazi’s allebei haar kinderen mee. En dus kiest ze… en wordt de rest van haar leven achtervolgd door het trauma van haar keuze.

Lotgenoten. Vaak worden we naar mekaar toegezogen en soms hebben we wat afstand nodig, als de confrontatie te pijnlijk wordt, als we mekaar al teveel een spiegel voorhouden.

We zitten gewoon in een loterij. Kansberekening. Vijf balletjes in de trommel. Op elk balletje een naam. Trekking zonder teruglegging. Er zijn maar vier winnende nummers. We weten niet wanneer de trekking is : dat kan morgen zijn, volgende week, binnen een paar maanden of jaren. En ondertussen worden we heen en weer geslingerd in de trommel, weerloos, ten prooi aan de wetten van de zwaartekracht. Met wisselend succes proberen we enige vastigheid onder onze voeten te krijgen.

‘Misschien zijn we een uitzondering’, troost ik mezelf dan, ‘en winnen we toch alle vijf…’ Maar de statistiek eist zijn slachtoffers, en zal ze dan weer elders gaan zoeken. Het is nooit goed. Er is geen goede keuze. Je durft niks wensen, niks hopen.

Ik schud mijn hoofd. Wèg vieze gedachten.

We moeten ons goed wapenen dat we niet ten prooi vallen aan dit soort zinloze gedachtenverkrachting… Je wordt er immers helemaal gek van. Meestal lukt het aardig er niet bij stil te staan en een houding aan te nemen van : ‘laat het op je afkomen en we zien wel… doe voort en zie niet om’. Maar soms wordt dat moeilijk. Zoals vorige week. Als ik lees dat lotgenote Soraya ‘opgegeven’ is. De tumor is vergroeid met de aorta. Over naar palliatieve. Het einde is in zicht en ze weet het. Een moeder met kindjes. Boef baf straks gedaan. Zo genadeloos slaat onze kloteziekte toe. We staan erbij en kijken ernaar. Machteloos. Hulpeloos. Wanhopig. Alleen. Bang.

Voor vele mensen is het allemaal al lang gedaan, dat gedoe met die kanker. Dat zouden wij ook zo graag willen. We proberen altijd positief te blijven, vrolijk te blijven, te aanvaarden wat we niet kunnen veranderen en er het beste van te maken omdat we weten dat we elke dag de onheilstijding kunnen krijgen. En dus voeden we de gedachte van de mensen dat het allemaal ‘over’ is en huppelen vrolijk verder, onszelf én de anderen voor een stuk een rad voor ogen draaiend. Mensen worden het beu, sommigen haken af… en soms misschien maar goed ook : het leven gaat verder, wat er ook gebeurt, en daar trekken we ons tenslotte ook aan op.  ’t Is zo dubbel allemaal, een aartsmoeilijke evenwichtsoefening.

De eilandbewoners, de lotgenoten : zij weten het. Als je kanker gehad hebt is het nooit gedaan. We zullen blijven achtervolgd worden door de donkere wolk en zullen moeten blijven rennen om ze voor te blijven. Vermoeiend. Moeilijk. Verwarrend. Emotioneel tormenterend.

Veel moed nog verder, lieve gekwelde lotgenoten.

Wèg vieze gedachten, wègwèg.

Morgen gaat het wel weer beter.

Lotgenote Christel Van den Maegdenbergh zorgde ervoor dat er een speciale voorstelling van De Borstenclub komt voor doven en slechthorenden op 14 maart e.k.

Alle verdere info vind je op haar blog http://christel.skynetblogs.be/

Bedankt Christel!

Ik word er zo kwaad van… Ik wist wat de gevaren van de media-aandacht waren, maar dit gaat mij te ver. Toen ik dinsdag naar ‘De Rode Loper’ keek op één en het teaterstuk ‘De Borstenclub’ werd aangekondigd met de woorden ‘Borstkanker is tegenwoordig grappig’ liepen de rillingen over mijn ruggegraat. Ah ja, en dat heeft Kristien Van den Bon gezegd zeker??? Dat is wat velen nu wel schijnen te denken. Merci. Dat was wel de spreekwoordelijke druppel. 

Ik neem elke gelegenheid te baat om het uit te leggen, maar dat schijnt niet echt veel te helpen. Mij hebben ze ook geïnterviewd voor de Rode Loper die avond, en mijn verhaal klonk wel héél anders, maar ja, de stelling ‘borstkanker is grappig’ klinkt sappiger, controversiëler, exclusiever, en ze hebben verkozen om mij niet aan het woord te laten om dat in de juiste context te plaatsen en mee te huilen met de wolven dat borstkanker ineens iets geworden is om mee te lachen. Het is trouwens nog de vraag of het veel zou geholpen hebben als ze me wel aan het woord hadden gelaten : de lotgenoten-BV’s hebben immers geprobeerd het uit te leggen, maar de toon was gezet en het kwaad was geschied. 

Ik ga het hier nog één keer uitleggen, voor zover dat al nodig is want ik neem aan dat mijn trouwe lezers wel weten dat dit onmogelijk mijn woorden kunnen zijn. Wat een onzin. 

Borstkanker is NIET grappig. (Moet ik dat nu ècht nog zèggen, mensen?) Allesbehalve. Borstkanker is een drama, een kloteziekte, een nachtmerrie. Borstkanker neemt op niets ontziende wijze het leven van vele vrouwen, vaak jonge vrouwen met kleine kinderen. Kan het nog erger? 

Elkeen die met deze gruwelijke ziekte geconfronteerd wordt zoekt naar een manier om ermee om te gaan. ‘Coping’ heet dat dan met een geleerd woord. De één kruipt in zijn schulp, de ander schreeuwt het uit… er zijn tientallen manieren. Ik heb geleerd elke manier van reageren bij de lotgenoten te respecteren. Dit is zo’n ingrijpende ervaring dat mij dat niet meer dan logisch lijkt. Feit is dat we allemaal een houvast nodig hebben om de afschuwelijke ervaring die ons overkomen is het hoofd te blijven bieden, want elke dag opnieuw worden wij geconfronteerd met de gevolgen van onze ziekte, en dat is voor altijd. Nooit zullen we er definitief een streep onder kunnen trekken. En dus zoeken we een manier om ermee om te gaan. Dat is overlevingsdrang, niet meer en niet minder. 

Mijn manier, en die van vele lotgenoten rond mij, is humor. Deze manier is niét zaligmakend. Deze manier is niét de enige goede. Het is gewoon EEN manier die voor velen wèrkt. Elke manier, als ze werkt, is een goede manier. Wij lachen met onze miserie, omdat we voelen dat dat oplucht, dat dat het bondgenootschap onder ons lotgenoten versterkt, dat dat ons helpt de gruwel een plaats te geven en te beheersen, dat dat heel dicht bij huilen ligt maar vaak veel effectiever is. Want wij worden gekweld door angsten, twijfels, pijn, ongemak, elke dag opnieuw, en wij hebben wanhopig een manier gezocht om daar toch niet de moed bij te verliezen en kopje onder te gaan. Want wij willen overleven. En humor is ons wapen. Ons ENIGE wapen.  

Als lotgenoten, omdat ze me niet kennen, de mediaverhalen niet in de juiste context kunnen plaatsen en daardoor gekwetst zijn, dan maakt mij dat heel boos. Want de lotgenoten zijn heilig, en het allerlaatste wat ik wil is lotgenoten tegen het hoofd stoten. Wat wij meemaken verbindt ons en dat bondgenootschap is voor mij onaantastbaar. Het is zo al moeilijk genoeg. Ik moet er geen tekeningske bij maken zeker?

Ik krijg vooral van buitenstaanders wel eens het verwijt dat mijn zwarte humor ongepast is. Dàt kan mij dan eerlijk gezegd weer weinig schelen.Ze vinden mijn zwarte humor gênant en het stelt hen op hun ongemak. Ik sta paf van zo’n manifest gebrek aan empathie. Zelfs als ik dan uitleg dat dat het ENIGE wapen is dat ik heb tegen zoiets fundamenteels als doodsangst, en dat het ENIGE wat ze kunnen doen om mij te helpen dat te aanvaarden is, vinden ze nog dat ik wat meer rekening moeten houden met HUN gevoelens.  

Beam me up Scotty, there is no intelligent life down here. 

Nee echt, daar ga ik van gillen. Voor die mensen is hun parochiale zondagse gemoedsrust belangrijker dan het respecteren van de overlevingsstrategie van een kankerpatient die weet dat ie 3 kansen op 10 heeft er binnen dit en vijf jaar niet meer te zijn en daar moet mee leren leven. Van zoveel domheid zakt mijn broek af. Ze hebben er geen flauw benul van wat het betekent te moeten omgaan met de angst straks misschien te moeten sterven. Geen FLAUW benul.  

Maar ach, troost ik mezelf dan, ’t zijn buitenstaanders hé, we moeten wel meer dommigheden slikken van buitenstaanders… 

Lieve lotgenoten, als één van jullie zich gekwetst voelt door de uitlatingen in de media dan spijt me dat verschrikkelijk en dan wou ik dat ik de klok kon terugdraaien om het anders te doen. Maar eerlijk gezegd vrees ik dat niemand opgewassen is tegen de kracht van de media… Ze laten wèl en nièt zien wat zij kiezen. En meer nog : ik ben al helemaal niet opgewassen tegen de kracht van cafépraat : veel mensen zién en horen wat ze willen zien en horen, en er zullen er altijd zijn die mij graag willen verkeerd verstaan.

(Alléén lotgenoten is het gepermitteerd hun boosheid op mij te richten voor zover het in het kader van hun eigen persoonlijke overlevingsstrategie is. Boosheid kan namelijk ook een heel goede strategie zijn).  

Ik kan niet veel meer doen dan blijven herhalen hoe ‘De Borstenclub’ werkelijk bedoeld is en hopen dat iedereen het doorvertelt. 

Sorry. 

Kristien

Dat ik ooit in levende lijve het vrt-journaal zou halen, dat was wel één van de laatste dingen die ik verwacht had. Maar dat het dan nog in mijn bh zou zijn, dat is al helemaal te gek. Als iemand mij dat een tijdje geleden voorspeld had, dan had ik die persoon als compleet krankzinnig bestempeld…

Gisteren was het grote première met toeters en bellen van De Borstenclub, de teatermonoloog van Peter Perceval, gebaseerd op mijn boek. Janine Bisschops, die de hoofdrol voor haar rekening neemt, was bloednerveus, maar het moet gezegd : ze heeft een prachtprestatie neergezet. Zomaar eventjes 95 minuten staat ze zich daar moederziel alleen uit te sloven op het podium, ‘il faut le faire’. Het was niet makkelijk geweest voor haar : pas enkele weken geleden zijn de repetities begonnen, en alsof dat nog niet genoeg was is ze tussendoor gewoon blijven doorwerken voor TV. Het instuderen van de lange en soms technisch moeilijke monoloog kwam er dus nog even bovenop. De dag van de zenuwslopende premiere zelf heeft ze tot 17u op de set van Thuis gestaan, al een stevige fitnessoefening op zich, om zich vervolgens naar het Fakkelteater te reppen en daar nog eens een marathondiscours te voltooien. Ik zou het haar niet nadoen. Weet je trouwens dat Janine al 65 is? Het is haar toch maar mooi gelukt : tussen de soep en de patatten een monoloog van 1 uur en 3 kwartier van buiten te leren, en dan nog met veel gevoel de rol neer te zetten ook. En dan ziet ze er nog eens ongelooflijk goed uit voor haar leeftijd.

Enfin, ze heeft dat dus prima gedaan. Enkele weken geleden was ik naar de repetities gaan kijken en ik had welgeteld 20 seconden nodig om te zien dat het goed zat. Van het eerste moment had ze me te pakken. En dat was gisteren niet anders met het publiek. ‘Kanker hebben is geen weekendfilm’ zegt ze zelf, en het publiek was met momenten behoorlijk onder de indruk van de harde scènes. Maar de humor was nooit ver weg, dat was van bij aanvang ons opzet geweest : er werd heel wat afgelachen, vaak groen en dikwijls zwart, en soms gewoon hartelijk.

Er zit ook een filmpje in dat Lukas met zijn handycam schoot daags voor mijn operatie. Dat was toen hij plots asap een camera wou, om een laatste aandenken van mij te hebben mocht ik niet uit de operatie ontwaken, zo bleek achteraf. Het wordt getoond op een scherm van 6 bij 4, met ‘I’ll be waiting’ van Lenny Kravitz op de achtergrond. Kippevel. Rillingen over de rug. Een klap in het gezicht. Je kon een speld horen vallen in de zaal, iedereen hield zijn adem in. En ik had, zoals heel vaak tijdens de voorstelling, het gevoel : ‘Shit, zijn we echt door zo’n hel gegaan?’

Het was ook dat filmpje waarvan een stukje in het journaal zat : je ziet mij in mijn bh door de badkamer paraderen, onnozel doen in een weinig geslaagde poging om de spanning van het leven-en-dood-gesprek met mijn zoon te verlichten, de laatste voorbereidingen treffend voor mijn ziekenhuisopname. Ik had het filmpje ter beschikking gesteld omdat ik het zo pakkend vond en ik het vond passen in de context en de intimiteit van een toneelzaal. Dat het ook op het journaal zou komen, dat had ik niet verwacht. Maar goed, als zelfs mijn eigen mama zegt dat het best wel kon, dat het niet ‘erover’ was, ben ik er gerust in.

Na de voorstelling werd Janine in de armen gesloten door een aantal lotgenoten, die erg gelukkig waren met het resultaat.

Ik ben hier toch wel heel trots op hoor. Het doet me veel plezier te horen dat de lotgenoten zich gesteund voelen. Het applaus na de voorstelling was in mijn ogen bestemd voor alle mensen die elke dag opnieuw de moed moeten vinden om te vechten tegen een levensbedreigende ziekte.

Daarom : blijf reageren, blijf me schrijven, en ik blijf met veel plezier en overtuiging een spreekbuis voor ons allen.

We zullen doorgaan!

Dienstmededeling :

Er zijn sinds enige weken ernstige problemen met mijn mailserver. Mijn ‘advalvas’ mailadres werkt niet meer. Voor wie mij onlangs een mailtje stuurde en geen antwoord kreeg : ik heb waarschijnlijk niets gekregen, stuur het nog eens door. De link ‘mail me’ hier in de linker kolom werkt nu wel, die kan je nu gebruiken.

Dat ik ooit in levende lijve het vrt-journaal zou halen, dat was wel één van de laatste dingen die ik verwacht had. Maar dat het dan nog in mijn bh zou zijn, dat is al helemaal te gek. Als iemand mij dat een tijdje geleden voorspeld had, dan had ik die persoon als compleet krankzinnig bestempeld… Gisteren was het grote première met toeters en bellen van De Borstenclub, de teatermonoloog van Peter Perceval, gebaseerd op mijn boek. Janine Bisschops, die de hoofdrol voor haar rekening neemt, was bloednerveus, maar het moet gezegd : ze heeft een prachtprestatie neergezet. Zomaar eventjes 95 minuten staat ze zich daar moederziel alleen uit te sloven op het podium, ‘il faut le faire’. Het was niet makkelijk geweest voor haar : pas enkele weken geleden zijn de repetities begonnen, en alsof dat nog niet genoeg was is ze tussendoor gewoon blijven doorwerken voor TV. Het instuderen van de lange en soms technisch moeilijke monoloog kwam er dus nog even bovenop. De dag van de zenuwslopende premiere zelf heeft ze tot 17u op de set van Thuis gestaan, al een stevige fitnessoefening op zich, om zich vervolgens naar het Fakkelteater te reppen en daar nog eens een marathondiscours te voltooien. Ik zou het haar niet nadoen. Weet je trouwens dat Janine al 65 is? Het is haar toch maar mooi gelukt : tussen de soep en de patatten een monoloog van 1 uur en 3 kwartier van buiten te leren, en dan nog met veel gevoel de rol neer te zetten ook. En dan ziet ze er nog eens ongelooflijk goed uit voor haar leeftijd. Enfin, ze heeft dat dus prima gedaan. Enkele weken geleden was ik naar de repetities gaan kijken en ik had welgeteld 20 seconden nodig om te zien dat het goed zat. Van het eerste moment had ze me te pakken. En dat was gisteren niet anders met het publiek. ‘Kanker hebben is geen weekendfilm’ zegt ze zelf, en het publiek was met momenten behoorlijk onder de indruk van de harde scènes. Maar de humor was nooit ver weg, dat was van bij aanvang ons opzet geweest : er werd heel wat afgelachen, vaak groen en dikwijls zwart, en soms gewoon hartelijk. Er zit ook een filmpje in dat Lukas met zijn handycam schoot daags voor mijn operatie. Dat was toen hij plots asap een camera wou, om een laatste aandenken van mij te hebben mocht ik niet uit de operatie ontwaken, zo bleek achteraf. Het wordt getoond op een scherm van 6 bij 4, met ‘I’ll be waiting’ van Lenny Kravitz op de achtergrond. Kippevel. Rillingen over de rug. Een klap in het gezicht. Je kon een speld horen vallen in de zaal, iedereen hield zijn adem in. En ik had, zoals heel vaak tijdens de voorstelling, het gevoel : ‘Shit, zijn we echt door zo’n hel gegaan?’Het was ook dat filmpje waarvan een stukje in het journaal zat : je ziet mij in mijn bh door de badkamer paraderen, onnozel doen in een weinig geslaagde poging om de spanning van het leven-en-dood-gesprek met mijn zoon te verlichten, de laatste voorbereidingen treffend voor mijn ziekenhuisopname. Ik had het filmpje ter beschikking gesteld omdat ik het zo pakkend vond en ik het vond passen in de context en de intimiteit van een toneelzaal. Dat het ook op het journaal zou komen, dat had ik niet verwacht. Maar goed, als zelfs mijn eigen mama zegt dat het best wel kon, dat het niet ‘erover’ was, ben ik er gerust in. Na de voorstelling werd Janine in de armen gesloten door een aantal lotgenoten, die erg gelukkig waren met het resultaat.Ik ben hier toch wel heel trots op hoor. Het doet me veel plezier te horen dat de lotgenoten zich gesteund voelen. Het applaus na de voorstelling was in mijn ogen bestemd voor alle mensen die elke dag opnieuw de moed moeten vinden om te vechten tegen een levensbedreigende ziekte.Daarom : blijf reageren, blijf me schrijven, en ik blijf met veel plezier en overtuiging een spreekbuis voor ons allen. We zullen doorgaan!  Dienstmededeling : Er zijn sinds enige weken ernstige problemen met mijn mailserver. Mijn ‘advalvas’ mailadres werkt niet meer. Voor wie mij onlangs een mailtje stuurde en geen antwoord kreeg : ik heb waarschijnlijk niets gekregen, stuur het nog eens door. De link ‘mail me’ hier in de linker kolom werkt nu wel, die kan je nu gebruiken.

21 februari is de avant-premiere voor de sponsor (GvA), 22 februari is première voor het grote publiek. Er zijn voorstellingen in februari, maart en mei. Reservaties op www.fakkelteater.be

Allen daarheen!

Enkele weken geleden dacht ik nog dat ze me deze keer niet zouden liggen hebben. Ik zou zonder een krimp te geven mijn driemaandelijkse controle doorspartelen. Immers : ik voel me toch opperbest? Ik doe zo ongeveer àlles wat ik kan doen om mijn kansen op herval te verkleinen : ik loop tientallen kilometers per week, ik eet gezond met speciale aandacht voor de anti-oxydantjes, ik ben zomaar eventjes 13 (jaja, dertien!!) kilo afgevallen, Ik slik trouw mijn Nolvadex, ik vermijd stress en elke andere vorm van fysieke of psychische overbelasting, ik ben ‘zen’-er dan ooit en ik huppel door het leven alsof elke dag een feest is.

En dan gebeurt het weer : ik word ’s morgens wakker met stekende pijn in mijn benen. Niks herkenbaar of vertrouwd : geen spierpijn, geen gewrichtspijn (daar zijn we al helemaal aan gewoon, dat hoort nu bij elke dag zoals eten en drinken). ’t Is een felle pijn diep in het been. Zijn dit nu botpijnen? De eerste ochtend maak ik me geen zorgen. De tweede ook niet, maar ik word alert. Wanneer ik voor de derde keer op rij ’s ochtends schreeuwend van de pijn uit m’n slaap word gewekt is het om zeep : Angst is er weer. ’t Zijn uitzaaïngen, fluistert Hij me weer in. Verdomme, Hij verblijft blijkbaar nog altijd ergens in een kelder van mijn brein. En dat ik nog van geluk mag spreken, vervolgt Hij, want dat je met uitzaaïngen in de beenderen nog makkelijk tien jaar kan leven. Wat een bofkont ben ik.

Ik bel de lotgenoten. Eentje herkent het fenomeen. ’t Is een scherpe pijn diep vanbinnen. Ze heeft het vooral in haar rechterbeen. Dat stelt me gerust : ik ook ! Het verdwijnt even plots als het gekomen is. Als zij het ook heeft…

Mijn kinesiste herkent de symptomen ook van één van haar patiënten. Het zijn botpijnen die een nevenverschijnsel zouden zijn van Nolvadex. Die bewuste patiënte is om die reden trouwens gestopt met Nolvadex, die vond de pijn onleefbaar.

De bloedcontrole van afgelopen week bracht nog wat extra geruststelling : alles ok. Ik weet wel, ’t is eigenlijk geen betrouwbare parameter, maar waar moeten we ons anders aan vastklampen? Give us a break! Dus ik weer content. Voilà.

De pijn onleefbaar? Onleefbaar?? Alles is leefbaar zolang we maar wat toekomstperspectief mogen houden. Ik slik braafjes verder mijn Nolvadex. Ik zal wel op mijn tanden bijten.

Weer drie maanden gewonnen, joepie!

Voor mijn liefste tettenvriendinnen, alle lotgenoten en hun supporters : een spetterend jaar gewenst waarin ik jullie met heel mijn hart vooral één ding vurig toewens :

Een geweldige lichamelijke weerstand om alle kwade kankercellen de baas te blijven.

(Jij ook, Elly!)

Keep on fighting, girls en boys!

KLIK OP :